"Pitztal" zomer 2004


In juli 2004 hebben we onze zomervakantie in het gebergte tussen Pitztal en Oetztal doorgebracht. We hadden drie weken vrij waarvan de eerste was gepland in Oostenrijk. De tweede week zijn we doorgereden naar de Brenta en vandaar naar de Ecrin.
Dag 1, Vertrek uit Holland op 2 juli 2004.
Na nog wat boodschappen te hebben gedaan zijn we omstreeks 11:00 vertrokken richting Antwerpen. Na een goede reis maar met wel veel file vanwege hevige regenbuien (van Heidelbergh naar Karlsruhe en verder tot Stuttgart, totaal ca. 100km), kwamen we omstreeks 19:00 aan in Aigelbergh. Een klein dorpje ca. 10 km na Stuttgart richting Munchen waar we zoals gewoonlijk een tussenstop maakten op de camping vlak aan de snelweg. We zijn na het opzetten van onze tent direct gaan eten in het nabijgelegen restaurant. Er zat nog regen in de lucht dus een eigen potje koken zat er niet in. Na het eten heben we nog wat gewandeld in de omgeving. Er is een 'vossenroute' uitgezet waar je wel een uurtje over doet. De route loopt ongeveer rond de camping. Om 21:30 naar bed tot 9:00 de volgende morgen.
Dag 2, 's Morgens om 9:00 opgestaan om verder te rijden richting Oostenrijk. Via Reutte en Imst naar Mittelberg. Ca. 4 uur gereden zonder een snelweg vignet dat je niet nodig hebt omdat je direct onderdoor de snelweg het Pitztal inrijdt. Na aankomst in Mandarfen hebben we om 14:00 van onze eerste apfelstrudel zitten genieten. Het zonnetje scheen en we hadden nog drie weken vakantie voor de boeg. Daar er in het gehele dal geen camping te vinden is besloten we maar om direct door te gaan naar de dichtsbijzijnde hut op ca. twee uur lopen vanaf Mittelberg (1740m). Om 19:45 kwamen we aan in de Riffelseehutte (2293m) waar we de enige gasten waren op dat moment. Na een bord pasta zijn we in bed gedoken in een matratzenlager helemaal voor ons alleen.
Dag 3, Vertrek om 9:30 van de Riffelsee hutte naar het Taschachhaus (2434m). Ca. 8km lopen en 200m stijgen. Een mooi stukje om in te lopen. Het is een mooi traject maar niet helemaal vlak. Eerst omheeg naar ca. 2500m en daarna weer 100m zakken. Het gehele stuk is goed begaanbaar m.u.v. de laatste 1000m. Hier kun je keizen tussen een "klettersteig" of "panoramasteig". De keuze spreekt voor zich. Na een hele dag zon en een half uur rust kwamen we omstreeks twee uur aan in de hut. Dus ca. 4 uur lopen over 8km. Daarna hebben we nog lekker op het terras kunnen genieten in het zonnetje. 's Avonds zijn we alvast de route voor de volgende dag gaan verkennen.
Dag 4, Vertrek om 6:00 naar de Vernaghthutte (2755m). Eerst twee uur over een morene ca. 300m stijgen, daarna over de Taschachferner 600m 45gr omhoog naar het Taschachjoch (3241m). Verder weer dalen over de Vernaghtferner naar de gelijknamige hut. Totaal ca. 6km gletsjer lopen. Het eerste stuk van het traject hebben we afgelegd met onweer op onze hielen en geen tijd voor pauze om de buien voor te blijven. Na het Taschachjoch klaarde het weer en tevens ons humeur weer wat op. Het bleef wel veel waaien maar de zon kreeg weer een kans. Na een abseil van het joch aan de Vernagtzijde konden we snel doorlopen richting de hut. Daar de zon kwam en het al 13:00 was werd de sneeuw steeds zachter en verdween je been soms tot aan je kruis in de sneeuw. Een vermoeiend stuk lopen. Maar gelukkig met wel tijd voor een rustpauze en een hapje eten. Echter bij het zoeken naar wat brood in Anke haar rugzak ondekte ze dat ze haar helm en alle koekjes was vergeten in het Taschachhaus. Geen leuke ontdekking. Maar eerst maar verder. Terug gaan was ook geen optie. Een uurtje of zo nadat we weer verder waren gegaan begon het ook nog zachtjes te regenen. Om het nog erger te maken liepen we bovendien nog en half uur de verkeerde richting op zodat we pas om 16:45 in de hut aankwamen. Ca. 10 uur na ons vertrek. Veel te lang voor 6km. En als laatse tegenvaller ontdekte we na aankomst in de hut dat we de fotocamera halfverwege op een morene hebben laten liggen. Daar het regende besloten we om de volgende dag terug te lopen om hem op te halen. Een dag vol tegenvallers maar met een goede afloop. Na een lekkere maaltijd waren we het ergste al weer vergeten.
