"Reis door Africa, zomer 2005"


In de zomer van 2005 zijn we drie maanden door Africa getrokken. In Juli met het vliegtuig geland in Nairobi en begin oktober weer terug vanuit Kaapstad. We hebben de reis opgesplitst in vier trajecten van ongeveer drie weken.

We zijn gestart in Kenya en Tanzania voor de eerste drie weken van onze reis. Het tweede traject van drie weken bestaat uit een georganiseerde rondreis door Uganda en loopt van Entebbe via Murchinson Falls via de Ruwenzori naar Kisoro.
Het derde traject van drie weken loopt van Kisoro via Kigoma en Mpulungu naar Livingstone en het vierde traject is wederom een georganiseerde reis van drie weken van Livingstone via de Zuid-West kust naar Kaapstad.

Wat biedt Africa ons?
Africa heeft voor ons een aantrekkingskracht vanwege de diversiteit aan cultuur, muziek, natuurschoon en historie. Maar het is vooral de mystiek en het ongerepte dat wij al een lange tijd wilden verkennen. In het jaar 2001 zijn we al eens naar Zuid Africa geweest. Dit heeft ons alleen maar aangemoedigd om meer van dit werelddeel te zien.

Ons doel was veel moois te zien, combineren met een stukje bergsport, leuke contacten maken met mensen onderweg, reizen met alle vormen van openbaar vervoer, zo mogelijk een bezoek aan een wilpark, de Victoria Falls, Chimpansee's en de Gorilla's brengen, een wandelsafari door een wildpark meemaken en zoveel mogelijk mooie foto's maken. Kortom geen kort verlanglijstje.

2005 is het jaar waar we lang op hebben gewacht. Alle mooie plekjes die we in gedachten hadden hebben we bezocht. En nog veel meer van dit mooie land.
Vliegreis,
8 juli 2005, Vlucht met Britisch Airways van Amsterdam naar Nairobi met een tussenstop in Londen.

's Morgens om 3:00 zijn we al vertrokken richting Schiphol. De reis vlotte goed en om 5:00 zaten we al aan een bakje koffie in de vertrekhal. Marga en Niels hebben ons gebracht en zijn een uurtje later weer vertrokken.

Om 7:20 steeg ons vliegtuig op om, via Londen met een overstap van 2 uur weer te vertrekken richting Kenya. Een reis van ca 10 uur. Waarbij het totaal vanaf Zeeland op 19 uur uitkwam voordat we in Nairobi waren. De tickets hadden we via internet bij Ticket2go gekocht.
Bij aankomst stond er al een taxi klaar om ons naar de lokale backpackers te brengen. Dit hadden we al vanuit Nederland -en ook- via Internet geboekt. Wat is de wereld toch klein en zo hoefden we in elk geval niet bij nacht en ontij onze weg te zoeken in Nairobi wat overigens door veel mensen ten sterkste wordt afgeraden.
Aankomst in Nairobi,
De eerste week hebben we in Kenia rondgereisd. Na aankomst hebben we 2 nachten bij het Nairobibackpackers geslapen. Deze overnachtingen zijn bij het welkomstarrangement inbegrepen. Het is een goed verblijf wanneer je niet zo kritisch bent op je slaapplek en je nachtrust. Afhankelijk van je slaapplaats betaal je tussen de 7,- en 16,- USD/pp/nacht. Je kunt ook buiten in een tent slapen voor maar 4,- USD/pp/n.
Het is in het begin van een reis altijd even zoeken maar je staat er ook versteld van hoe snel dit elke keer weer gaat. Na die twee dagen hadden we zelfs onze weg al een beetje gevonden in Nairobi en omstreken. Inclusief een internetcafe voor 2 Ksh/min.
We waren de eerste dag al op pad in Nairobi en op bezoek bij een giraffe- en olifantopvangcentrum en het Karen Blixen museum. (Dit zit ook in de boeking van het welkomst-arrangement bij de backpackers). Je weet wel Karen Blixen uit de film 'Out of Africa' met Robert Redfort en Meryl Streep. In het huis kun je de sfeer van die tijd nog proeven!

's Avonds zijn we weer terug gegaan naar onze backpackers voor stampot aardappelen met een 'chicken stew'. In elk geval alles goed gekookt!
Waar je wel voor moet uitkijken op zo'n adresje is je gezondheid. De bewoners komen van over heel de wereld en dragen wel eens wat bij zich. Tijdens ons verblijf lag er in onze 'dormatry' een hepatitis-B patient. Gelukkig hadden wij al onze vaccins gehad.

Ook heeft Ken, de eigenaar van de backpackers, op ons verzoek een drie daagse wandelsafari met de Masai geregeld. We konden de volgende dag al vertrekken. Dit is een ervaring om nooit te vergeten.

Wandelsafari met de Masaai,
Met z'n tweeen, drie masaikrijgers (Twella, Tutu en Kios) en een kok drie dagen wandelen door de bush. Ongeveer 50 km door de Mara onder de hete zon met het wild op nog geen 50m afstand. Giraffen, Gnoe's, Zebra's, Struisvogels, Antilopen en Olifanten. Maar ook op het gebied van flora en fauna en dagelijkse gewoonten hebben we veel informatie uitgewisseld. We hebben geleerd over de verschillende soorten Akazia's, dat je soms hun vruchten kunt eten, dat ze somst in de wind fluiten, 'Whistle Akazia', 'Wait a moment Akazia', 'Umbrella Akazia', 'Yellow Akazia', de 'Red Akazia' etc. ............
We hebben ook geleerd over voetsporen en Masai gewoonten. Dat ze leven van bloed, koeie- of geitemelk en gestolen vlees. Dat ze hun medicijnen betrekken uit planten en boompjes. Dat ze een plant verbouwen met schuurpapier bladeren om het athentieke lange mes van de Masai mee te scherpen. Dat ze een plant kennen met geparfumeerde zachte bladeren voor gebruik als parfum of na de toiletgang. Over hun sterke cultuur en de keuze van de kinderen om naar school te gaan of krijger te worden. Hoe je krijger wordt. De taken van mannen en vrouwen in de gemeenschap etc .......... In die drie dagen kun je heel wat kletsen. Want dit doen ze graag. Elke keer wanneer ze iemand ontmoeten gaan ze weer verhalen vertellen over hun leven.
We zijn gestart bij Maijmoto (Hot Springs) het dorp van Twella en Tutu en zijn na drie dagen lopen aangekomen bij Kaitapiwet, het dorp van Kios. Daar hebben we Jonathan ontmoet die ons het dorp heeft laten zien. We hebben ook kennis gemaakt met de vrouw van Kios, zijn moeder en zijn dochter. Daar zijn we heel vriendelijk ontvangen en rondgeleid. Bij de moeder van Jonathan hebben we nog 'chai' gedronken in haar hut. Pikkedonker met alleen een gaatje voor de rook boven het houtskoolvuurtje. Na binnenkomst kon je geen hand voor ogen zien maar na verloop van tijd werd e.e.a. herkenbaar. Alleen wat plek om te slapen en een enkel krukje om te zitten. Ook het jonge vee had een plekje vlak achter de ingang. Matrassen en kussens vind je er overigens niet. Meestal wordt er geslapen op een koeiehuid.

Een wandelsafari is veel intenser dan met een auto door een wildpark. De spanning, de vermoeidheid, slapen bij een riviertje of bij een Masaidorp, koken op een houtskoolvuurtje, waarbij 's nachts de Masai over je waakt en in ons geval wat olifanten moesten wegjagen. Wij in een tent en hun buiten, het stormde.....
Voordat je gaat slapen jezelf opwarmen bij het kampvuur en samen met de Masai krijgsleideren zingen over het stelen van koeien in Tanzania. Nou zingen het zijn meer keelgeluiden die over de Mara klonken. Bij dageraad weer op en ontbijten met de opkomende zon en giraffen die over je schouder meekijken.

Kortom, voor ons in elk geval, een schitterende ervaring.
Nakuru,
Na de wandelsafari zijn we doorgereden naar 'Lake Nakuru' waar je naast de bekende volgelsoorten zoals flamingo's en pelikanen ook veel neushoorns, giraffen, antilopen, bavianen en buffels kunt zien. Het mooiste is wanneer je aan de oevers van dit zoutmeer een eindje gaat lopen. Je ruikt, hoort en beleeft de aanwezigheid van deze vogels dan pas echt. Het meer is roze van de flamingo's die statig op een rij langs de oevers paraderen.
Op de terugweg passeer je het uitkijkpunt bovenaan het meer vanwaar je het schouwspel nogmaals kunt waarnemen.
's Nachts hebben we geslapen op een nabijgelegen landgoed met tenten waarin normale bedden waren geplaatst. Er was wel geen warm water maar slapen ging goed. Op het landgoed staat ook een mooie lodge, je weet wel, gemaakt van grote keien, een rieten dak op palen en met van die grote zelfgemaakte houten stoelen waarin je 's avonds bij de openhaard kunt wegzakken achter een glaasje wijn of bier. Voor je tent brand de hele nacht een olielamp om wilde beesten af te schrikken. En...... wanneer je in het donker naar het 'toilet' moet, staat er een Masai met speer gereed om je te begeleiden.

