Reisverslag Chili


San Pedro de Atacama
'San Pedro de Atacama' (2440m) is de eerste bestemming in Chili na zes weken reizen door Ecuador, Peru en Bolivia. De reis met de bus vanaf de grens van Bolivia verliep prima. Wel veel mensen in een kleine bus maar na een uurtje rijden stonden we al bij de Chileense douane. Rugzak door de scanner, stempel in het paspoort en op naar ons hostel 'Juriques' Geen luxe hostel maar wel met een gezellig terras. We hadden een twee persoonskamer met gedeelde sanitaire voorzieningen. En die zagen er prima uit. Zie de foto rechts. De kamer op de hoek, met de deur open, was voor drie nachten ons domein.

'San Pedro de Atacama' ligt net als 'Uyuni' (Bolivia) in een kale woestijn met tevens onverharde wegen (en veel stof). Alleen San Pedro ligt ingebed (als een oase) tussen de bomen die een aangename schaduw geven. Dit is ook wel nodig want het plekje ligt ook 1200m lager waardoor de temperatuur ook flink hoger ligt. 28 gr.C in de schaduw en wel meer dan 35gr.C in de zon. En dat drie dagen achtereen. Het plekje is een stuk aangenamer dan Uyuni. Smalle gezellige straatjes met huizen, allen zonder verdieping, en opgetrokken uit leem. Zoals wij konden zien, heel veel hostels, souvenier winkeltjes, restaurantjes en mini-markets. Verder natuurlijk ook veel reisbureautjes die allerlei trips in de omgeving verkopen. Maar als je de drie daagse 'Salt Lake Tour' in Bolivia hebt gedaan is er veel hetzelfde. Mede vanwege de hitte hebben wij twee en een halve dag geluierd in de schaduw. In de schaduw met niet teveel consumpties want die zijn twee keer zo duur als in Bolivia. In San Pedro betaal je voor de maaltijden en consumpties Europese prijzen. Hopelijk is het elders in Chili goedkoper.
Ook hebben we onze reis door Chili verder uitgestippeld. De 28e pakken we 's avonds om 19:00 de bus naar Santiago. We wilden vliegen (ca. 2 uur) maar alle vluchten waren waren al uitverkocht tot 1 december. Ook de luxe 'Cama' stoelen in de bussen waren al weg. Dus toch maar gekozen voor de busreis van (23 uur) met stoelen van één klasse lager 'Semi Cama' bij 'Tur-Bus' de grootste buscompany van Chili. Hopelijk gaat dit beter dan onze busreis met 'Panasur' van La Paz naar Uyuni. Verder blijven we twee nachtjes over in Santiago om vervolgens wederom met dezelfde buscompany en stoelklasse door te reizen naar Pucon in het Chileense 'Lake district'. Dit vergt weer elf uur in de bus maar dan is het nog maar zes uur met de bus naar Puerto Montt.

We zijn het stof happen wel zat en verlangen naar een groene omgeving met een gematigd klimaat Het 'Lake district' met al haar meren en vulkanen zou daar aan moeten voldoen. Ook zijn de temperaturen in de zomer daar wat aangenamer.
Santiago
Na 23 uur in de bus te hebben gezeten kwamen we om 19:00 aan in ons hostel 'Che Lagarto'. Het hostel ligt middenin het centrum op loopafstand van 'Plaza de Armas' en 'Plaza de la Libertad'. De kamer (701) die we hadden gekregen zag er uitgewoond uit maar was verder heel gezellig en schoon. Met een hal en een apart zitgedeelte met twee openslaande paneeldeuren naar de slaap- en badkamer toe. Op de vloer lag parket. Het leek wel een oud bejaardenhuis o.i.d.