Dag 5, Een extra dag rust in de Vernaghthutte. Na een hele nacht regen en onweer zijn we om 9:00 vertrokken om onze camara op te pikken. Hopelijk ligt hij er nog en staat hij niet vol water. Ook deze`dag is het weer onvoorspelbaar. Kennelijk is het mooi weer voorbij en wordt het vanaf nu wisselvallig. Na twee uur te hebben gelopen konden we gelukkig constateren dat de camera er nog lag en geen schade had opgelopen van een nacht in de regen. Op de terugweg begon het echter weer te regenen wat de rest van de dag zo zou blijven. Na terugkomst hebben we twee koffie met apfelstrudel besteld om ons te troosten. De rest van de middag hebben we besteed aan het verkennen van de route en het opstellen van een routeschema voor het traject van de volgende dag. Verkeerd lopen zit er niet meer bij.
's Avonds hebben we met een stel duitse alpinisten 'mau mau'gespeeld. Op z'n duits pesten. Na een potje of 20 was het weer bedtijd. Volgens de laatste weerberichten zou een naderende fohn de komende twee dagen voor verbetering zorgen. Dus vermoedelijk morgen om 5:00 op om te beginnen aan het volgende traject naar het Brandenburgerhaus.
Dag 6, Om 5:00 op. Een helder blauwe hemel dus snel ontbijten, rugzak op en op weg. Om 6:00 stipt zijn we vertrokken. Eerst een uur over een morenerug en daarna over de gletsjer richting 'Ob. Guslar joch'. Het is goed dat we ons de dag van te voren goed hadden voorbereid want onze verkenning en het routeschema bleken niet overeen te komen. Na wat zoeken besloten we het routeschema met het kompas te volgen en zagen we al snel een spoor over de gletsjer richting het 'Ob. Guslar joch' (3361m). Het weer was schitterend dus het beloofde een mooie dag te worden. Op ons gemak met tijd voor wat foto's en een lange pauze bovenop het joch zijn we naar het Brandenburgerhaus (3272m) gelopen. Om 10:30 zaten we daar al aan de koffie op het terras. ca. 4 km gelopen en 500Hm in 4 uur. De hut ligt heel mooi tegenaan een berg omgeven door gletsjers. Vanuit de hut als uitvalbasis kun je eenvoudig naar de "Dahmannspitze"(3401m), de top van de berg waartegen de hut ligt, de 'Fluchtkogel'(3500m), eenvoudig te bereiken vanaf het 'Ob. Guslar joch', de 'Vordere Hintereisspitze'(3437m) en de 'Weiskugel'(3739)m.
Binnen een uur na aankomst begon het echter al te waaien en de hemel trok weer dicht met wolken. Weer een middag in de hut met regen. Toch gaan we morgen proberen om via hetzelfde joch, incl. een trip naar de Fluchtkogel via de Vernachthutte naar de Breslauerhutte (2840m) te lopen. Vandaar kunnen we dan de opvolgende dag naar de 'Wildspitze'(3774m) gaan. Om 17:00 trekt de hemel even open waarop we besluiten naar de "Dahmannspitze" te klimmen. Een half uurtje later zitten we bij een ondergaande zon op de top. Geen zware klim maar na vier uur in de hut toch leuk om te doen. Na het eten weer vroeg naar bed. een routeschema maken is niet nodig want het te lopen traject is al bekend. 's avonds hebben we kennis gemaakt met twee duitse jongens uit Berlijn die een toiletgroep bij de hut hadden aangebouwd. Zij wilden ook de "Wildspitze" beklimmen en dezelfde weg volgen als wij er naar toe. Beter één touwgroep van vier dan twee van twee. We zouden de volgende morgen bij goed weer om 7:00 vertrekken volgens plan en bij slecht weer via het 'Hochjoch Hospiz' naar beneden.