Na ca. 1 week reizen hebben we alleen nog maar positieve ervaringen opgedaan. De mensen zijn vriendelijk en behulpzaam, niet opdringerig, altijd in voor een praatje, wil je niets kopen, oke. Het eten smaakt lekker, het weer is niet te warm, af en toe bewolkt. Kortom tot nu toe een mooie tijd.
Wat je echter niet moet onderschatten is het valuta probleem de Shilling is niet veel waard zodat je snel veel USD kwijt bent en ze nergens meer kunt krijgen. Ze hebben een slechte wisselkoers dus iedereen wil dollars zien. Grote bedragen boven de 50,- USD worden nog zelden met Shillingen betaald. Neem je er te weinig mee, zoals wij dit deden, dan blijft dit gedurende je gehele verblijf achtervolgen. Ook travelercheques is nagenoeg geen optie. De transactiekosten bij het wisselen naar cash bedragen al snel 15%. Je kunt ze wel goed gebruiken voor parkentree gelden etc..... Informeer wel van te voren of ze daar ook te gebruiken zijn. 1 USD was in juli 2005 ca. 75 Ksh maar de koers wisselt per dag. Er zijn in de hoofdstad voldoende geldautomaten (ATM's) waar je Ksh kunt halen.
Kilimanjaro,
Na nog een laatse nacht slapen in de backpackers en een bezoek aan Nairobi zijn we met de shuttlebus naar Tanzania gereden. Vlak voor het passeren van de grens zie de Kilimanjaro al liggen. Eenzaam en statig in het landschap met een witte top gehuld in nevel.
Na wat grensformaliteiten en ca. 4 uurtjes rijden kwamen we om 19:00 aan in Arusha.
Op zoek naar een slaapplaats en een bureau waar je de trip naar de Kilimanjaro kunt boeken. We vonden m.b.v. Benjamin een budgethotel voor 7,5 USD per nacht/pp. En dit incl. een warme douche die daar toch maar zeldzaam is. Ook het eten was vrij voordelig. Voor 7,- USD/pp had je een goede maaltijd incl. wat te drinken.

De volgende dag konden we al zaken doen met resultaat dat we de dag daarna al konden vertrekken. Daar kunnen ze in nederland nog wat van leren. Dit in het gezelschap van 5 dragers, een kok en tevens assistent gids Ammidi en de gids Meximilian. Twee zeer deskundige mensen die je niet kunt missen op zo'n berg. Je mag namelijk niet alleen de berg op. Alles werd keurig geregeld. Het transport van kookgerij, brandstof, eten, tenten en overige bagage. Dit resulteerde totaal in een 'crew' van zeven mensen. Op de Machame kampeerroute mogen de dragers n.l. maar 15 kg/pp meenemen dus kom je al snel aan deze aantallen. Bovendien zit in deze 15 kg ook weer hun eigen spulletjes en etenswaren. Op de Machameroute slaap je uitsluitend in je tent.
De trekking duurde totaal zeven dagen en zes nachten. Vijf en een halve dag omhoog en en anderhalve dag naar beneden. We zijn gestart bij de Machame gate op 1800m en hebben overnacht t.p.v. Machame campsite (3000m), Shira campsite (3800m), Barranco campsite (3950m), Karanga valley (4000m), Barafu campsite (4600m) en Mweka campsite (3100m). Vanaf Barafu camp loop je via 'Stella point' naar 'Uhuru peak'. We zijn via de 'Mweka' route afgedaald.
Trailblazer heeft hier een leuk boekje over. ISBN 1-873756-65-8. Beslist een aanrader.
De Machame route die je op korte termijn kunt boeken -omdat er geen hutten onderweg zijn- was al langere tijd onze eerste keus. Het is niet de kortste route maar het schijnt wel de mooiste te zijn en de route met de meeste kans op de top. Dit omdat je tijdens het langere traject beter kunt acclimatiseren. Je loopt diverse malen hoger dan je 's nachts slaapt en de stijging gaat geleidelijker dan bij b.v. de populaire Marangu route waar je onderweg in hutten slaapt. Maar al met al vonden we een 'crew'van zeven mensen ook wel wat beschamend. Wij waren dat niet gewend. In de Alpen draag je alles zelf.
Dat je ze allemaal moesten betalen vonden we niet erg. Het is een donatie aan Africa waarvan jezelf mag meegenieten! Reken wel op een flinke fooi want dit is ook gebruikelijk op deze berg. Maar met dit in het vooruitzicht werkt de 'crew'ook harder voor je. Al met al hebben we perfect weer gehad en zijn we perfect verzorgd.

Het gehele traject hebben we heel langzaam gelopen. Dit is volgens Meximilian de beste manier om te acclimatiseren. Wanneer we zelf iets wilden versnellen werden we weer teruggeroepen en moesten we 'pole pole' gaan, wat zoveel betekent als rustig aan. Dus, vermoeid waren we niet maar de hoogte speelde wel parten. Ook het continu drinken is niet leuk. Elke keer maar weer die thee. Om uitdroging te voorkomen moet je minimaal vijf liter per dag drinken.
Foto reeks
Uhuru peak,
Op de zesde dag bereikten we op 21 juli 8:00 de top van 5895m (Uhuru peak). Wel wat wankelend, misselijk en met hoofdpijn. Maar het was de moeite waard. Wat mooi daar bovenop die berg. We hebben de beklimming geboekt bij Aruexpedition in Arusha.

De Kilimajaro is een behoorlijke onderneming maar toch de moeite waard. Het is niet zozeer moeilijk maar de hoogte en het eentonige eten en zoveel drinken gaat je aan het eind wel parten spelen.
Verder was er bij Wim de nacht voor de top nog een stuk van zijn kies afgebroken dus hebben we na de daling in Moshi in een ziekenhuis gezeten bij een tandarts, dit is dus ook al een ervaring op zich.
Hier zitten ca. 100 mensen geduldig te wachten op hulp. Bloed op de vloer en een behandelkamer die meer leek op een werkplaats. Heen en weer lopende mensen die niet weten in welke ruimte ze moeten zijn. En.... toen een tandarts aan zijn assistent uitgebreid ging uitleggen hoe ze mijn kies moest repareren had ik het wel gezien. Dan maar wachten .... en op zoek naar een betere tandarts!
Drie daagse wildsafari in Tanzania,
Nadat we een dagje hadden uitgerust in hetzelfde budgethotel 'Arusha by Night' hebben we weer een safari geboekt. Maar nu met een minibusje en eigen chauffeur. Opnieuw met de tent en eigen kok. Wat een luxe. En dit voor nog geen 90,- USD/dag/pp all inclusif (60,- EURO). Dus incl. benzine, parkentree, overnachtingen op camings op basis van volpension.
Dit keer ging de reis naar de nationale parken 'Tarangire', 'Ngorogoro krater' en 'Lake Manjara'. Wederom drie dagen met twee overnachtingen in de tent.
Wat we in de parken gezien hebben is niet te omschrijven. Nagenoeg alle beesten die je er mag verwachten. In elk geval de zogenaamde 'Big Five'. Oliant, Buffel, Leeuw, Luipaard en Neushoorn.
Ook hebben we veel giraffen, zebra's, gnoes, nijlpaarden en diverse soorten vogels gezien. En .............. honderden 'Ondersteboven' bomen (Baobab). Deze vind je veel in Tarangire.
Verder hebben we in de 'Ngorogoro crater'een 'kill' van een Impala door een Cheeta en een mislukte aanval van twee leeuwen op een zebra gezien.
De Cheeta had een Impala gevangen en zat (op ca 10m afstand) net uit te hijgen van de enorme inspanning in het hoge gras. Af en toe keek ze met een bebloedde snuit omhoog of er geen concurrent in de buurt was. Na ongeveer een kwartiertje had een hyena de prooi geroken en kwam via een sluiproute de buit opeisen. De Cheeta keek gelaten toe hoe de hyena er met de buit vandoor ging. Dit gebeurt heel vaak. Cheetas of andere kleine katachtigen doen er alles aan om niet tussen de sterke kaken van een hyena te komen. Een wond betekent al snel de dood in de vrije natuur. Of door infecties of doordat ze door hun wond geen snelheid meer kunnen opbouwen bij hun jacht.
De twee leeuwen hadden minder succes. Voordat ze in volle vaart bij de zebra waren had deze hun al gezien en ging hij er snel vandoor. Hun geduld was te gering voor een goede aanval.
Uganda,
We hadden gepland om met het openbaar vervoer door de 'Serengetti' naar Mwanza te reizen om vervolgens met de boot verder te gaan over het Victoriameer naar Bukoba en door naar 'Port Bell' te Entebbe in Uganda. Er rijdt wekelijks een bus door de Serengetti naar Mwanza maar hoe de rest zou verlopen was niet allemaal zeker. Wat wel zeker was dat het gehele traject toch wel een dag of vijf zou kunnen duren. En dat was alles wat we hadden om in Uganda te komen. Bovendien was volgens ons reisboekje de gehele weg incl. het laatste stuk ten Zuiden van het Victoriameer naar Mwanza in slechte staat.
Achteraf gezien bleek dit oude informatie want ze hadden de weg vanaf de Westelijke gate van de Serengetti naar Mwanza een jaar daarvoor netjes geasfalteerd. Maar dat wisten we toen nog niet en toen we bovendien hoorden dat ook de boot naar 'Port Bell' uit de vaart was hebben we vanwege tijdgebrek na afloop van de safari het vliegtuig gepakt van Kilimanjaro airport naar Entebbe (En dit voor maar USD 203.- p.p.). Daar werden we de 29e Juli verwacht bij Bart Munting van Habari Travel.
We moesten daar tijdig zijn voor de start van een 17 daagse georganiseerde rondreis door Uganda en een bezoek aan de gorrilla's in Bwindi NP. Habaritravel.
De 'Serengetti' moest maar even wachten.
Jinja,
Entebbe was onze startpunt voor het georganiseerde deel in Uganda. Een rondreis van negentien dagen met zes mensen, geboekt bij 'Habari travel'. Omdat we hadden gevlogen hadden we vier dagen extra tijd in Entebbe voordat de rondreis startte. De 1e dag zijn we met de minibus (Matatu) naar de hoofdstad Kampala gegaan. We hebben daar een hele dag rondgelopen en geen enkele blanke gezien. Wij vonden het een schitterende stad waar je de Afrikaanse sfeer optimaal kunt beleven.

De 2e dag zijn we gaan raften bij Jinja, waar de engelsman Speke in de vorige eeuw dacht de bron van de Nijl te hebben gevonden. Wanneer je wel eens in een wasmachine hebt gezeten is het raften een peuleschilletje maar wanneer je enige vorm van waterangst hebt is dit niet aan te raden. Ten eerste kost je het ca. USD 90,- p.p. en ten tweede zitten er drie 'rappids' klasse 5 in die wij allemaal met de boot op z'n kop hebben overleefd. Je wordt na elke golf ondergezogen en je kunt tussen de golven door maar net even adem halen. De één zijn plezier kan de ander zijn nachtmerrie zijn. Maar de omgeving is schitterend en je ziet tussen de rappids door veel mooie vogels en krokodillen......, grapje ????

