Reisverslag Peru


Cusco
We zijn met een directe vlucht vanuit Guayaquil via Lima naar Cusco gevlogen. Cusco is de eerste bestemming in Peru na drie weken reizen door Equador. De vlucht liep niet zo voorspoedig omdat we onze aansluiting naar Cusco miste. De incheckbalie voor de aansluitende vlucht naar Cusco al was gesloten toen we vanuit Guayaquil waren uitgecheked. Gelukkig werden we snel overgeboekt naar een vlucht die een half uur later vertrok. Een goede service van LAN zonder extra kosten met maar een uur vertraging.

Cusco is de oude hoofdstad van het Inca-rijk en is gelegen op +3550m, dus de het hoogte verschil met Guayaquil (zee niveau) is aanzienlijk. Dit was wel weer even wennen. Hijgend de trap op naar ons Hostel "Samay Wasi" hoog gelegen tegenaan de berg met het beeld van 'San Cristobal'. Een leuk hostel met een vriendelijke staf. De kamers zijn echter wel gehorig.

Cusco is n van de meest bezochte steden van Zuid-Amerika. Dit is ook te begrijpen want de historie is groot en het bezit een prachtig centrum vol met mooie authentieke gebouwen. Je ziet er alle nationaliteiten en het stadje krioelt van het leven. Veel winkeltjes, restaurantjes, reisbureautjes, hostels en straatverkopers.

Ook het aantal Gringo's en Gringa's is groot. Van grote georganiseerde reisgezelschappen tot de individuele backpackers. En de gemiddelde backpacker is niet meer de budgetreiziger uit het verleden. De rugzak zit vol met gadgets zoals de iPad, iPhone, Lap-top een spiegelreflex camera en dure merkkleding. Dit is nog te begrijpen, maar dan nog een paar Soles afdingen in je hostel komt dan wel erg vreemd over.

Om te acclimatiseren zijn we tweemaal naar de Inka-ruine Sacsayhuaman ofwel 'Sexy Woman' gelopen. Flink wat trappen oefenen voor de Inka-trail en geschiedenis snuiven. Sacsayhuman ligt ongeveer 100m hoger dan het stadscentrum van Cusco en biedt een schitterend uitzicht over de stad. De Inka-ruine was destijds een groot fort (en opslag van goud en zilver) waar vanuit belagers al van verre konden worden gezien.
Foto reeks
Sacred valley
Na drie dagen te hebben doorgebracht in Cusco waren we blij dat we het drukke leven achter ons konden laten. We hadden een tour door de 'Sacred Valley' geboekt in ons hostel die ons tevens zou brengen naar onze volgende verblijfplaats midden in de heilige vallei. In de 'Sacred Valey' liggen nog veel Pre-Inka en Inka-ruines. De Inka's, oorspronkelijk een indianenvolk, kwamen oorspronkelijk uit de regio van lake Titicaca, het zuiden van Peru. Ze hebben wel veel land veroverd op weg naar de Equator maar waren geen wrede plunderaars. Ze leefden medio (1200-1600 AC) en onderhandelde liever met keramiek, goud en zilver ipv te vechten. Als ze eenmaal het land in hun bezit hadden gebruikten ze de kennis van de betreffende volkeren uit de Pre-Inka tijd om hun eigen rijk en kennis te vergroten. Uiteindelijk werden ze verdreven door de spanjaarden half de 16e eeuw. Dat ze al ver waren in gebiedsinrichting en het spiritueel denken blijkt wel uit het 'Inka-kruis' wat ze hebben achtergelaten.

De tour starte vanuit Cusco met als eerste (voor ons een derde) bezoek aan Sacsayhuaman. Daarna ging het richting 'Piscaq' waar je naast een bezoek aan de plaatselijke Pre-Inka-ruine tevens wat zilveren sieraden kunt inslaan. Het stadje leeft van de zilverindustrie. Zilveren sieraden met ingelegde stenen die ook lokaal worden gedolven.

