"Glockner-Gruppe" zomer 2006


Van onze vier weken in augustus 2006 hebben we onze eerste week in de Glockner-Gruppe doorgebracht waar we ondanks het slechte weer toch nog een leuke tijd hebben gehad met wat beklimingen. Vervolgens zijn we doorgereden voor tien dagen in Italie naar Cortina 'd Ampezzo, het 'mekka' der klettersteigers en als afsluiting een week in Grindelwald in Zwitserland voor het beklimmen van de Jungfrau.

Dag 1, Vertrokken via Duitsland naar Oostenrijk met als vaste overnachtingsplaats "Das Tor Zum Süden, Camingplaz Aichelberg". Tot deze camping is het ca. zeven uur rijden. Na een goede rust kun je dan de volgende dag tot ver in Oostenrijk of Italie rijden. Het was bij aankomst slecht weer net als bij vertrek vanuit Holland. Voor Oostenrijk waren de voorspellingen ook slecht. Waar moet je dan naartoe wanneer je de bergen in wil en zeker geen slecht weer kan gebruiken. Van een gezin dat uit Italie kwam kregen we te horen dat het bij het Garda meer goed weer was. Dus proberen via de Hohe Tauern en Felbrentauernstrasse of direct via de Brennerpas naar het Gardameer. Nu stond de Gross Glockner al heel lang op ons verlanglijstje dus toch maar eerst proberen. 's Avonds wilden we eten in de nabijgelegen voetbalkantine maar die was gesloten voor een feestje. De kans om Bernd te ontmoeten, een kennis ontmoet in Africa die hier voorzitter van de voetbalvereniging was, ging dus niet door.
Na het diner in het restaurantje van de camping, ons tentje in voor een heerlijke lange nachtrust. De camping 'Aichelberg' ligt nog geen kilometer van de snelweg 8 naar Salzburg. Precies op de helft tussen Nederland en Oostenrijk is dit een goede locatie om de reis te onderbreken. Kom niet te laat aan want het is er erg druk en de camping staat vol met sleurhutten op weg naar Italië o.i.d.
Maar voor een tentje is er altijd wel plaats.
Dag 2, 's morgens zijn we doorgereden via Kitsbühel naar Mittersill (790m). En tot onze verbazing scheen daar de zon volop. Op een leuke kleine camping bij de boer sloegen we ons kamp op. Wat boodschappen doen, lekker in het zonnetje zitten en onze rugzakken inpakken voor een weekje in de bergen. Het is achteraf de goedkoopste camping van de hele vakantie gebleken. EUR. 10, voor een tent, 2 volwassenen en een auto. De volgende dag wilden we naar de Rudolfshutte (2252m). Een alpinecentrum van de DAV. Eerst met de auto naar Enzingerboden en vervolgens 'on foot' verder. We wilden een week in de bergen blijven om via de Rudofshutte (2252m), de Oberwalderhutte (2972m), de Hofmanshutte (2444m), de Stüdlhutte (2802m) en de Erzhertog Johanhütte (3454m) uiteindelijk de Gross Glockner (3798m) te beklimmen. Via deze acclimatisatie tour zou dit ongetwijfeld goed gaan. Hoe mijn (Wim) zijn knie het zou houden was ook spannend. Drie maanden geleden geopereerd om wat de schaven en polijsten. Maar........... er is maar één manier om dit te ontdekken en dat is gaan.
Dag 3, De volgende morgen niet te vroeg op want we hadden nog heel de dag voor ruwweg 1000m (3 uur) stijgen gerekend vanaf het kabelstation Enzingerboden (1468m). Na de auto daar te hebben weggezet met de rugzak naar boven. De zon scheen volop zodat we in korte broek en T-shirt vertrokken. Het was niet druk want de meeste mensen nemen de kabelbaan naar de hut, ook in gebruik als uitvalbasis voor het zomerskigebied. Zoals je vaak ziet in de bergen sloeg het weer na een half uurtje volledig om. We vertrokken in korte broek en toen we bij de hut aankwamen stormde het. In de regen met een harde snijdende wind tegen liepen we kromgebogen de laatste honderd meters.
Toen kwam de grootste verrassing. Op onze kaart die ik al een aantal jaren geleden had gekocht en vanwege het slechte weer niet eerder nodig had gehad stond dat de Rudolfhutte door de DAV werd gebruikt als Alpine centrum. Toen we echter de deur van de hut opende stapten we een luxieus prive hotel binnen. Mensen in kostuum met van die koffers met wieltjes stapten uit de kabelbaan. Het leek wel een conferrentieplaats. Je kon inchecken aan een balie met twee geuniformeerde receptionisten en de waard had een vrije dag.
Ook gedetailleerde Weersvoorspellingen kon je er niet krijgen. Alleen een algemeen overzicht dat voor de komende dagen alleen regen aangaf. Na gewacht te hebben totdat de storm wat was afgezwakt zijn we gedesillusioneerd weer naar het dal gelopen. Twee dagen in zo'n hotel zitten wachten op mooi weer is niet ons ding. Gelukkig hoe meer we afdaalden hoe meer ook het weer opklaarde. We kwamen met een avondzonnetje weer bij de auto aan. Gelukkig want zo konden we op de terugweg toch nog genieten van de schitterende mooie omgeving waardoor je naar beneden loopt. Ook was het een goede acclimatisatietocht. Wat een verschil tussen het weer hoog in de bergen en in het dal.