Na een kennismakingsavond met het reisgezelschap voor de rondreis zijn we de volgende morgen vroeg vertrokken we richting Murchinson Falls. Deze watervallen liggen in het noorden van Uganda tegenaan de grens van Kongo. Je rijdt dan door het groene landschap van centraal Uganda met als tussenstop Budongo Forest, befaamd als reservaat van vele soorten mahoniebomen! In dit Forest leven chimpansees die je met wat geluk kunt tegenkomen. Het was echter te donker in het woud zodat we de chimpansees die er waren niet goed hebben kunnen zien. Ze zaten hoog in de bomen. Het enige dat je zag waren vallende pitten van de vruchten die ze aten.

Murchinson Falls,
'Murchinson Falls' is de plek die Fam. Baker in de 19e eeuw aanmerkte als bron van de Nijl. We verbleven op een campsite tegenaan het NP 'Murchinson Falls' waar de Nijlpaarden en Mariboes liepen te grazen rond onze tent. Je valt in slaap met een olielamp voor je tent, het gebrul van leeuwen 200m verder en tegen de achtergrond het geluid van een struiken etend nijplaard. Op een avond werden we zelfs verrast door een nijlpaard die op een halve meter afstand het washok passeerde. We konden nog net over een muurtje in veiligheid springen. Vermoedelijk had het nijlpaard haar tandpasta vergeten! Maar je went eraan.......... Wij vonden het allemaal prachtig. Het enige wat je moet doen is op je omgeving vertrouwen.

Het gaat goed en we genieten met teugen. We hebben wel wat diaree gehad maar niet extreem. We eten ook zelfs de Afrikaanse pot. Veel kip, zoete aardappelen, rijst, gekookte groente en bananen in alle soorten. Bananen wijn, bananenbier, gebakken banaan, bananen normaal, bananen stampot ('matoke'), etc..........

In de omgeving van 'Murchinson Falls' vind je ook 'Lake Edward' waar je de befaamde 'Shoebill' ooievaar kunt tegenkomen. Wij hebben ondanks twee dagen zoeken op het water en tussen papyrus oevers de ooievaar niet gezien. Ze moeten ca. 1m hoog zijn. Wel hebben we veel andere vogels gezien, de visarend, de ibis, de goliath reiger en veel andere soorten reigers en ooievaars. Ook waren er veel ander beesten aan de oevers van het meer te vinden. Buffels, diverse soorten antilopen, olifanten, giraffes, nijlpaarden, bavianen, uganda kobs, oribis en hartebeesten. Alleen de katachtigen en giraffen zie je daar niet veel. Het is meer wild dat zich graag in en rondom het water prettig voelt. Ook hebben we een bezoek gebracht aan de Murchinson Falls zelf. Zowel via het water stroomopwaarts alsmede met de jeep aan de bovenzijde waar je in de waternevel tot op een meter afstand kunt staan. Je wordt wel helemaal nat als je daar naar toegaat.

Toen de Tanzaniaanse soldaten Idi Amin kwamen verdrijven hebben ze ook veel wild afgeschoten. Met hun AK-47 geweren schoten ze op alles wat ze zagen. Nadien is er veel wild verhuisd van andere landen naar Uganda maar de katachtigen hebben zich nog niet hersteld. Dus samen met Amin is er ook veel wild verdwenen.

Na ons bezoek aan de bron van de Nijl zijn we na drie dagen doorgereden van Murchison Falls naar Kibale Forest. Over een onverharde rode weg, vol met 'potholes' kronkelend door het landschap van dorpjes, koffievelden en bananen-plantages met een afgrond (zonder vangrail) waar je af en toe koud van wordt. De truck draaide in de scherpe bochten soms met zijn achterkant boven de afgrond. Na een stop in Fort Portal voor inkopen en een lunch zijn we doorgereden naar Kibale Forest.

Vroeg in de morgen (want dan is elk beest op pad) vertrokken we samen met de UWA ranger voor een wandeling door dit prachtige tropisch laagland regenwoud.
Kibale Forest staat bekend om z’n rijke variatie aan apen: red-tailed monkey, red colobus, guereza colobus, grey cheeked mangabey, l’ hoest’s monkey, olive baboon, potto, matschie’s bush baby, thomas’s bush baby. Wij gaan op zoek naar de Chimpansees. Een wandeling van ongeveer vier uur.
Helaas hebben we ze alleen hoog in de bomen kunnen zien zitten. We hoorden ze wel door het hele bos maar vind ze maar eens in een regenwoud. Te dicht begroeid om door te lopen en te donker om te zien. Je armen en benen zitten onder de schrammen van de struiken als je van het pad afgaat. Maar zonder dit te doen krijg je helemaal niets te zien.

Van Kibale reizen we via Fort Portal naar Queen Elizabeth. De laatste 40 km rijden we al door het park op weg naar onze overnachtingsplek, het Mweya schiereiland. De campsite is schitterend gelegen op een heuvel met een fantastisch uitzicht over het park en het Kazinga channel. De waterbokken, wrattenzwijnen en Uganda kobs lopen hier vrij rond de tenten. En wassen kun je in een open douche met koud water.
Queen Elisabeth park,
Vlak na aankomst vertrekken we al weer voor een gamedrive in de late namiddag. Dit keer in het Queen Elisabeth park. Weer hebben we veel 'wildlife' gezien. Ook het waterleven is heel mooi. De Hippo's lopen 's nachts zelfs rond onze tent en de Wrattenzwijnen en Maribu's zorgen dat de campsite schoon blijft. Zij leven van afval.
De tweede dag gaan we 's morgens vroeg al weer op stap. Denk niet dat je op een safari kunt uitslapen want onze wekker ging meestal rond zessen. Soms zelfs een uurtje eerder.
Na vertrek kleurt de opkomende zon de mistflarden rood en langzaam met het klimmen van de zon komt de vlakte, bezaaid met euphorbia cactussen en dieren, tot leven. Je ziet dan weer vele Uganda kobs, olifanten, buffels, waterbokken, leeuwen en Giant Forest hogs op de glooiende vlakten.
Ter afsluiting van de dag maken we een twee uur durende boottocht op het Kazinga channel. We zagen ontelbare nijlpaarden (waaronder een albino), olifanten die komen drinken en verkoeling zoeken, buffels en vooral een uitbundige hoeveelheid vogels: yellow billed stork, saddle bill stork, vele soorten kingfishers (ijsvogels), pelikanen, afrikaanse visarenden, etc.

De volgende morgen zijn we na weer een safari over de ‘mating grounds’ (paringsplaats) van de uganda kobs vertrokken richting Maramagambo Forest. Spectaculair zijn de vleermuis-grotten met een enorme populatie van Egyptian fruit bats. In de holtes van deze grotten leven grote pythons die verzot zijn op de vleermuizen! Andere routes leiden door het bos en langs stille kratermeertjes met wilde chimpansees, andere primaten en vele vogels van het tropisch woud.

De volgende morgen nemen we definitief afscheid van Queen Elizabeth. Langzaam kronkelt de weg omhoog naar de top van de Westelijke Rift Valley met adembenemende uitzichten over Queen Elizabeth, Lake George, Lake Edward, Kazinga channel, de heuvels van Congo en de sneeuw van de Ruwenzori Mountains (5100 meter!). We reden via Kabale naar Lake Bunyonyi waar we hebben gekanoed in een 'dugout'. Denk niet dat dit eenvoudig is want voor je het weet draai je alleen rondjes en kom je nergens. Het meer zit vol met otters die genieten van de overheerlijke rivierkreeft uit het meer!
Bwindi,
Vanaf 'Lake Bunyonyi' zijn we naar Bwindi gereden. Zenuwachtig en vol emoties over wat we zouden gaan zien. Door een mooi landschap, maar over een niet zo goede weg. In het Bwindi Impenetrable Forest leven rond de 350 berggorilla’s in het wild.

De volgend dag op zoek naar de gorilla's. Na. ca. twee uur lopen door in het begin thee- en bananen plantages en vervolgens door steil en ondoordringbaar regenwoud hadden we ze gevonden. En hoe! Een groep van twee mannetjes (silverback), verschillende vrouwtjes met kleintjes. We hebben ze van dichtbij gezien en geroken. Want door alle bladeren die ze eten worden er continue scheten gelaten. Ze liepen op soms twee meter afstand voorbij. We hadden geluk want het was een open plek in het bos met voldoende licht om wat mooie dia's te maken. Onze twee grootste wensen vervuld (Kilimanjaro en Gorilla's). Je moest de oudste silverback zien. Hij zat op zijn gemak te waken over zijn harem. Het was de gorilla groep genaamd 'Habianya' met 22 gorilla's.

Je mag maar een uurtje blijven omdat je anders de groep teveel verstoord. Het is een uurtje genieten dat je nooit vergeet. Ook niet helemaal ongevaarlijk want tijdens ons bezoek verscheen er ook nog een 'Black Mamba' ten tonele. Goed dat een ranger ons er op wees want het is het gevaarlijkste slangetje in Uganda.

Nog twee maanden te gaan met veel mooie dagen voor de boeg. We zitten nu in Kisoro en hebben een paar daagjes rust. Lekker in een normaal bed i.p.v. op een matje in de tent. Het regent wel heel hard af en toe. Maar wat wil je in een regenwoud. Dit hoort erbij. We hebben het nog perfect naar onze zin en zijn kern gezond.
Kisoro,
In Kisoro overnachten we in het 'Travelers Rest'. Een hotel waar Diane Fossey ook regelmatig uitruste na een periode in de bush. Het hotel is van de lokale kerkgemeenschap en wordt nu gehuurd door Habari-travel. Het is de beste lokatie om van daaruit de gorilla's in Rwanda te bezoeken. Het dorpje ligt op een doorgaande route naar Kongo. Je ziet er veel vrachtverkeer dat regelmatig vast zit op de onverharde en vaak blubberige wegen. Kisoro ligt op een hoogvlakte omgeven door de oprijzendde vulkanen van het Virunga gebergte, die zowel in Rwanda, Congo als in Uganda liggen. Niet voor niets wordt dit gebied het Zwitserland van Afrika genoemd.

