"Wallis en Mont Blanc" zomer 2004


Na 2 weken slecht weer in Juli van deze zomer zijn onze plannen voor Wallis en eventueel de Mont Blanc letterlijk in het water gevallen. We zijn toen aan de grens van Zwitserland omgedraaid richting de Ecrin vanwege het aanhoudende slechte weer. Na vier weken werken ontstond de behoefte om een extra weekje de bergen in te gaan om daar alsnog onze plannen voor Zwitserland te verwezenlijken. Wanneer er voor de eerste vier dagen van de week goed weer zou worden voorspeld zouden we vertrekken om te acclimatiseren in Wallis. Zou het weer de rest van de week ook goed blijven dan zouden we (Anke, Anne en ik -Wim-) door rijden naar Chamonix voor een poging zelfstandig met twee kennissen (Sjaak Brouwer en Martin Koppejan), die daar op ons wachtten, de Mont Blanc te beklimmen. Zij zouden samen in de regio Argentiere acclimatiseren.
Voorbereiding, Ons schema zag er ongeveer zo uit, maar zou mede door het weer en de mogelijkheden worden bepaald:
  • Nacht 1, overnachten op de camping in het dal (1557m);
  • Dag 1, via de Amageller alp (2794m) wandelen naar Kreutzboden (2379m);
  • Nacht 2, overnachten op de camping in het dal (1557m);
  • Dag 2, van Kreutzboden via de Weismieshutte (2720m) naar Hosaas (3200m;
  • Nacht 3, overnachten in de Hosaashutte op 3000m;
  • Dag 3, top van de Weismies (4017), afdalen via Hosaas en Kreutzboden naar het dal;
  • Nacht 4, overnachten op de camping in het dal (1557m);
  • Dag 4, reizen naar Argentiere in Frankrijk (1257m);
  • Nacht 5, overnachten in een gite in Argentiere (1257m);
  • Dag 5, reizen via Le Fayet, naar "Le Nid d'Aigle" (2372m), en "Ref. de Tete Rousse (3167)";
  • Nacht 6, overnachten in de "Ref. de Tete Rousse (3167)";
  • Dag 6, klimmen van "Ref. de Tete Rousse (3167)" naar "Ref. de L'Aig. Gouter (3817m)";
  • Nacht 7, overnachten in "Ref. de L'Aig. Gouter (3817m)";
  • Dag 7, top van de Mont Blanc (4808m), afdalen via Nid d' Aigle naar St Gervais;
  • Nacht 8, overnachten in een gite in St. Gervais;
  • Dag 8, vertrek richting Holland.
  • Dag 1, Gelukkig konden we donderdagavond 19 augustus 2004 vertrekken richting Wallis. Zo zouden we de volgende dag 's middags al ter plaatse zijn. We hadden gekozen voor Saas Grund als uitvalsbasis. Dit gebied biedt voldoende mogelijkheden om goed te acclimatiseren voor een berg als de Mont Blanc. Toen we vrijdagmiddag ter plaatse aankwamen hebben we na wat boodschappen, koffie met apfelstrudel onze tent opgezet. Het weer was goed en zou de eerste dagen zo blijven.
    Dag 2, Met een prachtige dag in het verschiet waren we om 9:00 gereed voor het vertrek naar de Amageller Alp. De zon scheen volop en we waren allen in een opperbeste stemming. De wandeling diende niet alleen om te acclimatiseren maar ook voor het trainen van onze kuiten. Dit moest ook langzaam aan gebeuren. Gelukkig liep e.e.a. voorspoedig en omstreeks 12:00 zaten we al aan de koffie op het terras van de Amageller Alp. Nog steeds onder een strak blauwe hemel met een frisse wind. Na een uurtje rust zijn we verder gegaan richting Kreutzboden waar we met de lift naar beneden gingen. Daar de laatste lift al om 16:15 vertrekt hoefden we niet te hardlopen maar treuzelen kon ook niet. Via de bloemenroute kwamen we omstreeks 15:30 aan bij het Seilbahnstation. Na nog een versnapering in het nabijgelegen restaurant zijn we naar beneden gegaan. Onderweg waar het goede pad overgaat in blokkenterrein konden we voor de eerste maal de Weismies aanschouwen. De sneeuwtop die steeds mooier wordt naarmate je Kreutzboden nadert. 's Avonds nog lekker zitten genieten in het avondzonnetje.
    Dag 3, De volgende dag zijn we om 10:00 met de lift richting Kreutzboden gegaan. Eerst voor Anne nog stijgijzers en een pickel gehuurd want we zouden niet meer in het dal terugkomen en zonder kun je de Weismies niet op. Gelijktijdig hebben we geinformeerd wat het kost om met een gids naar de top te gaan. Dit komt neer op EUR 135,00 per persoon. Je ontmoet dan de gids, de morgen van vertrek, bij het Hosaas eindstation. Wij besloten het zelfstandig te doen. Dit niet vanwege de kosten maar omdat wij, inmiddels voldoende ervaring hebben, geschikte kleding en materiaal bezitten, een goede conditie hebben, ons vooraf thuis en op locatie goed voorbereiden, drie cursussen (rots, sneeuw en ijs) bij de NKBV hebben gevolgd en al ca. 10 jaar 's zomers naar de bergen gaan.