De busreis was verder prima verlopen. Wat jammer van de minder luxe stoelen maar het comfort was vijf keer beter dan bij de busreis tussen La Paz en Uyuni. Hoewel we in eerste instantie liever wilden vliegen is één van de voordelen van een busreis natuurlijk wel dat je meer ziet van het land. En je kunt er ook af en toe even uit om de benen strekken of een foto te maken. Dat gaat toch wat eenvoudiger dan vanuit een vliegtuig. Je ziet echter geen traditonele kleding meer zoals in Ecuador, Peru en Bolivia. Zodra we de grens overgingen naar Chili was dit voorbij. Vanaf nu (t/m Patagonië) is het vooral de natuur die de hoofdrol gaat spelen in onze reis. Nu nog dor en zanderig maar bij elke kilometer richting het zuiden groener.
Santiago is de hoofdstad van Chili en ligt op een hoogte van 680m. De stad heeft een gematigd klimaat en een gezellig centrum. Veel vertier (straat muziekanten en -acrobaten) en mooie winkels. De winkelstraten hebben een Europees uiterlijk. Ook de Mc. Donald, KFC, Burger-King en Domino's kun je er vinden. Verder zie je heel veel winkelpassages en mooie koffiebar's (Haïti, Caribean). Je kunt er allerlei soorten koffie krijgen opgediend door een Zuid-Amerikaanse schone op hoge hakken en gekleed in een miniscuul rokje. De wanden hangen vol spiegels en zitten kun je er niet. Hangend aan de bar, met overwegend mannelijk gezelschap, drinken de Chilenen hier hun koffie.
Wij hadden een avond en een hele dag om de stad te verkennen. We hebben flink wat gelopen en koffie gedronken. Ook hebben we het 'view-point' vanaf 'Santa Lucia Hill' opgezocht. Van hieruit heb je een mooi overzicht van de stad met het Andes gebergte op de achtergrond. Helaas was het zicht op de reuzen door smog belemmerd.
Ook zijn we naar de wijk 'Bario Bellavista' gelopen. Hier vind je twee universiteiten, gezellige terrasjes en veel jolige studenten achter grote flessen Duits (Becker) bier. Veelal betaald door Pa en Ma want een studie-financiering kennen ze niet in Chili. Om acht uur was het weer tijd om terug te keren naar ons hostel. De volgende morgen om zeven uur weer op om de bus te pakken naar Pucon. Een klein stadje in het Lake District.
Pucon
Pucon is een gezellig plekje in het 'Lake district' van Chili. Het gebied grenst aan het gelijknamige 'Lake district' in Argentinie en het plekje ligt tegenaan het 'Lago Villarrica' op een hoogte van ca. 400m.

We hadden het 'Paradise Pucon' hostel geboekt op loopafstand van het centrum en het meer. Zeven kilometer verder vind je het NP 'Villarrica' genoemd naar de gelijknamige actieve vulkaan (2847m). Toen we aankwamen regende het al een paar uur en dit stopte niet voor de volgende morgen. Veel taxi's waren er niet bij het busstation dus was het met de zak op in de regen zoeken naar het hostel. Na wat ronddwalen hadden we het na een half uurtje gevonden. Weer veel jeugd en weinig privacy. Zijn we hier niet te oud voor? Maar wat dan? In een kaal hotel, of is er een tussenoplossing?
We zijn dezelfde avond nog een pizza wezen eten maar ook in Pucon zijn de prijzen Europees. Drie euro voor een glas rode wijn of een 'Pisco Sour'. Na wat wikken en wegen hebben we besloten tot 6 december in Pucon te blijven. Het weer zou na twee dagen opknappen dus hadden we voor die dag (Dinsdag) de beklimming van de vulkaan 'Villaricca' geboekt. Voor 35.000 CLP/p.p. (incl . een halve dag gratis fietsen ) en 2.000 peso korting op de 'Thermal baths' is dit een koopje. Mits natuurlijk het weer opknapte! De klim duurt ongeveer zeven uur. vijf uur stijgen en twee uur dalen. Om 06:30 vertrekken we richting het park. In November is het 'voorjaar' in Chili waardoor er nog volop sneeuw ligt boven de 2000m. Dus naast voldoende eten en goede kleding, die jezelf moet meenemen, voorziet de organisator nog in een pickel en stijgijzers. De vulkaan is al jaren actief met een rokende en gloeiende krater. Dit zal wel weer een bijzondere ervaring zijn.
Ook hebben we besloten in een luxer hostel (Geronimo) te gaan zitten voor de laatste drie dagen. Wel gezellig zo'n klein hostel maar eten aan één eetkamertafel met allemaal jeugd van onder de 25 jaar geeft wel een vader en moeder idee. En dat hebben we wel achter de rug. Bovendien bij slecht weer hangt iedereen binnen. Het scheelt wel 20 euro/nacht maar geeft daarentegen ook een stuk privacy.