Tijdens ons verblijf in Uganda hebben we twee voorstellingen bijgewoond van kinderen uit een weeshuis. Ze verkopen zelfgemaakte tekeningen en sierraden en zingen en dansen voor een fooitje. Dit zie je veel in Uganda.
Wees; vanwege omgekomen ouders in oorlog, door aids of malaria.
Bezoek aan de Pygmeeën,
Het 'Travelers rest' wordt geleid door Joost. Een aardige Hollander die hier zijn roots heeft gevonden. Hij wordt geassisteerd door een leuk team van Afrikaanse meiden. Het eten is er goed en je bent altijd welkom. Er heerst een hartelijke sfeer en je voelt je er al snel thuis.

Vanuit Kisoro kun je allerlei activiteiten ondernemen. Lekker wandelen in de omgeving. Naar de kapper voor extensions. Een bezoek aan de lokale markt. Zomaar slenteren door het stadje. Een bezoek aan een afgelegen dorpje. En ..... een bezoek aan een gemeenschap Pygmeeën die vanuit Kongo naar Uganda is gevlucht.

We hebben het allemaal gedaan en gezien. M.n. het bezoek aan de pygmeeën heeft een grote indruk achtergelaten. Van oorsprong zijn dit nomaden die door het regenwoud trokken. Nu leven ze in een kleine gemeenschap in huisjes van riet tussen de bananenplantages. Geheel genegeerd door de overheid en beroofd van hun oorspronkelijke leefgebied. Ze leven daar afgezonderd van de rest van de bevolking. Geen mogelijkheid meer tot jagen, geen werk dus geen eten. Ontheemd en verstoten. Desondanks of juist vanwege deze ellende zingen ze nog steeds dagelijks hun traditionele liederen. Op zo'n moment voel je je machteloos en klein.

Ons bezoek aan het afgelegen dorpje was positiever van aard. Alhoewel de mensen ook arm waren straalden ze energie en zelfbewustzijn uit. Ze verbouwden hun eigen eten en medicijnen, maakten hun eigen Ugali en hadden veel plezier tijdens ons bezoek. We zaten ca. een uur samen op het dorpsplein om informatie uit te wisselen. Hoe gaat een zwangerschap in beide landen? Wie is er de baas in Holland? Hoe wij wonen in Holland? Hoe oud onze kinderen zijn etc...... Dit was heel leuk om te doen.
Na afscheid van Joost en zijn 'crew' vertrekken we naar Lake Mburo. Eerst rijden we door de heuvels van het Zuid-Westen van Uganda, dat lanzamerhand over gaat in vlaktes droog gras met daarin de kuddes van de typische nyankole koeien met hun enorme horens. Vanaf de asfaltweg Kampala/Rwanda/Congo slaan we linksaf de heuvels in naar dit kleine maar interessante park. Prachtig gelegen in de heuvels, bezaaid met duizenden acacias en een meer in het midden. Dit is het enige park met zebra’s en impala’s in Uganda. Het park heeft meer bewoners: buffalo’s, topis, elands, de zeldzame 'roan antilope', hyena’s en het luipaard. Het restaurant aan de oevers van het meer is een idyllische plek om de zon te zien ondergaan.
Na overleg met de lokale ranger zijn we 's nachts op een gamedrive gegaan. Met de truck en een spotlicht op zoek naar het luipaard dat vooral in het donker jaagt. Gedurende het daglicht is b.v. de baviaan de baas maar 's nachts slapend in de bomen wordt hij regelmatig door het luipaard gepakt. Zo bestaat er een subtiel evenwicht tussen de diverse bewoners in het wild. Helaas hebben we alleen maar gekleurde ogen kunnen zien. Oranje van de bushbaby, geel van de hyena en groen van het luipaard. De volgende dag zouden we Uganda verlaten. Het reisgezelschap ging terug naar Entebbe en wij weer richting Tanzania om door te reizen naar Bukoba, een plaatsje aan het Lake Victoria.

In Masaka hebben we afscheid genomen van Marco en Marieke, onze chauffeur Ronny en mama Pamela die voordat ze weer wegreed eerst onze overnachting daar nog wilde regelen. We zijn voortreffelijk verzorgd door Pamela, zeg maar gerust in de luiers gelegd voor 19 dagen. Zo'n afscheid gaat niet zonder een traan. Al is het deels van de 'Lariam'.
Vervolgens met ons tweetjes weer verder!

Na een overnachting in de backpackers net buiten Masaka zijn we richting Bukoba getogen. Eerst samen met de rugzakken achter in de vrachtwagen. Vervolgens het douane ritueel. Iedereen probeert wat te smokkelen. Dan geld wisselen met lokale handelaren. Verder met negen mensen in een taxi (normale personenauto) van Kyotere naar Mutukula. vier voorin en vijf achterin. De chaufeur zat bovenop één van de passagiers. Lachen he.
En uiteindelijk met een shuttle bus waarvan de chauffeur kennelijk nog wat bijverdienste had naar Bukoba. Na wat snuffelen op de lokale markt zijn we na een lunch in het historische 'Lake Hotel' (bekend uit de film 'The African Queen') met de 'MV Victoria' 's nachts naar Mwanza gevaren. We wilden 1e klas met slaapcoupe reizen maar toen we bij de haven aankwamen stond er al een rij van ca. 20 mensen voor het loket. Dus de kans op een 1e klas kaartje zagen we somber in. Maar na een beetje navragen en aandringen werden we aan de zijkant van het loketgebouwtje binnen gelaten. Een 'Mzungu' behandeling. Misschien hebben we iets teveel betaald maar we konden in elk geval onderweg slapen.
Het is ontzettend leuk om zo'n reis mee te maken. Wat er op zo'n schip allemaal wordt ingeladen en verhandeld is enorm. Bananen, annanas en alle soorten vis. Het gehele dek staat vol. De gangpaden staan vol en elk hoekje is gebruikt. Of met bagage of er ligt iemand te slapen. Heel sfeervol om dit mee te maken.
Mwanza,
Na zo'n negen uur varen met een enkele tussenstop komen we 's morgens vroeg in Mwanza aan. Ons volgende doel was Kigoma. Vanuit Uganda hadden we beter direct vanuit Bukoba hier naar toe kunnen gaan maar dan hadden we de Serengetti moeten missen en er vetrekt geen trein vanuit Bukoba. We wilden in eerste instantie vanuit Mwanza via Tabora met de trein naar Kigoma. Maar ..... ook daar kom je niet zo maar aan 1e klas tickets. Zelfs de 2e klas was volgens zeggen helemaal uitverkocht en in de 3e klas wil je niet 's nachts slapen. Wat we ook probeerden dit keer ging de 'Mzungu' deur op het station niet open. Misschien wel tegen heel veel geld maar dit hebben we niet geprobeerd want er reed ook nog een bus.
Meestal hebben de conducteurs een handeltje op de trein. Omdat er weinig 1e en 2e klas kaartjes zijn kopen de meeste mensen toch maar een 3e klas kaartje. Wanneer je dan eenmaal op de trein zit kun je wel een beter kaartje kopen tegen bijbetaling maar dan verdwijnt het geld vermoedelijk in de zak van de conducteur.
Wij besloten met de bus naar Kigoma te gaan. Na eerst de bustickets te hebben gekocht, natuurlijk op de Afrikaanse manier, zijn we de tussentijd gaan inplannen. Dit deden we vaak omdat het openbaar vervoer niet elke dag rijdt. Zo kun je je tussentijd optimaal inplannen. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een hotelletje met warm water. Dit bleek echter niet zo eenvoudig en zijn we maar blijven hangen bij het pension 'Christmas tree' wat een naam!
Verder wilden we nog naar de Serrengetti vanaf de Westelijke ingang. Dit ging eenvoudiger en een Indier wist wel iets voor ons te regelen. We zijn samen met een Oostenrijks stelletje geweest die gedurende hun vakantie ca. twee maanden in een weeshuis werkten. Dit wordt vaak gedaan door buitenlanders. Het is een rare regeling. Naast dat je hele dagen voor niets werkt moet je ook nog je kost en inwoning zelf betalen. Maar kennelijk hebben veel westerlingen dit er wel voor over.

Reizen,
Om eens aan te geven hoe luxe we leven. We zijn blij met een hotel met douche laat staan met warm water. Meestal sta je onder een koude douche. Je kunt dan wel een jerrycan met warm water krijgen voor het ergste vuil. Soms is er alleen maar een wastafel met een kraantje koud water. Maar alles went en wordt zelfs gewoon.
We overnachten meestal in een budget hotel. Nu hadden we ook laatst zo'n hotelletje geboekt voor maar 3USD/pp/nacht maar toen we eenmaal op de kamer kwamen zag het er allemaal wel heel erg luguber uit dus hebben we 's middags maar omgeboekt naar een 'beter' hotel. Maar ook met koud water.
En we zijn als blanke (Mzungu) nog steeds een bezienswaardigheid. Je komt ze bijna ook niet tegen op straat. Wanneer we in een minibus (matatu) zitten met 19 mensen waar er maar 14 in mogen voel je overal handen om je aan te raken en/of door je haar te wrijven. Ook het haar van je armen is interessant. ,/i>
Foto reeks
Serengetti,
Wat ze ook schrijven over de Serrengetti. Wij zijn met Steve een pracht gids en oud parkranger twee dagen en een nacht op stap geweest. Via de gate aan de westzijde tot aan Senora campsite. De volgende morgen nog naar de eindeloze kale vlakten waaraan het park haar naam ontleent en vervolgens weer via de Westelijke gate eruit.
We hebben wederom heel veel wild gezien en ook van 'close range'. Dit mede omdat Steve het park en de locatie van de dieren op zijn duimpje kent. We hebben tot op 5 meter afstand een groep leeuwen kunnen benaderen.

De avond in de campsite is ook een hele ervaring. Slapen in de tent met het gebrul van leeuwen en gehuil van Hyena's op de achtergrond. Een olielamp voor je tent, eten bij het kampvuur en naar verhalen luisteren voordat je gaat slapen. Steve kende ongeveer alle mensen in het camp dus het werd een gezellige avond met de tranen over je wangen van plezier.