    Vanaf Kreutzboden zijn we doorgelopen naar de Weismieshutte. Na een kop koffie en wat rust zijn we weer doorgelopen naar het Hosaas eindstation (3000m). Sinds een paar jaar kun je hier ook overnachten. Er zijn wat kamers boven het liftstation beschikbaar gesteld aan de pachter van het restaurant. Na het boeken van een overnachting en een kop soep zijn we doorgelopen naar de Triftgletsjer. Het was nog goed weer en het eerste stuk van de gletsjer zit vol spleten die we de volgende morgen in het donker moesten overbruggen. Een verkenning is dus het beste wat je kunt doen. Vlak achter de hut kom je via een breed pad bij het spoor naar de gletsjer. Het is goed dat we dit nog gedaan hebben want je moet zig-zag tussen rotsen, over sneeuw, ijs en spleten naar de voet van de berg. Eenmaal op de gletsjer kun je ook de rest van het spoor naar de top duidelijk zien. Om 17:00 waren we weer terug in de hut voor het avondeten.
    Dag 4, Om 5:00 stonden de sterren aan de hemel te fonkelen dus wij snel naar het restaurant voor ons ontbijt. Om 6:00 waren we gereed voor vertrek. Hoofdlampjes op en op weg naar de top. Na een uurtje lopen komt de zon te voorschijn boven de Allalinhorn in het Zuidwesten. Een mooi begin van de dag. Wij liepen tot zeker 8:30 in de schaduw van de Weismies. Gelukkig want wanneer je een stukje in de zon loopt wordt al het gelijk zweten.
    Foto reeks
    Vanaf Hosaas is het ca 1000m stijgen waarvan een paar stijle stukjes. Soms tot je knieen in de sneeuw en soms zoeken naar het spoor op het ijs. Het is een mooie berg met mooie vergezichten. Hij is technisch niet moeilijk (PD) maar heel mooi om te doen. Je kunt de top ook overschrijden vanaf of naar de Almagelerhutte. Misschien nog iets om eens later te doen. Om 10:15 stonden we op de top. Nog steeds goed weer dus we konden na de topfoto's weer op het gemak naar beneden. Gelukkig voor Anne want de 1000m stijgen had toch meer van haar geeist dan vooraf gedacht. Het was een heerlijke klim die dag. Eens zonder dreigende onweersbuien of regen zoals tijdens de weken in het Pitztal en de Brenta van dit jaar. Om 12:45 zaten we al weer op het terras van het Hosaas restaurant. Vandaar in een euforische stemming weer naar beneden. Mede omdat de weersverwachting voor de komende dagen zou verslechteren. Wij waren exact op de goede tijd en de goede plaats. De rest van de dag bleef het zonnig. Lekker eten voor de tent en op het gemak naar bed.
    Dag 5, 's morgens toen we opstonden was het nog goed weer maar na het inpakken van de tent begon het al te regenen. We konden net alles droog in de auto krijgen. Na het afrekenen op de camping zijn we richting Frankrijk gereden. We waren goed geacclimatiseerd en in opperbeste stemming bij vertrek. Echter hoe dichter we bij frankrijk kwamen hoe harder het begon te regenen. Je kon in de auto nog geen 25m voor je op de weg zien. Nog in de regen kwamen we omstreeks 12:00 (2 1/2 uur na vertrek) aan in Chamonix waar we eerst bij het touristenbureau en de "Compagnie des guides" zijn gaan informeren naar de weersvoorspelling voor de komende dagen. Helaas was dit niet echt goed. Pas vanaf het weekend zou het licht op klaren. Een beklimming van de Mont Blanc zou misschien op maandag mogelijk zijn maar niet eerder. Reserveren in de Gouter hut ging ook al niet. Pas vanaf 2 september zouden er wat plaatsen vrij zijn. Dit geldt niet voor klanten van gidsen. Zij krijgen voorrang op zelfstandige klimmers. Wat dat betreft is het een eliteberg. Als individu wordt je met de nek aangekeken en krijg je naast de gidsen nagenoeg geen kans op een plaatsje in de hut.
    Commersie rondom de Mont Blanc;
    Van de 2000 mensen die de Mont Blanc beklimmen per jaar gaat 1/3 zonder gids. Het overige 2/3 deel zijn klanten van gidsen en worden letterlijk aan 'kort touw' naar boven geleid. Je ziet veel klanten met gloednieuwe spullen de berg opgaan, onwennig in het gebruik, waaruit blijkt dat ze veelal geen ervaring hebben en nog nooit zoiets eerder hebben gedaan. Je hoort de gidsen ook vaak mopperen op hun klanten. Te langzaam, te lang stoppen om te rusten, steeds drinken en struikelen over hun stijgijzers, etc ......... Het lijkt me geen leuk baantje op deze manier. De beloning van de investering (tussen de 650,- en 1000,- euro) is de top en bij een tussentijds afbreken heb je als gids nog aardig wat uit te leggen ook. Het geld moet leiden naar de top! Het is één commercieel circus maar wel op een mooie berg die de moeite waard is.
    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