De Inka-ruine in Pisac staat vooral bekend om de terrassen die je door heel de valei ziet terugkomen. De terrassen gemaakt voor landbouw hadden destijds al drainage om het water af te voeren. De muurtjes tussen de terrassen hielden bovendien de warmte vast waardoor er een goed landbouwklimaat werd verkregen.

Na Pisaq ging de reis verder via de Urubamba rivier naar het gelijknamige stadje voor de lunch. Hier vindt je mooie gerenoveerde Hacienda's uit de Spaanse tijd waar het goed is relaxen en eten. Verder is er niet veel te zien.

Na de lunch zijn we verder gereden naar onze eindbestemming Ollantaytambo. Hier hebben we voordat we zijn uitgestapt eerst nog een rondleiding gekregen op de lokale Inka-rune. Een verblijfplaats voor de hoge-priester uit de Inka-periode. Net als in Egypte, waar het nog onbekend is hoe ca. 2000 jr. BC de obelisken zijn vervaardigd, kunnen archeologen hier niet achterhalen hoe ooit de muren zijn vervaardigd van soortgelijke grote granieten stenen. Hoe hoger je klimt op de rune hoe mooier de gebouwen en groter de gebruikte stenen. Vanaf de ruine kun je het beginpunt van de Inka-trail al goed zien. We zijn dus al in de buurt van ons volgende avontuur.

En als cadeautje cirkelden er ook nog twee condors boven de rune. Niet gebruikelijk daar zij schuw zijn van mensen. In de 'Colca Canyon' meer ten westen van Cusco komen er meer voor.
Ollayantambo
Halfverwege de georganiseerde tour door de 'Sacred valley' zijn we uitgestapt en verder gelopen naar ons hostel "Full Moon Lodge". Een vrij nieuw en onbekend hostel gelegen aan een onverhard paadje dat weinig inwonenden ons konden wijzen. In elk geval was het verblijf goed. De ruime tuin en rustig gelegen locatie was voor ons prima. Weg van het drukke Cusco.

Ollayantambo ligt op +2850m aan de rivier 'Urubamba' in het middelpunt van drie valeien. Bewust gekozen door de Inka's om hun voorraad voedsel tegenaan de bergen op te slaan. Een zonnige lokatie met veel wind zodat het voedsel opgeslagen in gebouwen zonder dak toch goed bleef.

Ook hier hebben we weer wat aan acclimatisatie gedaan als voorbereiding op de Inka-trail. Hoe beter geacclimatiseerd des te fijner is de trek. Het genieten gaat dan voor de pijn.
Zo zijn we naar de oude voedsel vooraadschuren 'Pinkuylluna' en naar de rune 'Choquebamba' gelopen. Respectievelijk een afstand van 1km en 170 hoogte meters en een afstand van 8km en 400 hoogte meters.
Vroeg in de ochtend van 10 November starte voor ons de Inka-trail. Een trekking van drie dagen en drie nachten. De vierde dag is gereserveerd voor het bezoek aan Machu Picchu. Bij zonsopgang naderen we dan de rune via 'Intipunku' de 'Sun-gate'. Daarna volgt de apotheose van de trekking. Een bezoek aan Machu Picchu, de druk bezochtste rune van Zuid-Amerika. Het plaatje van Machu Picchu dat iedereen wel eens heeft gezien.
Foto reeks
Inka trail
De Inka-trail is een veel gelopen traject dat alleen met gids en permit mag worden aangevangen. Het limiet is 400 bezoekers per dag en omdat de trekking zo populair is moet je tegenwoordig minimaal 10 weken vooraf boeken. Het te lopen traject is ca. 43km en start op 2750m vlakbij Ollayantambo. Het 82km punt van de spoorweg tussen Cusco en Aguas Calientes.