Als je 's avonds in het donker met je zaklamp over de campsite scheen zag je de reflectie als gele lichtjes in de ogen van de Hyena's. Dus 's nachts alleen naar de latrine was al een hele onderneming. Wij stonden ca. 2 m vanaf de tent van een Masai kok en we hoorden de volgende morgen van Steve dat er 's nachts tussen de twee tenten nog een olifant had gelopen. Bij ons had hij de haringen eruit gelopen waardoor de buitentent los was gegaan en de tent na een enorme donderbui aan de binnenzijde net zo nat was als aan de buitenzijde. Gelukkig hadden we nog ons zeiltje bij de hand zodat we hier maar onder zijn gekropen. Maar wat wil je nog meer. Dit is pas genieten! De zon droogt immers weer alles.

Ook in Uganda liep er 's nachts van alles over de campsite (nijlpaarden, everzwijnen, een buffel en maraboe's) naar eten te zoeken. Dit is wat de dieren komen doen. Dus niets in je tent bewaren anders komen ze het halen. Als je de dieren met rust laat doen ze verder niets. Dit wordt je ook dringend aangeraden want je wilt geen ruzie met een olifant, een buffel, een hyena of een nijlpaard.
De volgende morgen vroeg op om weer verder te gaan en de rest van het park te verkennen. Zelfs de 'treeclimbing lion' hebben we gezien.
Na terugkomst in Mwanza zijn we de volgende dag doorgereisd naar Kigoma.

Daar wilden we het Gombestream NP van Jane Goodall bezoeken (Chimpansees at close range)en daarna met de boot (MV Liemba) naar Zambia varen. Daar moeten we weer kijken wat de mogelijkheden zijn. Gaan we via Malawi (blauwe route) of via Lusaka en Livingstone naar de Victoria falls. E.e.a. hangt af van het vervoer wat er onderaan lake Tanganyka te vinden is. We hebben ca. 7 dagen voor dit traject.
Kigoma,
We hadden een kaartje gekocht van Mwanza naar Kigoma (750 km) voor de bus. Een reis die 12 uur zou duren. Na 22 uur over rode stoffige onverharde hobbelige wegen komen we aan, 3 keer motorpech, een weg die afgesloten is vanwege een ingestorte brug en een lekke band. Het laatste stuk met een 'Dalla dalla' (taxibus), die ook op het laatste moment nog een lekke band kreeg. Er is dan geen krik om de bus op te draaien maar dit gaat met mankracht. Iedereen helpt, ook wij, en dan snel een steen eronder. Tijdens de rit in het minibusje lag de bijrijder met zijn hoofd op mijn schoot te slapen en zat Anke met vier dozen kuikentjes op haar schoot.
In een bus zitten standaard 2 automonteurs en een bewaker met een AK-47. De verwachtte bus zag er anders uit dan dat we voor ogen hadden, geen goede shuttlebus maar één die je in Nederland op de sloop ziet staan.
De bus is bestemd voor 45 stoelen maar uitgebreid tot 60, waar ca. 90 mensen in gingen. 5 Stoelen op een rij, en 30 mensen staand in het toch al smalle gangpad. Ook kinderen op schoot, zonder luier, soms piemelnaakt gingen mee, die je overigens de gehele reis nauwelijks hoorden.

Met een aardige dame uit Mwanza rijden we aan het eind van de busreis met een gewone taxi verder naar de lodge. Om 00.30 stappen we doodmoe smachtend naar een douche in onze kamer, maar geen water, laat staan warm. Geen electriciteit, geen handdoek en op Wim zijn bed geen lakens. Het rode stof kon je overal vinden. Zelfs in de rugzakken die we in een reiszak hadden gestopt. Dus ...... dan maar zo naar bed en afwachten wat de volgende dag je brengt.

Na een goede nacht slapen hebben 's morgens al een ontmoeting met de havenmeester, die ons een 1e klas kaartje kon verzekeren voor de boot van as Woensdag naar Mpulungu. Dus we hoopten spoedig in Zambia te zijn. Het tweede en laatste georganiseerde deel van de reis door Botswana en Namibie naar Zuid Afrika startte op 3 september in de avond. Dus hadden we na aankomst in Mpulungu in Zambia nog 7 dagen om door Zambia naar Victoria Falls te reizen.

De MV Liemba (een boot uit 1941) lag aan wal voor onderhoud dus moesten we met een andere boot voor een tocht van 38 uur naar het zuidelijkste plaatsje van Lake Tanganyka. Vertrek Woensdagmiddag om 16:00 Intussen relaxten we wat in het tropische plaatsje, met een mooi palmbomenstrand in een rustige omgeving.
Het slapen gaat overigens goed. Soms wel wat kort maar dit hoort erbij. Op vakantie slapen wij nooit lang. Hooguit 8 a 7 uur/nacht maar meestal korter. Vaak al om 6:00 uur uit bed maar meestal ook al om 21:00 erin. In Kigoma is het om ongeveer 19:00 donker en zonder elektriciteit is vroeg naar bed de beste optie. Nog steeds gezond en geen klachten. We eten alles en voelen ons goed.
Gombe Stream,
Gombe Stream, een klein afgelegen Nationaal park waar de chimpansee onderzoekster Jane Goodall bekend werk heeft verricht. We zijn 's morgens met een vissersboot vanuit Kibirizi vertrokken. Zelf een boot afgehuurd voor Tsh 80.000,- heen en retour, anders moesten we gedurende een traject van 4 uur enkele reis met een veerboot mee. Met 50 mensen in een overvolle sloep van ca.7 meter lang, zittend op de rand zonder ruggesteun.
In Gombe stream hebben 2 keer een tracking gedaan, één 's middags en één de volgende morgen. We hebben ze van heel dichtbij mogen bewonderen. Jammer dat het vaak te donker is in het bos voor mooie foto's. Je mag nl. niet flitsen in het bijzijn van de chimps, maar zoals je ziet zijn er toch wel een paar gelukt. We sliepen in een hostel, van 5 kamers, afgeschermd met gaas tegen de baboons. Je moest zelf eten en drinken meenemen, wat eea wel een aparte sfeer gaf. De lodge ligt direct aan het meer zodat je lekker kunt luieren en zwemmen wanneer je dit maar wilt. En ......... 's avonds genieten van een mooie ondergaande zon tot je in slaap valt.

Een leuke ervaring was de terugreis van Kibirizi naar Kigoma. Op de heenweg hadden we een taxi genomen om naar Kibirizi te komen, een dorpje ongeveer 2 km van Kigoma. Halfverwege stopte de taxi vanwege een ingestorte brug. Het laatste stuk moesten we na een klim over de randen van de brug maar lopen. Op de terugweg stond er direct aan het strand een oude taxi te wachten. Hij bood aan ons naar Kigoma te brengen, waarvan wij zeiden dat dat niet kon vanwege de ingestorte brug. Hij steeds maar beweren dat het wel ging. Dus wij overstag. Rugzakken achterin en rijden maar. Je moet je indenken een taxi met gaten in de bodem, een kofferdeksel vastgebonden met ijzerdraad en zonder een raam in de hele auto. Het was maar 2 km dus wat kon er gebeuren. Onderweg zat hij steeds maar te lachen afgewisseld met kreten van 'no problem'! En inderdaad aangekomen bij de ingestorte brug reed hij naast de brug zo het water in. Met 20 cm water in de auto ploegde de auto langzaam naar de overkant. En aan de andere kant van de een steile oever weer omhoog onder toeziend oog van alle andere taxichaufeurs die niet verder konden. Uiteindelijk kwamen we veilig bij onze lodge met een glunderende bestuurder.