    Na nog wat winkelen, een nieuwe rugzak voor Anke en wat boekjes over de Mont Blanc zijn we richting de camping van Argentiere gereden waar Sjaak en Martin op ons wachtten. Na aankomst bleek dat Martin erg ziek was en niet mee kon. Met een onstoken voet en hoge koorts wilde hij z.s.m. naar huis. We besloten de volgende dag terug te komen. Afhankelijk van het weer konden we dan verder zien. Wij zochten een Gite in de omgeving en Martin dook de tent weer in.
    Dag 6, Tegen alle voorspellingen en verwachtingen in na een nacht met hevige regenval stonden we op met een helder blauwe hemel. De zon was nog niet te zien maar het beloofde een mooie dag te worden. De Gite lag vlak naast een parapanteveld met uitzicht op de Mont Blanc. Een prachtige locatie. Wij snel weer naar de camping om te kijken wat we die dag nog konden doen. Martin was nog steeds ziek en zijn tent al aan het inpakken. Hij zou naar huis gaan en Sjaak zou verder met ons meerijden. Daarvoor moest er nog wel wat worden overgeladen maar om 12:00 waren we al onderweg naar La Fayet om met het treintje naar "Le Nid d'Aigle" te gaan. Dit is het begin van de "Gouter route", de meest gebruikte route naar de top. Je hebt de keuze uit vijf verschillende routes die allemaal in een handig engelstalig boekje zijn opgenomen door Francois Damilano. Het leek ons het beste om maar zo vroeg mogelijk naar boven te gaan zodat je een aantal dagen reserve hebt bij eventueel slecht weer. Omstreeks 13:00 vertrok het treintje en Anke en Anne bleven zwaaiend achter voor de komende paar dagen. Of de GSM overal zou werken was ook niet bekend dus we zouden het wellicht een paar dagen zonder contact moeten doen. We waren al wat laat natuurlijk om helemaal in de Gouter hut te komen waneer bovendien het treintje plotseling stuk ging. Gelukkig nog maar tweehonderd meter voor het eindstation zodat we slechts een half uurtje later daar aankwamen.
    Ook toen nog scheen de zon volop dus zijn we direct doorgelopen naar de "Ref. de Tete Rousse ". Geen moeilijk traject en in een aardig tempo te lopen. Veel blokkenterrein met goed gemarkeerde paden. Bij het verslinden van de hoogtemeters werd ook het weer steeds slechter. Vanuit het westen pakten dikke onweersbuien samen die ons zouden besluiten te overnachten in de Tete Rousse hut. Naar de Gouter hut is het dan nog 650m klimmen in open terrein.