Dag twee (maandag) in Pucon regent het ook een hele dag. Veel mensen zijn verveeld en willen weg uit het stadje. Maar niet voordat we (samen met bijna iedereen die we hebben gesproken) dinsdag de vulkaan hebben beklommen. Hopelijk wordt het een mooie dag want bovenop een berg in de mist of regen is niet fijn.

Foto reeks
Beklimming vulkaan 'Villarrica'
Dag drie 'de dinsdag' staan we op onder een bewolkte hemel maar de vulkaanbeklimming ging toch door. We vertrekken samen met een Bask en een Chileense om 7:00 naar het 'Villarrica park'. Veel groen onderweg. Het leek ons allemaal veel op Scandinavie; omgeving en huizenbouw. Om 8:00 begonnen we met de beklimming op 1400 meter en om 13:00 stonden we op de top met 2847 meter. 1450 meter in vijf uur. We begonnen in het gruis maar vanaf 2000m lag er sneeuw met de laatste 200m ijs. Het was goede vaste sneeuw dus dat ging goed maar de laatste meters ijs waren vrij steil met een harde felle wind (45m/s). Let wel dit is bijna windkracht 12! Dit laatste deel kon zeker niet zonder stijgijzers en een pickel om je val te remmen. Voorzover dit nog lukt in ijs. En de harde wind maakte het ook nog eens erg koud. Gelukkig kwam snel daarna de top maar zoals verwacht was de krater niet zichtbaar. De felle wind blies steeds nieuwe wolken over de top heen. Af en toe was de lucht even helder voor een foto maar niet de krater. Wel kon je de zwavel ruiken. Na een kwartiertje windvangen op de top zijn we weer afgedaald. We hadden allen een zitschort en een plastic sleetje meegekregen. Zo zijn we in een uurtje weer naar beneden gegleden. Wel leuk om te doen. Zitten op het plastic plaatje en remmen met de punt van de pickel als het te hard ging. In je linkerhand houd je de kop van de pickel met de doorn naar voren en met je rechterhand de onderkand van de steel die je in de sneeuw drukt. En toen we beneden kwamen scheen de zon. Al met al een goed verlopen klim. Alleen had Anke veel last van haar been. Vooral bij het klimmen. de Inka-trail was goed gegaan maar toch gek dat het been nu wel opspeelde. Ze had het er echt zwaar mee en dat tijdens de laatste 200m wind en ijs.

's Middag hebben we een terrasje gepakt. Profiteren van de zon met een lekkere 'Paceña' (Chileens biertje). Daarna hebben we nog wat bij ondergaande zon bij het meer gezeten. Lekker rustig in een mooie groene omgeving.

Dag vier in Pucon hadden we gereserveerd om een halve dag in de omgeving te fietsen. Maar helaas was de bewolking weer terug. In de ochtend was het wel droog maar niet echt fietsweer en ook Anke haar been was nog niet hersteld. Voorzover dit ooit nog helemaal goed komt. Dus net als in Nederland op 'Sinterklaas-avond' in de regen en kou.
Puerto Montt
Om acht uur 's morgens zijn we met de bus vetrokken vanuit Pucon. Wederom in de regen. En het regende niet zoals in Nederland met tussenpozen maar het goot constant met grote hoeveelheden. Niet iets om te vergeten. Twee en een halve dag op je hostel kamer zitten. Maar goed dat we een iets luxer hostel met meer privacy hadden genomen.