Na aankomst in dezelfde lodge in Kigoma zijn we ook nog een dag naar Ujiji gegaan. Op deze plek onder de Mangoboom heeft Dr. Stanley David Livingstone teruggevonden -nadat deze al ca. een jaar dood was gewaand- herstellend van de vele inspanningen. Op de plek waar nu een museum is gebouwd sprak Stanley de beroemde woorden 'Mr. Livingstone I presume?'. Verder hebben we liggen luieren op het strand tussen de houten 'dhows' aan het meer dat sinds de tijd van Livingstone al ca. 700m is teruggetrokken. De Mangoboom stond in die tijd aan de oevers van het meer.
Lake Tanganyka,
We zijn vanuit Kigoma op woensdagmiddag om 16.00 vertrokken richting Mpulungu (Zambia). De boot vertrekt eens per week op woensdagmiddag. Dus missen wil je die niet!
Het was gelukt om 1e klas tickets te krijgen voor deze bootreis van ca. 40 uur. Dit was nog niet eenvoudig en daar kwam weer wat overredingskracht en inspanning voor kijken. Wij zijn de zaterdag ervoor, de dag na aankomst, al naar de haven gegaan om te kijken of we iets konden regelen. Dit lukte niet direct maar uiteindelijk kregen we de havenmeester te spreken die dit na enig aandringen wel voor ons wilde regelen. Dus dit was ook weer geregeld want de 1e klas tickets zijn erg gewild en worden al snel door lokale handelaars opgekocht om met winst weer te worden verkocht aan mensen die wat later komen.
Na aankomst in Zambia is het de vraag hoe we verder gaan, bus of trein, en wanneer we weer kunnen mailen met het thuisfront want dit is toch wel fijn op zijn tijd. De familie is heel belangstellend geweest en we hebben ook thuis nog aardig wat zaakjes kunnen regelen vanuit Africa. Maar Zambia is minder toeristisch dan Tanzania dus of we daar veel internetmogelijkheden vinden is maar de vraag.
Uiteindelijk duurde de bootreis één overnachting en 10 uur langer dan gepland. Maar wij vonden dit helemaal niet erg en hebben de hele reis enorm genoten.
De veerboot is het enige vervoermiddel daar in de buurt. Er lopen nagenoeg geen parallel wegen en het meer is bovendien omgeven door hoge bergen dus om de kleine visserdorpjes die aan de kust van het meer liggen te bereiken zou je ook nog over deze bergen heen moeten.
De boot 1e, 2e en 3e klas zit dan ook vol met lokale mensen die van dorpje naar dorpje reizen met hun handelswaar. Meestal met zakken gedroogde vis of fruit, annanas en bananen. In de 1e klas zit je in elk geval met z'n tweetjes apart. Dit is ook de enige luxe want meer dan een stapelbed met kunststof matrassen staat er niet in je hut. Je slaapt wel op het bovendek met uitzicht op zee.
Verder vind je overal, in elk hoekje en elk gangpad (niet alleen in het ruim) zakken met vis of slapende mensen. De 2e klas is een dek lager met alleen een opklap brits op een zaal voor 12 mensen. De 3e klas bestaat alleen uit een grote zaal net boven waterniveau met alleen wat patrijspoorten om naar buiten te kijken. Helemaal volgestouwd met mensen en goederen. In de douches en toiletten (op alle dekken) wil je niet komen. Volgens mij nooit schoongemaakt, vol met dode muggen en een ontzettende stank. Ook op het dek van de 1e klas. Je kunt beter een duik in het water nemen als de boot even stil licht dan daar naar binnen te gaan. Alhoewel, veel lokale mensen vonden dit geen probleem.
Onderweg stopt de boot op ca. 10 plekken. O.a. het Mahale NP waar je ook veel chimpansees kunt vinden. De veerboot ligt dan ca. een half uurtje stil voor de kust zodat vrachten met mensen en handelswaren telkens m.b.v. kleine bootjes kunnen op- en afstappen. De bootjes liggen dan aan beide zijden op rij tegenaan de veerboot. De mensen klimmen en klauteren hier overheen en hijsen zich m.b.v. vele handen aan boord. Je staat ervan versteld met welk gemak dit gaat en er geen ongelukken gebeuren.
En .... na een half uurtje gaat de scheepshoorn en alle bootjes varen weer terug richting de kust.
Zambia,
We zijn 's avonds aangekomen in Mpulungu Zambia. De bootreis ging voorspoedig zij het met 10 uur vertraging. Kortom een slecht tijdstip om nog een overnachting te vinden.
Gelukkig konden we een lift krijgen van een Zuid Afrikaans echtpaar uit East London naar Mbale. Daar hebben we geslapen in een herberg met kamers vol grote spinnen.
De volgende morgen zijn we richting Kasama gereden. Weer achter in de truck van de twee Zuid-Afrikanen.
In elk geval zijn de hoofdwegen in Zambia goed (zelfs geasfalteerd) dus kun je er snel reizen. In Kasama zouden we de Tazara trein pakken richting Lusaka als deze niet wederom van te voren gereserveerd moest worden. Bovendien adviseerde iedereen ons de bus te pakken omdat dit veel sneller en comfortabeler was. In elk geval waren de hoofdwegen vlak en geasfalteerd dus leek dit de waarheid.

We hebben dus maar een kaartje voor de bus gekocht die de volgende morgen om 6:30 naar Lusaka vertrok. In Zambia rijden de bussen wel op tijd en in plaats van de 13 uur gepland voor de reis naar Lusaka deed de bus er zelfs maar 10 uur over.
We hebben in Lusaka gelogeerd in de (Chachacha backpackers). Hoe verder we het Zuiden naderen wordt het ook steeds beschaafder. Zuid-Afrika als laatste is natuurlijk helemaal Westers. De hoofdwegen zijn nu al vaak geasfalteerd en er rijden goede bussen. Nog wel steeds met 5 stoelen op een rij. Dus geschikt voor 60 zitplaatsen. Dit is kennelijk voldoende voor de kleinere Afrikanen. Maar voor mij (Wim) betekent dit dat je continu in de knel zit met je schouders of half in het gangpad hangt.

In Lusaka is niet veel te doen dus gaan we de volgende dag maar weer verder. Afhankelijk van onze nachtrust en eventuele vertragingen van de bus. We hebben wel weer geprobeerd de trein te pakken van Lusaka naar Livingstone maar deze vetrekt op rare tijden. Je durft bijna niet alleen op het station te komen en bovendien rijdt hij ontzettend langzaam. Dus opnieuw bleek de bus het beste alternatief.
En ..... we hadden zelfs een splinternieuwe selfproviding airco-bus waar zelfs in de prijs een drankje en een hapje was inbegrepen. Dit tot grote spijt van de lokale bewoners die, wanneer zo'n bus voorbij kwam, hun sieraden en etenswaren niet meer konden slijten aan de kant van de weg. Dit altijd zo leuke tafereel zal je dus in de toekomst door deze oprukkende 'vooruitgang' veel minder zien.
Om 14:00 die middag vetrokken we met deze bus van Lusaka naar Livingstone. Wederom ging deze reis voorbeeldig en om ca. 20:00 stonden we al op ons nieuwe adres in Livingstone. Weer een beetje luxer, nog wel met gezamenlijke douches maar met een mooie tuin en zelfs een zwembad om in af te koelen.
Victoria Falls,
Hier een mooie foto van de Victoria Falls, onze huidige adres. De Victoria Watervallen worden ook wel ‘Mosi-oa-tunya’, het donderende rook genoemd. We hebben het ontzettend naar onze zin. We hebben de falls vanaf de Zambian en Zimbabwe kant mogen bekijken. En als letterlijk het hoogtepunt hebben we met een microlight over de falls gevlogen. Een ontzettend mooie ervaring gevolgd door een sunset diner op een boot die 2,5h over de Zambezi river vaart. Wat wil je nog meer! Ook zijn we met een jetboot stroomopwaarts tot onder de watervallen gevaren. Dit kan alleen in het droge seizoen! Zo ben je al snel op een toeristische plek zo'n 200,- USD/pp armer.
Het wordt wel steeds beschaafder naar mate we meer het Zuidelijkste punt van Africa naderen. Het primitieve leven is voorbij. Ook zie je meer criminaliteit.
Niet in Livingstone maar des te meer in het verscheurde Zimbabwe waar je zelfs voor een brood in de rij moet staan. De inflatie is zo sterk dat het verschil tussen de 'witte' en 'zwarte' Zimbabwe dollar een factor zeven bedraagt. Het is dan ook bij wet verboden om op straat in geld te handelen. Ook zie je op elke hoek touristenpolitie staan om de vele bedelaars en criminelen, aangetrokken door het geld van de westerse touristen, in de hand zien te houden. Het ziet er daar op z'n minst allervriendelijkst uit.
Vanuit Livingstone in Zambia vertrekken we met de taxi naar de grensovergang naar Zimbabwe. Dwars door het Zambezi NP. Onderweg steken er vlak voor de auto nog twee olifanten over de weg. Nadat we hebben uitgeboekt op de grenspost lopen we in de bloedhitte in ca. een half uur door 'nomans land' naar Zimbabwe.

4 september zijn we vanuit Victoria Falls weer verder getrokken voor het 2e georganiseerde traject richting Botswana en Namibie. Dit keer in een 'overland truck' van Wildlife Adventures gevuld met een internationaal gezelschap met ons als enig Hollandse echtpaar. Ze hebben ook een site waar de reis op staat onder de naam "Southern Skies". Het is een gezelschap van Nieuw Zeelanders, Amerikanen, Britten een Duitser en een Belgse. Totaal 13 mensen.

We vertrekken eerst richting Botswana vanwaar we via het Chobe NP en een overnachting door rijden naar de Okavanga delta. Hier gaan we drie dagen met de kano peddelen tussen krokodillen en nijlpaarden. Het is een soort grote Biesbosch maar dan met wat beestjes. We gaan daar opnieuw overnachten in de bush en te voet door de wilderness.
Botswana,
De grens naar Botswana wordt overgestoken waar we weer eerst weer alle grensformaliteiten moeten ondergaan. Vervolgens een korte rit naar Kasane en het kamp aan de oevers van de Chobe Rivier.
Het Chobe Nationaal Park staat bekend om zijn grote kuddes olifanten, nijlpaarden, krokodillen en heel veel vogels. Er zit meer wild dan alleen Olifanten maar zij overheersen het park en hebben nagenoeg elke boom beschadigd. In de namiddag vertrokken we van onze campsite weer voor een riviercruise. Met een ondergaande zon dieren 'spotten' die na een hete dag zich komen verkoelen en wat drinken in de rivier.

De volgende dag zijn we al weer vertrokken vanuit Chobe via de Makgadikgadi Zoutpannen, beroemd om de Baobab, (ondersteboven) bomen, naar Maun. Van hieruit vertrekken we naar de Okavango Delta. We vertrekken met Jeep's richting de opstapplaats voor de Makoro's (handgemaakte kano uit een boomstam). De ruimte in zo'n kano is beperkt dus we reizen met minimale bepakking. Dus één slaapzak en een set kleding voor drie dagen is voldoende.
Elke Makoro heeft zijn eigen 'poler'. Net als in Venetie. Na een 2 tot 3 uur durende tocht door de Delta zijn we gestopt en hebben we het kamp opgezet.