Dag 7, De laatste nacht was vermoedelijk de koudste van mijn leven. Met een ontzettende koude wind uit het Oosten direct onder het dak aan de Oostzijde van de hut met wat paardedekens als bescherming werd ik een aantal keren wakker van de kou. De dag na deze koude nacht werd opnieuw een dag met 's morgens goed weer en 's middags regen. In elke geval om 7:00 vertrokken met Alyo en Angar naar de Vernaghthutte. Ook de Fluchtkogel hebben we beklommen met nog goed weer. Met wat nevel uit het dal maar toch met goed zicht stonden we op de top. Maar bij de Vernaghthutte begon het al weer te regenen. Gelukkig waren we al van de gletsjer af en moesten we alleen nog via goed begaanbare paden naar de Breslauerhutte. De "Saufertweg". Om 15:00 kwamen we aan in deze hut. Ca. 8 uur na ons vertrek. De rest van de dag zaten we vast in de hut en hebben we zitten praten met deze twee duitse jongens. De douche die we in het vooruitzicht hadden ging ook niet door want door een elektriciteitsstoring was er geen warm water. De vierde nacht zonder douche.
Dag 8, Om 5:00 op voor een poging naar de "Wildspitze". Helaas sneeuwde het, stond de barometer op een kortsondige depressie en was de hemel bedekt met wolken. We besloten om terug naar bed te gaan tot 8:00 en dan nog eens te kijken. Om 6:00 begon het net als door de barometer voorspeld te onweren en sneeuwen. Om 8:00 was het weer niet verbeterd dus besloten we na het ontbijt af te dalen naar Vent in het Oetztal. Vandaar konden we met Alyo en Angar meerijden naar Solden vanwaaruit we via het Rettenbachtal met de seilbahn bij de Braunsweigerhutte (2759m) konden komen. Vandaaruit zouden we dan nog een poging aan de NW-zijde van de "Wildpitze" kunnen ondernemen. Het alternatief de Hoheweg met tunnel tussen de Breslauerhutte en het Rettenbachtal was afgesloten. Nog net voor het weer begon te regenen stapten we om ca 16:00 de Breslauerhut binnen. Na een koffie en cola zagen we in enkele minuten de regen omslaan in dikke sneeuw. Voorlopig zouden we vast zitten in deze hut. Na navraag bij de waard en enkele gidsen werd ons duidelijk dat we de "Wildspitze" dit jaar maar moesten vergeten. De eerste paar dagen zou het weer niet veranderen. Hopelijk kunnen we de volgende dag nog wel terug naar Mittelberg met al die sneeuw..
Dag 9, Om 8:00 op om af te dalen naar het dal. Het sneeuwde nog steeds en je kon nagenoeg geen hand voor ogen zien. Ook het spoor vanaf de hut was ondergesneeuwd en de verdere weg naar het dal. 1000Hm afdalen zonder een duidelijk aanduiding van het pad. Na ca. 4 uur zoeken kwamen we aan bij de auto. Het regende nog steeds en de sneeuw lag zelfs nog op 1800m. Gelukkig konden onze rugzakken met de materiaallift mee naar beneden. Dit scheelde ons 1000Hm sjouwen met een rugzak vol ijzerwaar, touw, pickel en andere benodigdheden. Na aankomst bij de auto besloten we richting Lienz te rijden om te kijken of het weer in het Glocknergebied beter zou zijn. Vandaar uit zouden we naar Cortina gaan. Bij aankomst in Lienz scheen de zon volop en kregen we nog net genoeg tijd om al onze spullen lekker te drogen op de lokale camping Falken. Niks mis met de camping maar de beheerder wil je niet leren kennen. Na de langverwachte frisse douche zijn we s'avonds lekker wezen eten. Helaas ging het 's nachts weer regenen en werden we de volgende morgen wakker met nog steeds regen. Misschien wel vijftig mm. We hebben de stokken uit de binnentent getrokken en de tent met alles er nog in in de auto gelegd. Weg van de regen richting Italie!
Algemene informatie Pitztal:
  • Pitztal.
  • - Einde -