    Intussen in het dal;
    Anne en Anke vertrokken na het afscheid bij het treintje met de auto richting St.Gervais om een leuk plekje te zoeken voor de komende twee nachten. Na wat heen en weer te hebben gereden belanden ze ironisch genoeg in dezelfde gite als in 2001. "La Melusine" net buiten St. Gervais. Na het inchecken en een heerlijk diner lekker onder de wol in een ruim en comfortabel breed bed. Beter dan op een 1/2 meter matras in de Tete Rousse hut.
    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    Na een uurtje begon het zachtjes te sneeuwen wat later uitbreidde tot een winterse sneeuwbui. Er is die nacht ca. 40cm sneeuw gevallen. Als we de volgende dag verder zouden gaan was het onder wintercondities. 650m met de stijgijzers aan over besneeuwde rots zonder markeringen naar boven. Op een goede nacht slapen hoef je in zo'n hut bij een populaire berg niet te rekenen. Je ligt schouder aan schouder in het lager op een plek van ca. 60cm breed. En als je pech hebt met je buurman snurkend en stinkend naar het zweet tegen je aan. Oordopjes zijn dan geen overbodige luxe. Maar ja 'droom je van het leven of leef je je dromen'! Tenslotte maakt elke ervaring je rijker.
    Dag 7, 's Morgens sneeuwde het nog steeds. Alles was wit en geen spoor naar boven meer te zien. Sommige mensen hadden maar één dag gereserveerd dus moetsen zonder een topoging noodgedwongen weer naar beneden in dit weer. Wij hadden echter nog drie dagen en twee ochtenden voor de boeg. Hopelijk zou het weer opklaren nu wij er gereed voor waren. En om ca 14:00 stopte het met sneeuwen en kwam er zelfs een zonnetje door. De hut was gelijk weer vol leven. Mensen heen en weer lopen, naar buiten, weer terug en uiteindelijk gingen de eerste mensen die de weg goed kenden naar boven. Het zou niet zo snel gaan maar als we maar 's avonds boven waren dan zouden we twee toppogingen kunnen wagen.

    Intussen in het dal;
    Anne heeft nog steeds last van spierpijn bij het lopen. Dus het beste is een rustdag te nemen met toch aardig wat beweging om de spieren weer los te krijgen. Ze lopen naar het dorp, lunchen daar en bezoeken de werkplaats van een kunstschilder Fernand Payraud die ze hartelijk ontvangt. 's Middags zijn ze langs een parapente club gegaan om te kijken of dit binnen hun mogelijkheden lag. Het zou geen bezwaar zijn wanneer het weer goed bleef dus hebben ze voor de volgende morgen twee tandemvluchten gereserveerd. De rest van de dag hebben ze nog wat in de tuin van de gite geluierd en gelezen.
    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


    Het stuk naar de Gouter hut wat normaal een rotsklauterpartij is duurde nu veel langer. Elke keer de rotsen sneeuwvrij maken voor houvast en zoeken naar een fixeerpunt voor je touw en steun voor je stijgijzers op de besneeuwde rots. We hebben iets van vier uur geklommen. Achteraf wel heel leuk omdat het weer goed bleef en we voldoende tijd hadden. Na aankomst nog een plekje zoeken voor de nacht. Wij grote angst hoe dit zou aflopen maar de waard deed totaal niet moeilijk en we kregen al snel twee plekjes aangewezen in het lager. Nu ook weer onder dezelfde omstandigheden als in de Tete Rousse hut. We konden echter niet mee eten. Wie niet gereserveerd heeft krijgt geen eten. We moesten wachten op de 'left-overs' van de elite. Gelukkig was er nog wat soep over dus om 20:00 zaten we aan een lekkere kop warme soep. Zelfs twee per persoon was mogelijk.
    Foto reeks
    Dag 8, Om twee uur 's nachts ging de wekker. Tot onze verrassing bij een heldere sterrenhemel. Dus met een mogelijkheid naar top. Je bent dan niet alleen want alle overige klimmers staan gelijktijdig op en lopen zenuwachtig heen en weer tussen de eet- en slaapzaal, schoenenhok en het toilet. Een drukte van jewelste. Ook toen wij er waren was het niet veel anders. Voor ons kwam dit wel goed uit want dan konden we nog een bakje koffie maken en wat musli tot ons nemen. Om 03:30 waren we gereed en vertrokken we richting 'Dome du Gouter', de eerste hobbel op onze weg. De route begint bovenaan de achterzijde van de Gouter hut. Het was buiten ca. 10 graden onder nul met een windkracht van ca. 7 beaufort. Een gevoelstemperatuur dus van ca. 30 graden onder nul. Dit betekende dus doorlopen om jezelf warm te houden. Het eerste stuk ging zonder problemen en we liepen in een sliert van lichtjes (hoofdlampjes) de berg op. We liepen niet snel maar passeerden toch regelmatig een touwgroep die wat langzamer vooruit kwam. Ook kwamen er al weer mensen terug die hun poging hadden opgegeven. De normale route loopt ten Oosten van de 'Dome du Gouter' maar doordat we stuiten op wat spleten zijn we over de top heen gegaan. (Vermoedelijk te laat naar het Oosten afgeslagen.) Na de top zijn we richting het observatoriom bij de Vallot hut gelopen waar je weer ten Westen langs moet. Dit is een goede plek om even uit de snijdende Oostenwind iets te drinken of wat uit te rusten.