De Okavango is de grootste binnenlands gelegen delta in de wereld, 6.425 km², een uniek en fascinerend eco systeem. In plaats van z'n weg te zoeken naar de oceaan, zoals de meeste rivieren doen, vertakt de Okavango rivier zich in een groot gebied met waterwegen en de hierin gelegen eilanden, waarna de rivier in de Kalahari woestijn verdwijnt. De Okavango is een tot leven gekomen droom voor vogelliefhebbers en plantkundigen. Groot wild komt wel voor in de Delta maar is moeilijker te vinden dan in b.v. Chobe.
De voornaamste reden om naar deze delta te komen is om de wonderen van de delta te ontdekken: de stilte uit de oertijd te ondergaan en te kijken (met wat geluk) naar de nijlpaarden, de krokodillen, de prachtige flora, het intense vogelleven, te vissen en af en toe het grote landdier vanaf het water te observeren. Een ongelooflijk web van waterwegen en lagunes. Het kamp was primitief (een echt bush camp) zonder sanitaire voorzieningen. Met de 'polers' hebben we twee wandelsafari's gemaakt op zoek naar het wild en om te genieten van de pracht van de regio. Eén in aller vroegte met opkomende zon en één laat in de middag met ondergaande zon. Verder hebben we twee dagen in het kamp gehangen en 'niets doen' ervaren. Bloedheet, nagenoeg geen schaduw en wachten op de avond zodat bewegen weer wat dragelijker werd. Is dit een normale 'African day' ?
's Avonds bij het kampvuur was het weer wat gezelliger. Eten, kletsen en weer slapen.
Namibie,
Namibie betekent 'open vlaktes' in de oude Hottentot taal. Na Maun zijn we doorgereden richting Waterberg Plateau NP. Historisch gezien is dit een interessante plek, want dit was de plaats waar de oorlog tussen de Duitsers en de Hereros plaats vond. Het gebied is nu een toevluchtsoord voor bedreigde diersoorten. Het is zeer bekend door zijn ongelooflijke rotsformaties en de vele wandelingen die er gemaakt kunnen worden. En........ ook kunt verdwalen.
Tijdens onze wandeling naar de rand van het plateau zijn we ook nog even doorgelopen richting het centrum, totaal niet wetend hoe groot het plateau werkelijk is. Dus na een uurtje waren we verdwaald en moesten we via veel omwegen onze weg terugvinden. Maar ook dit liep weer goed af en twee uur later reden we al weer richting Etosha NP.

Etosha is een uniek Nationaal Park en met zijn open zoutpannen is het niet moeilijk te zien waarom de lokale bevolking dit de 'plaats van droog water' noemt. Dit gebied wordt gedomineerd door de zoutpannen, waar de mogelijkheid bestaat om olifanten te zien, zwarte neushoorn, leeuw en luipaard. Alle campings hebben verlichtte waterbronnen, die zeer geschikt zijn voor wild spotten na het diner.
Wat vind je hiervan? Zelfs vanuit je bungalow kijken naar het wild. Niets meer avontuur! Etosha is commercieel en ingericht op de mensen met het grote geld. Met veel kunstmatige waterputten en geasfalteerde wegen. Ook beschikken de verschillende camps over zwembaden, winkels en luxe restaurants.
Etosha is een soortgelijk park als het 'Kruger NP' in Zuid-Africa, door de lokale bevolking ook wel de 'Wildtuin' genoemd. Nee, geef ons maar een overnachting in de tent in Uganda. In het pikkedonker zonder enige vorm van luxe op jezelf aangewezen!
We hebben opnieuw in de vroege ochtend en late middag gamedrive's gemaakt. Meestal naar één van de waterplaatsen in het park, waar de dieren vroeg in de morgen komen drinken. Je zag opnieuw alle dieren zoals eerder genoemd. Specifiek in verhouding veel Giraffen, Zebra's, Hyena's en Leeuwen. Alleen vanwege het ontbrekende water nagenoeg geen vogels en vanwege de ontbrekende bomen geen luipaard.

Safari,
Na de zoveelste safari krijg je ook wel enig idee waar het om gaat. Wil je nijlpaarden en vogels zien? Ga dan naar een waterrijke omgeving. Wil je Giraffen zien? Ga dan naar een plek waar je doornachtige bomen kunt vinden. Wil je een luipaard, of olifanten zien ga dan naar een bomenrijk park. (Yellow Akazia) Ga niet in het midden van de dag zoeken. Kies een kleine terreinauto met een ervaren lokale ranger. Mijd drukke plekken. Leeuwen leven alleen en liggen overdag meestal in de schaduw uit te rusten en jagen in de morgen of avond. 'The lioness' zorgt voor het eten. De Cheeta leeft op kale vlakten in hoog gras. De Zebra's en Gnoes zijn onafscheidelijk en elkaars hulp. Zoek je katten kijk dan naar het gedrag van Antilopen. Neushoorns liggen vaak in of nabij waterpoelen. Een olifant heeft geen natuurlijke vijand en kun je vinden bij beschadigde bomen. Een giraffe kan een leeuw doodschoppen. De leeuw heeft respect voor de masai. Het meeste wild, zonder jongen, vlucht voor mensen. Je hebt grofweg drie niveau's van safari. Je vindt ze, je snapt ze en je voorspelt ze. Het laatste niveau is voor weinigen weggelegd.
Swakopmund,
Vanuit Etosha (ons laatste wildpark) zijn we via Windhoek richting Swakopmund gereden. Niet over de verwachtte 'gravel' wegen maar normale geasfalteerde hoofdwegen. Je kunt het al zien aan de plaatsnaam; het is een tweede Domburg vol met Duiters. Niet onlogisch want Namibie is een oude Duitse kolonie.

Swakopmund is een leuke Bavaria –achtige stad, gelegen tussen de zee en de woestijn. Grote stranden, diepzeevissen, quad biking, dune boarding, vluchten over de woestijn, verschillende winkels, bars en restaurants zorgen ervoor dat iedereen aan zijn trekken komt tijdens een vrije dag in Swakopmund.
De eerste dag toen we aankwamen was het bewolkt weer dat hier schijnbaar veel voorkomt. Veel zeedamp en mist. De 2e dag was echter veel beter. Een prachtige dag met veel zon. We hebben die dag 2 uur lang op de quad door de duinen gecrossed. Heel leuk om te doen en een hele goede methode om de uitgestrektheid van de Namibische duinen te ervaren. Er zaten best steile heuvels tussen. Ik denk wel 45 gr. of steiler. En dan steil recht naar beneden. Wanneer je vast komt te zitten is het best eng. Je dreigt weg te zakken of achterover te slaan. Het is de techniek dat je altijd met de voorkant van je Quad naar beneden gericht stopt. Het was wel een tour van 50km lang die eindigde bij 'Walvisbay'.
Verder hebben we daar veel souveniers gekocht. Elke keer weer onderhandelen voor een cadeautje om mee naar huis te nemen. Uiteindelijk verdienen ze er volgens mij na het afdingen nog meer dan 100% aan.
Sosus valei,
De Sosusvlei is één van 's werelds oudste woestijnen, een natuurwonder van meer dan 130 miljoen jaar oud, met de hoogste zandduinen ter wereld.

We stonden op de dichtsbijzijnde camping zodat we 's morgens de eersten waren die de duinen beklommen voor een onvergetelijke zonsopgang. Met de nevel die nog tussen de duinen blijft hangen zie je langzaam de zon opkomen.
Daarna zijn we richting de kust gelopen over de uitgedroogde bodem en het rulle zand. Bloedheet en ontzettend droog. De hele dag door. Dat is Namibie. Ook hier moet je weer wachten tot de avond of vroege morgen om te kunnen bewegen. Het is anders niet uit te houden.
Laat in de middag zijn we ook naar de dichtbij gelegen 'Sesriem Canyon' gereden. We zijn ook naar beneden gelopen langs de kalkstenen wanden waar je de kiezelstenen uit de prehisorie nog in ziet zitten.
De volgende morgen vroeg weer in de truck op weg naar de Fish river canyon. Je rijdt opnieuw continu door een lichtglooiend, dor en verlaten landschap. Aan de Oostzijde de Kalahari woestijn en de Westzijde de Atlantische ocaan. Kilometers lang geen mens of dier te zien. De truck is net een oven geworden en je verlangd naar het koelere Zuid-Africa.

Onderweg zijn we nog een keer gestopt bij wat Aloë boompjes waar de befaamde (voor dames althans) Aloëvera olie uit wordt gewonnen. De boompjes zijn karakteristiek voor dit gebied in Namibie.
Fish river canyon,
Na aankomst bij de Fish Rivier Canyon zetten we onze tenten op in het nabijgelegen Hobas kamp. Opnieuw zonder water en met als enige verkoeling een chloorbak van drie diameter doorsnede waar je in mag zwemmen. Een kamp dat gerund wordt door de Nationale Parken van Namibië.
Die avond al zijn we naar de canyon gereden. Een mooie zonsondergang met diner en een glaasje witte wijn was onze beloning.
De Canyon is de tweede in grootte in de wereld. Alleen de Grand Canyon is groter. Fish River Canyon is 16 km lang, 28 km breed en ca. 545 meter diep. De Fish rivier doorsnijdt de Canyon en stroomt naar de Gariep (Oranje) rivier die uitmondt in de Atlantische Oceaan. De vegetatie en het wild zijn zeer interessant. Veel rode Aloë maken dat de omgeving er uitziet als de planeet Mars. Bavianen, bergzebra's, rotskonijnen, grondeekhoorns en klipspringers worden vaak waargenomen terwijl de kudu en het luipaard, met een beetje geluk, eveneens kunnen worden gezien.

De volgende dag zijn we de grens overgestoken naar Zuid Afrika. Net over de grens hebben we een camping (Fiddlers Creek) uitgezocht waar we de rest van de dag konden ontspannen. Het was gelukkig al heel wat koeler geworden en onder het genot van een 'Savanna' of een 'Hunter' op het terras was het wel uit te houden. Vanaf het terras kon je rustig genieten van het rivierleven dat zich voor je neus afspeelde. Je kon ook deelnemen aan een kanosafari of een sunset cruise.
Kaapstad,
Aankomst in Kaapstad. Een veelbesproken stad die je in je leven moet hebben gezien. M.n. de bezienswaardigheden op het Zuidelijkste puntje van het Afrikaanse continent. Wij wilden dit feitelijk al doen tijdens onze eerste reis door Zuid-Africa maar zijn toen niet in de gelegenheid geweest.
Kaapstad, met de indrukwekkende tafelberg op de achtergrond, is één van de mooiste steden ter wereld en trekt veel liefhebbers van het betere amusement en een goede keuken. Als men aan de Kaap denkt, denkt men aan de wijn en Zuid Afrika's grote wijnroutes zijn dan ook een belangrijke trekpleister voor toeristen.
Verder heb je bezienswaardigheden zoals onder andere de Tafelberg, het gezellige Victoria & Alfred Waterfront gelegen bij het havengebied van Kaapstad met de vele terrasjes.
Ook vertrekken er vanaf de Victoria & Alfred Waterfront verschillende boten voor een excursie naar Robbeneiland, het gevangeniseiland waar Nelson Mandela vele jaren van zijn leven in gevangenschap heeft door gebracht.