De trail begon op 10 november om 9:00 's morgens. Vanaf het 'Plaza Major' te Ollyantambo zijn we met de bus verder gegaan richting het startpunt. Een uur rijden over een enkelbaans onverharde weg. Als twee auto's elkaar tegenkomen moet er n achteruit om te kunnen passeren. We hebbende de Inka-trail via Internet geboekt bij 'Peru Trail'. Het was een groep van zeven mensen. Sebastian & Lorrain (een Frans stel), Santiago (Argentijn), Carl (Mexicaan), Carmen (Spaans) en wij. De gids Lito Hiolitho was een aardige man die ons met veel passie langs de trail heeft geleid. Daarnaast gingen er vijf porters mee, een kok en een assistent kok. De crew droeg de tenten, voedsel, gas en drie rugzakken.

Vanaf het 82km punt was het 12km (7 uur incl. lunch) lopen tot aan de eerste campsite 'Wayllabamba' op 3100m. Onderweg zijn we nog gestopt om de rune van een Inka travellodge te bekijken en voor de lunch. Elke lunch en elk diner was goed verzorgd. Drie gangen telkens voorafgegaan door een maaltijdsoep, hetgeen wel eentonig wordt, maar goed is voor de broodnodige callorien. Het was een zonnige dag met veel zweetdruppels. De avonden waren kort. Direct na het diner en het kopje coca-thee gingen we onder zeil. Meestal tussen zeven en acht uur.

De tweede dag is de zwaartse. Het is 12km lopen/klimmen waar we ongeveer 10 uur over hebben gedaan. Dit incl. drie uur rusten en wachten op de laatste groepsleden. Met name het laatste stuk naar de 'Dead Woman's pass' op 4215m is killing. Veel trappen te nemen, iets van 2000 st. hebben we begrepen. De gehele Inka-trail is 8000 treden op of neer. Best een zware inspanning voor de knieen. Zeker bergafwaarts op soms steile en met mos begroeide gladde trappen. De tweede dag was het weer prima weer waar we zeker van hebben geprofiteerd toen we op de campsite waren. We hebben nog net een verfrissende duik kunnen nemen in de ijskoude rivier. Heel koud maar wel goed voor de spieren en een goed alternatief voor de koude washand. Het uitzicht vanaf de campsite was fenominaal. Vanuit je tent zo de zon achter de bergen zien verdwijnen. De campsite lag op 3500m maar de kou viel ons ontzettend mee.
Inmiddels zijn we ook in het 'Cloudforest' beland. De derde dag lopen we bijna geheel in de mist en dichte begroeiing, bromelia's, watervallen en prachtige bloemen. Af en toe is er een uitzichtpunt gecreerd met uitzicht op de omgeving. Ook vind je steeds Inka-runes langs de trail waarvan Lito ons perfect kon vertellen wat er zich tussen 1200 en 1600AC afspeelde. Hoewel er nog veel onzeker is uit de Inka-periode zijn er wel een aantal stevige theorien. Het is wel zo dat onze 3e gids soms wel eens iets anders vertelde dan die in Equador en tijdens de tour door de 'Sacred valley'. In dit traject van 11km vinden we de meeste trappen. Ook wel genoemd de 'Gringo killer'. Na wederom 10 uur lopen komen we op de laatste campsite aan. Zeven uur 'walking' en drie uur 'talking'. Een drukke campsite op ca. 2500m met wederom onvoldoende toiletten. Dit was ook het geval op de 2e campsite. Vermoedelijk een bezetting van 100 personen per toilet. Over de twee koude douche's maar te zwijgen.

Als je naar het toilet gaat moet je ongeveer een octopus zijn. Stel je voor. En hand om te steunen boven het hurktoilet, n om je broek van de grond te houden, je zaklamp in je mond, n hand om de deur dicht te houden en n hand om je neus dicht te knijpen. Verder moet je nog het toiletpapier vasthouden en je billen afvegen.

De laatste avond is iedereen opgelucht en wordt er afscheid genomen van de porters en kok. Na een tip en een uitgebreid dankwoord gaan we richting de tent voor de laatste nacht.

De volgende dag staan we om 3:30 al op. Het checkpoint gaat pas om 5:30 open, maar je wilt niet als laatste bij 'Intipunku' de 'Sun-gate' zijn. Vanaf het check-point is het nog ca. een uur klimmen. Na ca. 6 km lopen komen we om 7:00 bij de 'Sun-gate' (2600m) aan. Vanaf dit punt schijnen de eerste zonnestralen over de oude stad.