De busreis met 'Jac'(uar) verliep prima. Het zijn luxe tourbussen maar stoppen toch regelmatig om passagiers te wisselen. Zelfs op de vluchtstrook van de snelweg staan bushokjes. Zo stopte hij ook in 'Valdivia' één van onze potentiele bestemmingen. Naast dat dit stadje aan de kust ligt lijkt het toch veel op Pucon. Met bovengrondse elektriciteitsleidingen en dezelfde vrolijk (rood, blauw, groen & geel) gekleurde houten huisjes voorzien van een golfplaten dak. Gelukkig was het na 'Validivia' droog hetgeen ook ons humeur ten goede kwam. Alhoewel je dit weer kunt verwachten in Patagonië ben je het op een gegeven moment toch wel zat.

Rond 14:00 kwamen we aan in 'Puerto Montt'. We hadden een hostel 'Millantu' geboekt vlakbij de kust want de volgende morgen konden we vanaf 9:00 inschepen op de 'Evangelistas'.

Puerto Montt is een havenplaatsje in transitie. De boulevardzijde wordt helemaal opgeknapt met grote shopping-malls terwijl de parallelstraat 'Antonio Varras' nog in oude staat verkeerd. Een duaal gezicht. Ook vind je er wederom alle bekende Amerikaanse eettentjes Vol met jonge Chileense stelletjes. Wij hebben ook wat inkopen gedaan voor Sinterklaas maar verder vonden wij één dag rondlopen voldoende. Als je wat meer tijd hebt kun je wel vanuit Puerto Montt allerlei ferries pakken naar nabijgelegen eilandjes of Chiloe.
Foto reeks
Bootreis Evangelistas
De bootreis op de ferry 'Evangelistas' duurde vier dagen. Van 7 t/m 10 december. De ferry vaart tussen 'Puerto Montt' en 'Puerto Natales'. De bootreis is zo populair dat we hem al voor vertrek via internet moesten boeken bij de rederij 'Navimag'. Achteraf bleken er nog een paar dormitory bedden vrij te zijn. Wellicht omdat we nog vóór het hoofdseizoen hadden geboekt.

Vanaf 9:00 konden we inchecken en vanaf 13:45 aan boord. We hadden een CC-cabine (4-persoons zonder raam met gezamenlijke badruimte) gereserveerd hetgeen een goede keus was. Zelfs de dormitory had gekund. De BB-cabine had een raam dat echter niet open kan. Daar betaal je wel 100,- USD pp extra voor. En dan voor een privé badkamer (met een aparte deur op de gang) nog eens 100 USD pp. De CC-cabine vol-pension kost USD 480,- pp. Zowel de CC-, en BB-cabine alsmede de dormitory hebben twee stapelbedden ingebouwd in een soort van bedstede met een gordijn als afscherming. Je hebt dus je eigen plekje met kastruimte ernaast. Verder heeft het schip veel passagierruimte aan boord. Een grote eetzaal, bar met lounche en veel zitruimte buiten. Er is altijd wel een privé plekje te vinden.
We vertrokken met mooi weer, lekker zonnetje, rustige zee en blauwe golven. Het gehele traject is ongeveer 1100km waar we 72 uur over varen. Het gaat van een groen- (1e dag) naar een kaal landschap met gletsjers (4e dag). 's Avonds nog een lekker biertje met ondergaande zon en dan de kajuit in.

De tweede dag was wat bewolkt. We hebben lekker buiten gezeten in onze warme Mammut broek en donsjas. Nu komen deze echt van pas. Terwijl we door de fjorden en langs honderden eilandjes varen zien we (zwarte) dolfijnen en zeehonden rond het schip. Ook walvissen zou je in december moeten kunnen zien. Er zwemmen hier vijf soorten rond. Met name de 'Blue Whale' de grootste van de vijf kun je in deze tijd zien. Hij kan wel 30m lang en 180 ton zwaar worden. Voor de andere soorten is het aan de vroege kant. Helaas bleef het bij één luchtpufje in de verte.