Wat niet in de boekjes staat is dat de stad wordt geteisterd onder criminaliteit en gelukzoekers vanuit andere Afrikaanse landen. In de 'Townships' ten Oosten van kaapstad leven heb ik vernomen ca. 2 miljoen mensen die ook een graantje van de welvaart proberen mee te pikken. Kijk uit voor zakkenrollers en in de omgeving van Long street moet je 's avonds niet alleen over straat gaan.

Wij vonden het mooiste van Kaapstad het schiereiland Peninsula. Vanaf Cape town tot aan Cape point. Met haar prachtige baaien, Pinguins bij Boulder beach, springende dolfijnen en walvissen langs de kust in een helder blauwe oceaan met een prachtige branding. Je kunt er naar lust wandelen en fietsen.
De omgeving is een beetje te vergelijken met de Middenlandsezee landen.
Het is hier ook geheel niet Afrikaans meer. Veel Westerse invloeden, en ook veel blanke mensen. Meer dan zwarte. Dit is vanaf de grens met Zambia geleidelijk gaan veranderen. Ze spreken hier ook Duits, Engels of Zuid Afrikaans. De verandering begint feitelijk al vanaf Victoria Falls. Het gehele Southren Africa is wel eens een keer door Europese landen gekolonialiseerd.
Het is ook al een stuk frisser aan het worden. Zo was het in Etosha wel bijna 40 gr.C. Nu moeten we 's avonds ons vest aan. Bij vertrek in Kaapstad is het vermoedelijk overdag maar 20 gr.C meer. Net goed om te wennen aan het klimaat in Nederland.
We hadden negen dagen te besteden in het puntje van Africa. We zijn naar 'Robben eiland' geweest. Hebben de tafelberg beklommen. Ook hebben we de 'Lions head en -tail' beklommen. Cape point hebben we beklommen. Kaap de goede hoop hebben we beklommen. We hebben gefietst naar Cape point en onze energie was nog niet op.
We hadden negen dagen gepland om uit te rusten van onze reis en te acclimatiseren maar besloten na drie dagen om toch nog maar een stuk van de z.g. "Gardenroute" te gaan doen vanuit verveling. We logeerden bij de "Blue backpackers" en leiden een luxe leventje met genoeg eten en drinken. Elke dag breakfast, lunch en diner in een restaurant o.i.d. Alvast weer wennen aan Nederland. De backpackers zit in een oud herenhuis met mooie kamers. Absoluut de moeite waard om eens te bezoeken.
Garden route,
De tuinroute begint bij 'Mosselbaai' en eindigt ergens bij Plettenberg richting Port Elisabeth en slaat daarbij Hermanus een lief dorpje -waar je in September de meeste kans hebt om Walvissen te zien- over.
We hebben daar twee dagen ons vergaapt aan de mooie taferelen die je ziet. Het was dat weekend ook walvissenfestival dus heel gezellig en overal wat te zien. We zijn tevens per boot gegaan maar vanaf de kant kun je ze ook goed zien. Het was prachtig en we hebben er veel gezien. Liggend, draaiend, springend, er was a jumping jack die vlak voor ons neus 6 maal sprong. We hebben er wel honderd gezien in die twee dagen. Meestal de 'Southern Right One' maar ook de 'Killer whale' met zijn witte buik komt hier voor. De walvis vrouwtjes komen omstreeks deze tijd in de baai om de baren. Ze zijn dus meestal in gezelschap van kleintjes. Soms denk je dat ze vastlopen op het strand. Zo dicht bij de kust komen ze.

De volgende dag zijn we doorgereden naar Mosselbay. Ook een heel leuk plekje aan de kust waar je je hart kunt ophalen. Zwemmende otters en dolfijnen voor de kust. Een mooi kust wandelpad. Een grot met oudheidkundige vondsten van de oorspronkelijke Hotentot bewoners. En een mooie backpacker in een oud parkhuis. Maar allemaal erg luxe. Je ervaart geen zichtbare armoede meer in deze streek.

Vervolgens zijn we doorgereden naar Knysna en met de stoomtrein via Wilderness en Stellenbosch weer terug naar Kaapstad. Daarbij vonden we Wilderness het mooist. M.n. de kuststrook is bijzonder en slaap wanneer je hier bent ook nog een nachtje in de backpackers hoog in de duinen met uitzicht op zee. Vanuit Stellenbosch hebben we natuurlijk nog een wijnroute geboekt. Met een minibus via Paarl en Franschhoek langs drie wijngaarden en weer terug naar Stellenbosch. Elke streek heeft zijn eigen wijnsoort en smaak. Dit vanwege de lokale grondsoort, het hoogteverschil en de positionering van de wijngaarden t.o.v. de bergen.
Terugreis
We zijn om 16:00 vanuit de Blue backpackers vertrokken naar het vliegveld. We vertrokken om 20:00 vanuit Kaapstad naar Londen met het vluchtnummer BA 58Q. We deden er ongeveer 11 uur over en kwamen daar aan om 6:55. Vervolgens moesten we daar ongeveer 6 uur wachten en om weer te vertrekken richting Nederland om 13:25 met het vluchtnummer BA 438Q. We kwamen aan op 1 oktober (via Londen naar Schiphol) om 15:35.
Emigreren ???
Het is leuk voor vakantie maar ..............
Er zijn in Afrika meer Mzungu's die hun geluk proberen te vinden. Maar het politieke klimaat in deze landen is zo fragiel dat je na een tegenvallende verkiezingen alles weer kwijt kunt zijn. Bovendien heeft de lokale bevolking geen geld en moet je het van de blanke gelukzoekers en touristen hebben die hier komen en die ook weer hun eigen Westerse mentaliteit meenemen. Dus wellicht zijn er betere landen om dit te doen. We blijven zoeken! Er zijn voorbeelden van b.v. de backpackers hostels. Zij geven onderdak aan trekkers en organiseren safari's naar dichtbijgelegen nationale parken. Volgens mij is dit wel winstgevend omdat het allemaal geen cent kost en je wel USD 90,-/dag/pp aan de touristen vraagt. Vermoedelijk toch wel een winstpercentage van 200%. Dus de verkoop van kleding bij Splendid verdient vermoedelijk beter.
Wat je wel veel ziet zijn diverse ontwikkelings projecten met geld van buitenlandse hulporganisaties. Veel studenten komen een half jaar helpen in weeshuizen, ziekenhuizen en op scholen ed..... Ook zie je veel auto's rijden van UN organisaties. Ik wist niet dat er zoveel waren. Daar moet ook veel geld naar toe gaan. Als ze dan ook nog maar samenwerken? Voedselhulp, vluchtelingenhulp, ...... ook hebben we het SOS kinderendorp gezien. Dit ligt in de buitenwijken van Lusaka.
Verder als je de lokale kranten leest, die uitgegeven worden in het Engels, lees je veel over hoe de regering hun (door het buitenland gekregen) geld besteed. Vermoedelijk moeten ze het zo vaak verklaren omdat niemand het geloofd. Verder zijn alle kranten en radio- en televisiezenders in handen van de regering. Er is kennelijk één opositiekrant. Dus je moet ook in zo'n land met je ogen dicht leven en geen medelijden met de onderdrukte bevolking krijgen. Zou dit lukken ???
Verder zou je nooit iets van eigendommen moeten kopen zoals onroerendgoed maar iets pachten o.i.d.....


Wetenswaardigheden.
Heerlijke gerechten uit Africa:
  • Trupa;
  • Ugali;
  • Matoke;
  • Chicken stew;
  • Meat stew;
  • Bushbok;
  • Buffelvlees;
  • Krokodillen biefstuk;
  • Springbok;
  • Zoete aardappel;

    Financiele zaken, anno zomer 2005:
  • De Kenyaase munteenheid is de Shilling. 1 USD = 75 Ksh.
  • De Tanzaniaanse munteenheid is de Shilling. 1 USD = 1150 Tsh.
  • De Ugandeese munteenheid is de Shilling. 1 USD = 1750 UGsh.
  • De Zambian munteenheid is de Kwacha 1 USD = 4100 ZAkw.
  • De Zimbabwe munteenheid is de Dollar. 1 USD = 24500 ZWD.
  • De Botswana munteenheid is de Pula 1 USD = 5,4 BWP.
  • De Namibian munteenheid is de Dollar 1 USD = 6,1 NAD.
  • De Sout African munteenheid is de Rand 1 USD = 6,1 ZAR.
  • Geld wisselen kun je bij een bank of in het hotel waar je verblijft.
  • Geld wisselen met travelrecheques kost meestal 15% provisie.
  • Onze dagelijkse kosten voor overnachtingen en eten bedroegen gemiddeld ca. 25,- USD/p.p./dag.
  • Kosten, alles inclusief, waren EUR. 100,-\p.p.\dag.
  • De huidige koers van de valuta.

    Gezondheid:
  • Tip tegen diaree, weinig eten (kleine maaltijden) en elke dag een flesje Coca Cola eventueel gemengd met mineraal water.
  • Gebruik van Lariam ter voorkoming van Malaria is ons goed bevallen.
  • Vanaf de Victoria Falls zijn we echter gestopt met Lariam. Hiervoor was geen noodzaak meer.

    Reisinformatie:
  • We zijn 84 dagen op pad geweest waarvan we ca. 60 keer op een andere plaats hebben overnacht.
  • We hebben geslapen in hostels, tenten, backpackers en op boten.
  • We hebben gereisd per bus, trein, boot, minibus, vrachtwagen en taxi.
  • We hebben onderweg 12 wildparken gezien.
  • We hebben 8 landen doorkruisd.
  • We hebben ca. 12.000 km afgelegd.

    Internetadressen:
  • Vliegreizen Ticket2go.
  • Nairobibackpackers.
  • Arusha expedition.
  • Reisorganisatie Habaritravel.
  • Reisorganisatie Angeli Travel.
  • Reisorganisatie Wildlife Adventures.
  • Google maps.
  • Lonely planet.
  • World Health Organisation.
  • Landelijke Coordinator Reizigersadvisering (LCR)
  • Travelclinic.
  • Gezond op reis.
  • Valuta informatie.



  • Terug reisverslagen

    - Einde -