Enthousiast worden er veel foto's genomen hoewel 'Machu Picchu' (2400m) nog als een postzegel tussen de bergen ligt. Als we daarna afdalen naar de oude stad verschijnt hij uit de wolken en wordt hij steeds beter zichtbaar. Onderweg maken we veel foto's tot aan de laatste die je op veel anzichtkaarten terugziet. Het was een zonnige dag dus ideaal om voor het eerst in je leven bij Machu Picchu aan te komen.
De dag werd afgerond met een excursie door de stad zelf. Wederom liet Lito zich van zijn beste kant zien.

Voordat we aan de terugreis begonnen (van Aguas Calientes met de trein naar Olyantambo) moeten we nog vier uurtjes wachten. Dit ging gepaard met een lekkere lunch, de nodige flesjes Cusquena (Peruaans bier) en het ophalen van herinneringen. Uiteindelijk stappen we om 23:30 in ons bed in een regenachtige Cusco. Voldaan en gelukkig vanwege de goede afloop en de prachtige weersomstandigheden.

Niet alleen mooi voor ons maar ook voor de vele mensen die met ons de trail liepen. Wij waren goed voorbereid op veranderende weersomstandigheden, maar onbegrijpelijk, liepen velen zonder warme regenkleding, een goede slaapzak en op gymschoenen. Stel dat het op 4215m had geregend, gehageld of gesneeuwd? Zo zie je maar dat alle verhalen over de Inka-trail op internet vrij relatief zijn.
Cusco
Terug in Cusco na een prima verlopen Inka-trail. Lekker uitgeslapen, wat 'Wats-app'en, 'Skypen' en lekker ontbijten. Ook de warme douche was een fijne ervaring na drie nachten poetsen met koud water. Verder blijft het plannen. Nu snel de was wegbrengen voordat we morgen naar Puno vertrekken. Dan bankzaken regelen en de blog bijwerken etc........... Maar eerst hebben we afgesproken met drie van onze mede-trekkers in de Starbuck.

Onderweg tijdens onze reis zien we veel reizigers die ook een langeren tijd van huis zijn. Ze volgen meestal dezelfde route langs alle high-lights in Zuid-Amerika. Alleen het start- en eindpunt verschilt nogal eens. Zo was het franse stel 6 maanden onderweg van Mexico naar Rio de Janeiro. Carl was 2 maanden bezig aan zijn roadtrip tot Buenos Aires. En wij 3 maanden tot aan Rio. Je ziet wel dat de snelheid van reizen nogal verschilt. De keuze zit hem dan in vliegen, transfers (nacht)bussen of openbaar vervoer.

De laatste dag in Cusco bracht verder niet veel bijzonders. Niet meer dan een bezoek aan de Starbuck en de Mc Donalds en het afscheid van onze groep.
Puno
Op 15 november om 7:15 zijn we vertrokken naar Puno. Ook weer op flinke hoogte slapen (3808m). We hadden een verzorgde busreis geboekt bij "Wonder Peru Expedition" De reis zou 10 uur duren waarvan 7 uur rijden. Het was een luxe bus met gids en serveerster aan boord. De bus volgde de zogenaamde "Route Del Soll" die de Inka's op weg naar het noorden hebben gevolgd. De gehele weg rijdt de bus boven de 3000m. Steeds dezelfde steppen (Altiplano/grashoogvlakte) met alpeka's, lama's, schapen en koeien, afgewissseld door landbouwgrond en lemen boerderijtjes. Onderweg stopte de bus voor de lunch en op nog drie historische lokaties. De door de Spanjaarden op een Inka-rune gebouwde kerk 'Barocco Andino' in Andahuaylillas, de Inka tempel 'Raqchi' in Huaro en het Inka-museum in Canincunca. In het geheel geen gekke vorm van reizen, maar steeds dezelfde geschiedenis aanhoren (maar soms ook anders) bij elke Inka-rune zijn we nu wel zat. Om 17:00 stapten we uit voor ons hotel 'Puno Terra' in Puno.