De derde dag was het wederom bewolkt. Volgens de bemanning was het al 14 dagen zo. Ook niet vreemd volgens hen als er gemiddeld meer dan 4000mm regen per jaar valt in Patagonië. Helder weer is dan een uitzondering. Ook de nacht was wat onrustig verlopen vanwege het weer en omdat het schip een stuk buitengaats vaart. In de ochtend voeren we via de 'Golf de Peña' weer de fjorden in naar rustiger water. Gelukkig hielp een 'Primatour' pilletje afdoende. Net na de lunch vaart het schip een stukje extra voor de passagiers. Het schip vaart dan de doodlopende 'Fiordo Iceberg' in richting de zuidelijke ijsvelden 'Campo De Hielo Patagonico Sur' waar de gletsjer in zee eindigt. De ijsvelden zijn onderdeel van het NP 'Bernardo O'Higgins'. Helaas was het ook nog begonnen te regenen zodat de felbegeerde foto's wel erg somber waren. Na het gletsjer avontuur kun je van boord naar het kleine vissersdorpje 'Puerto Eden'. Het bleef echter maar regenen dus dit uitstapje viel letterlijk in het water.

De laatste dag, voordat we het schip verlaten om 16:00, was niet onaardig. Zon afgewisseld met regen maar geen mist en minder bewolking. We konden lekker buiten zitten. Vroeg in de ochtend hadden we nog flinke bergen maar naarmate we 'Puerto Natales' naderden werden ze steeds lager. Het einde van de reis naderde. Nog een laatste lunch en het was voorbij. We hadden nu in elk geval de slecht weer kant van Patagonië gezien. Nu nog de mooie kant. We hadden nog 14 dagen voordat we naar 'Peninslua Valdez' zouden afreizen dus we hebben nog even de tijd. Het is ook verbazend hoe snel het weer omslaat. Goed om rekening mee te houden met de geplande trekking in NP 'Torres Del Paine'. Wel in refuges (berghutten) met een dagrugzak of in een gehuurde tent of eigen tent kopen (USD 400,-) en een zware rugzak meenemen. Als je het georganiseerd doet kosten de vier dagen van de 'W-trekking' het goedkoopst USD 670,- pp (excl. entree geld). En als je het met de tent doet kun je op de 'CONAF' plekken gratis staan of je betaald CLP 4000,- pp/nacht op een privé camping. Nogal een verschil, dus nog even nadenken.
Puerto Natales
Aankomst 10 december en met de rugzak in de regen op zoek naar ons hostel. We hadden al vanuit Pucon voor twee nachten het hostel 'Niko's II Adventure' geboekt met de verwachting de 12e aan de 'W-trekking' te kunnen beginnen. Gelukkig na een klein half uur lopen kwamen we al ter plaatse. Het zag er goed verzorgd en netjes uit. En natuurlijk met WiFi. Hoe lang we nog zouden blijven hing samen met de weersvoorspellingen. Als het slecht bleef zouden we eerst richting Ushuaia gaan en daarna terugkomen voor ons 'Torres Del Paine' avontuur. Als je reist is regen niet zo erg maar bij een trekking wil je dit liever voorkomen. Zeker als je met de tent gaat en niets kunt drogen.

Puerto Natales is een gezellig stadje. Veel leuker dan het prestigieuze Puerto Montt. Leuke straatje met veel huizen opgetrokken uit hout. Ze hebben zelfs een ziekenhuis. Wim is nog even langs geweest met pijn in zijn arm. Dit was al begonnen in Pucon maar de pijn bleef zeuren. Volgens de arts een afgeknelde zenuw die met wat 'spierontspanners' en 'Ibuprufeno' wel zou genezen. Dus afwachten maar.