    Intussen in het dal;
    De dames liggen nog in diepe slaap en draaien zich vermoedelijk nog eens om. Dromend van wat de dag gaat brengen.
    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


    Vervolgens moet je over de kleinste van de twee 'Bosses' naar de grootste Bosse. Een steil stukje ijsklimmen met een felle Oostenwind in je zij. Je hebt het gevoel alsof je van de berg wordt geblazen. Daarna moet je nog over de Bossegraat naar de top. Nog ca. anderhalf uur. Op dat moment komt de zon op die de berg in de schijnwerpers zet. Een rode gloed gemengd met stuifsneeuw die van de top waait. Dit schouwspel maakt alle inspanning de moeite waard en geeft je weer voldoende energie voor het laatse stuk. Gelukkig werd de temperatuur ook wat aangenamer toen de zon zich liet zien. Om 7:45 bereikten we ons doel, de top, helemaal voor ons alleen. Gereed voor de gebruikelijke foto's met bevroren snor en wit van de stuifsneeuw. Op de Bossesridge waren we slechts vier touwgroepen tegengekomen dus we stonden daar als vijfde touwgroep, 4 1/4 uur na ons vertrek. Geen gekke prestatie gezien de weersomstandigheden en foto-pauzes die we hadden genomen. Na de topfoto's zijn we onder een blauwe hemel weer afgedaald. Geen haast, met een goed gevoel en genietend van de mooie omgeving. Vanaf dat punt moet je nog ca. 2400m dalen tot aan het treinstationnetje bij Nid d' Aigle. Eerst terug naar de Gouterhut, vandaar via het besneeuwde terrein weer afklimmen naar de Tete Rousse hut en vervolgens het laatse stuk naar het treinstationnetje, wat door de sneeuwbuien van de vorige dag ook gedeeltelijk met sneeuw was bedekt.
    Intussen in het dal;
    Na lekker te hebben uitgeslapen zijn de dames nog wat schilderspulletjes wezen kopen om de ochtend mee te vullen. Na wat lezen en schilderen in de tuin van de gite zijn ze naar de afgesproken plaats gereden voor hun eerste sprong. Sam Sperber en zijn collega stonden al te wachten. Eerst een korte instructie en dan met een aanloop zwevend naar beneden. Een geweldige ervaring die je nauwelijks of niet kunt omschrijven. Na de landing is het al weer tijd om Wim en Sjaak op te pikken.
    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


    Halfverwege bij de Tete Rousse hut zijn we nog gestopt voor een spagetti carbonare met een Colaatje. Ook mijn knieen konden wel wat rust gebruiken na 5 uur afdalen. Nadat we net voor onze neus het op één na laatste treintje zagen wegrijden waren we uitendelijk toch nog om ca 19:00 in St. Gervais waar Anke en Anne ons met de auto stonden op te wachtten. Zij hadden al twee nachten in de gite "La Melusine" geslapen waar we in 2001 ook in hebben overnacht. Toen we daar aankwamen konden we na een douche gelijk aan tafel. Lekker gestoofde vis met rijst en fruit na.
    Dag 9, De dag van vertrek. Alles inpakken en op weg naar huis. We hebben het in één stuk gereden zonder een overnachting. Omstreeks 20:00 waren we al weer thuis onze spullen aan het uitpakken. Een succesvol weekje met veel geluk. Tussen de regen- en sneeuwbuien door hebben we al onze plannen kunnen waarmaken. Wat wil je nog meer!


    Algemene informatie:
  • Oostenrijk
  • Chamonix
  • Parapente

    Tourinformatie:
  • 'Trekken en klimmen in de Westelijke Alpen' van Hilary Sharp, ISBN 90 4390 245-4.
  • '4000er' van Richard Goedeke, ISBN 3-7654-3997-5.
  • '5 Routes to the Summit' van Francois Damilano, ISBN 2-9521881-0-6.
  • Kompas kaart nr. 88, 'Monte Rosa', schaal 1:50.000.
  • Kompas kaart nr. 85, 'Monte Bianco', schaal 1:50.000.
  • La Carte de RandonneeIGC 3531ET, 'St- Gervais', schaal 1:25.000.



  • Terug reisverslagen

    - Einde -