's Avonds zijn we nog even het centrum ingewandeld maar we vinden het geen fijne stad. Allemaal half afgebouwde gebouwen, veel drukte, vies en een onoverzichtelijk indeling. Niet hetgeen we hadden verwacht. Er waren wel veel pizzeria's te vinden in het centrum. Je kent ze wel, met zo'n grote steenoven die tevens dient voor het verwarmen van het zitgedeelte. Dus dan maar na een lekkere pizza snel terug naar het hotel.
Foto reeks
Lake Titikaka
's Morgens worden we al om 7:45 opgehaald voor het volgende avontuur. Want dat zijn het feitelijk. In elke nieuwe stad begint weer een nieuwe ervaring. Dit keer een tweedaags bezoek aan drie eilanden in het 'Lake Titicaca'. Totaal ca. 7 uur varen.
Op de 1e dag naar de drijvende Uros eilanden en het Amantani eiland. Op het laatste eiland blijven we dan bij een lokale familie overnachten Op de 2e dag varen we terug via het Taquile eiland.
De drijvende eilanden van de Uros indianen zie je het meest op de foto's van het Titikaka meer maar op de andere eilanden zowel aan de Peru alsmede de Bolivia zijde leven veel meer mensen. Het is natuurlijk wel heel interessant hoe mensen leven op een eiland van riet. We hebben een uitgebreide uitleg gekregen van de leefwijze en de bouw van de eilanden.

Daarna zijn we doorgevaren naar het Amanti eiland waar we net voor lunchtijd aankwamen. Alle mensen uit de boot werden ondergebracht bij verschillende families. Hier zouden we lunchen, dineren, slapen en de volgende dag ontbijten. Zo ook wij samen met het Belgs echtpaar Janien & Ronald uit Mechelen. Jammer genoeg konden we niet goed met de lokale bevolking communiceren. Zij spraken naast Quechua (de lokale taal) wel spaans maar wij slechts enkele woorden.

De slaapkamers waren aardig ingericht en we aten bij het oudere echtpaar in de keuken. Het eten werd nog voorbereid op een stoofje met houtvuur. Zie foto's van keukentje en echtpaar. Het diner en de lunch bestond uit drie gangen. Een maaltijdsoep, natuurlijk met aardappelen (Peru heeft meer dan 4000 soorten) en het hoofdgerecht met resp. gebakken kaas en aardappelen en 'smouters' (flensjes) en rijst. Voor het ontbijt kregen we pannekoeken. De maaltijden werden afgesloten met een heerlijk kopje 'Muja' thee.

Na het diner zijn we naar de tempel 'Pachamama' (God van de aarde +4150m) gelopen voor de zonsondergang. Met de donderbuien boven de Amazone leverde dit mooie plaatjes op. Als afsluiting van de avond kwamen alle eilandbewoners incl. gasten gekleed in traditionele kleding naar zeg maar het verenigingsgebouw om te dansen. Net iets te toeristisch voor ons maar de families hadden het zeker naar hun zijn. De volgend morgen zijn we vertrokken naar onze derde bestemming; Het eiland Taquile. Ook hier weer hebben we een gemeenschap met lokale inwoners bezocht. Deze eilandbewoners staan bekend om hun weefkwaliteiten. Ook leuk om nog eens te zien hoe kinderen zonder westers speelgoed zich vermaken. Met een oude fiestband en halve plastic fles om te sturen. We hebben dit ook gezien in Ecuador. Spelen met een autootje gemaakt van een plastic Cola flesje, vier dopjes en twee rietjes.

Op de eilanden vind je geen enkel motorvoertuig, zelfs geen fiets gezien. De bewoners leven strikt volgens de drie Inka regels. Niet stelen, niet liegen en niet lui zijn. Dus alles met de hand. Om 15:30 waren we weer terug in Puno voor onze laatste dag in Peru. Op 19 november 2012, met vijf weken achter de rug van onze reis, zijn we de grens overgestoken naar Bolivia.

- Einde -