Na één nacht gaat het al beter met Wim zijn arm. Ook hebben we besloten om morgen (12-12-2012) de bus naar Ushuaia te nemen. De bus vertrekt om 7:00 en komt om 19:00 aan. Kosten 34.000,- CLP/pp. Wat we daar weer gaan doen zien we wel. Het weer blijft onvoorspelbaar. Op de terugweg gaan we zeker nog naar het NP 'Torres Del Paine' en de 'Perito Morene' in het NP 'Los Glaciares' (de welbekende gletsjer die je vaak op TV ziet). Maar dan vanuit 'El calafate' een plekje tussen de twee bestemmingen in. Hopelijk is het weer dan beter voor de trekking. We moeten nu wel twee keer van Chili naar Argentinie en vice-versa oversteken. En als we naar het eiland 'Isla Navarino' of het NP 'Tierra El Fuego' gaan een derde keer. Het eiland zou een mooi uitje zijn, hier leven diverse kolonies pinguïns, zeehonden en zeeleeuwen.
Torres Del Paine
Het NP 'Torres Del Paine' staat bekend om de mooie vergezichten. Het nationale park was één van onze belangrijkste doelen van onze reis door Zuid-Amerika. Vanwege het zomerseizoen in Patagonië hadden we deze trekking ook al twee weken van tevoren geboekt. Maar helaas vanwege het slechte weer moeten cancelen. Vier dagen in de regen lopen zonder mooie vergezichten leek ons geen mooi vooruitzicht. We hadden gekozen voor de vijf daagse (4 nachten) variant die zou starten op 12 december vanuit Puerto Natales. Dit was incl. een dag voor de heenreis naar het park incl. voorbereiding en een dag voor de terugreis. De trekking is ca. 70 km en 24 uur lopen. Het startpunt is bij 'Laguna Amarga'. De stukken in 'Valle Ascencio' en de 'Valle Des Frances' loop je twee keer. Het laatste stuk vanaf 'Refugio Grey' vaar je met een catamaran terug over het 'Lago Grey'. De catamaran vaart vlak eerst langs de gelijknamige gletsjer voordat hij richting het eindpunt vaart. Wij hadden geboekt bij 'www.VisitChile.com' voor de prijs van ca. USD 670,- pp. De prijs is excl. gids en incl. lodging (overnachtingen in hut of tent), maaltijden, catamaran tocht en vervoer heen en terug naar Puerto Natales. De rugzak kon daardoor klein blijven.
Je kunt natuurlijk ook het gehele circuit rondom het gebergte lopen maar dit kan alleen via overnachtingen op campsites. Dus met tent, slaapspullen en eten wat voor Anke haar knie sowieso niet te doen was.
Foto reeks
vanwege het slechte weer en om toch nog het NP 'Torres Del Paine' te kunnen bezoeken hadden we gekozen voor een dagtocht vanuit 'El Calefate' (Argentinie). Het park ligt zelfs dichter bij 'El Calefate' dan bij 'Puerto Natales' maar alle toegangswegen komen vanaf de Chileense kant dus moet je wel flink omrijden vanuit Argentinie. Het is dus een omslachtige wijze om vanuit de Argentijnse kant te gaan. Vanuit Puerto Natales is het beter en sneller te organiseren. Helaas was het eerste mooie moment, geschikt voor een dagtocht, pas zes dagen later. Het was een dagtocht naar alle 'Viewpoints' (mirrador's) van het park. Zicht op het 'Lago Sarmiento', het 'Lago Amarga', het 'Lago Nordenskjold' en het 'Lago Pehoé'. Steeds met de 'Torres' of de 'Cuerro's' op de achtergrond. Helaas hing er een wolkenpartij rondom de toppen desondanks het toch wel mooie weer. Althans toen we aankwamen was het weer redelijk maar vier uur later trok het weer dicht en begon het zachtjes te regenen. (Zie het laatste plaatje van de 'Torres' in de foto-serie). Het weer kan heel snel omslaan.
Januari schijnt de beste maand te zijn om te trekken met stabiel mooi weer. De hutten zijn dan echter overvol. Dan kun je het beste met de tent gaan. Dit is goed te doen want elke hut heeft wel een eigen campsite en de CONAF heeft ook gratis kampeerplekken.

Het bezoek aan 'Torres Del Paine' was tevens het einde van onze reis door Chili. De volgende bestemming was Argentinie.

- Einde -