Die avond hebben we onze tent opgezet op de camping "Zur alten Schmiede" in Hollersbach (807m). Een mooie camping waar we nog net voor de ondergaande zon onze potje hebben kunnen koken.
Dag 4, Hoewel voor het weer in het dal wisselvallig met veel regen was voorspeld stonden we met de zon op onze tent op. Wat nu te doen? Eerst maar rustig ontbijten en dan verder zien. Het werd een dagje rondrijden met een bezoekje aan de "Krimll watervallen", Kaprun en Zell am See. En op zoek naar goede weersvoorspellingen voor het hoogalpine terrein. We waren al een aantal keren in Oostenrijk geweest maar nooit een lange tijd in de dalen en ook niet met wintersport zodat we deze bekende wintersport plekjes nog nooit hadden bezocht. Ik moet zeggen we waren ook niet alleen maar het was wel de moeite waard. We zijn tot de hoogste waterval gelopen en hebben daarmee onze kuiten weer wat doorgespoeld. Zell am Zee is een mooi plaatsje met gezellige terrasjes direct aan de .......see. We hebben lekker wat geleuterd en rondgehangen op leuke plekjes. Aan het eind van de dag zijn we met zon de Felbertauernstrasse ingereden naar Matrei waar we met regen aankwamen. Aan de Noord kant was het kennelijk beter weer dan aan de Zuidkant van het ............gebergte. We hadden al eens eerder op de camping Edengarten (1000m) gelogeerd en een mooie tijd gehad. Dit keer echter in de regen.
Dag 5, Weer een hele dag regen dus zeker geen weer om naar boven te gaan. Dan maar een dagje shoppen naar Lienz tegenaan de Italiaande grens. Je kunt vandaar de Dolomieten al zien liggen. Ook een gezellig plekje waar we al eens eerder op de camping hadden gestaan met slecht weer zodat we toen ook naar Italie moesten vluchten. Hopelijk was dit nu niet nodig en konden we toch wat in Oostenrijk doen. 's Avonds knapte het weer op zodat we zelfs in het zonnetje konden eten. Met goede moed hebben we weer onze spullen ingepakt en ons voorbereid op de beklimming van de Weisspitze (3300m) de volgende dag.
Dag 6, 's Morgens vroeg uit de veren. Tent drogen ontbijten en op weg naar de Eisseehutte (2621m) die we als uitvalsbasis hadden gekozen voor de Weisspitze. Dit is een mooi traject lopen met marmotten en Edelweis onderweg. De hut is niet groot en we waren bij aankomst alleen met de waard en waardin met hun dochter. Dit was de sfeer die we zochten. lekker eenvoudig eten en slapen onder een paardedeken. In 2001 hadden we de hut een keer voorbij moeten lopen omdat hij toen gesloten was. Nu zat er dus een nieuwe waard in die de hut nog aan het renoveren was. De meeste mensen die er logeren komen niet uit het dal maar zijn onderweg op de "Hohe venediger route". Achter de hut heb je diverse wandelingen waarvan er één loopt naar de Weissee. Hier vind je ongetwijfeld Edelweis.
Dag 7, Het was mooi weer dus zijn we na het ontbijt om ca. 6:30 vertrokken richting de Weisseespitze. Wederom een mooie aanloop die via de Wallhorntörll (3045m) naar boven stijgt. Je gaat over losse stenen ( Gröll) en sneeuw naar de top. De laatse 200m zonder stokken want die zaten maar in de weg. Een deel van wat op de kaart aangegeven stond als rots lag onder de natte sneeuw dus maakte e.e.a. nogal glad. De top heeft twee kruizen. We hadden het hele eind ca. drie uur alleen gelopen maar er was ook een jongen uit Lienz van de andere kant gekomen. We ontmoetten elkaar op de top. Hij was op zijn zaterdagmorgen even gaan 'wandelen' in zijn eentje. Na een half uurje op de top zijn we weer terug gelopen naar de hut. Het was echter te vroeg om direct door te lopen dus hebben we nog wat geslenterd rond het meer en wat Edelweis en marmotten gefotografeerd. Helaas begon het omstreeks 15:00 weer wat te regenen zodat we toch weer moetsen voortmaken naar de hut. Daar waren we weer snel onder het genot van een glaasje Gluhwein op temperatuur.
Dag 8, Na afscheid van de waard en zijn familie zijn we terug naar het dal gelopen. Terug naar de camping Edengarten in Matrei in het Virgentall. Wederom bleef het weer wisselvallig maar voor de volgende twee dagen werd er een opklaring verwacht. Dus hadden we maar besloten om eens te gaan kijken in Kals of we vandaar uit iets konden regelen voor de Gross Glockner. Anke voelde zich niet lekker en wilde liever niet mee. Nu werken alle gidsenbureau's in dit gebied samen dus hoef je het maar op één plek te vragen. Er was niet direct plaats maar zodra er meer aanvragen kwamen zouden we worden gebeld. De kosten waren EUR. 105,- pp voor een touwgroep van 4 personen en één gids. We waren nog niet terug op de camping en er werd al gebeld dat we de volgende dag om 12:00 konden vertrekken vanaf de Studlhütte (2802m). die nacht hebben we overnacht in het Lucknerhaus (1918m) onderaan de aanloop naar de Stüdlhútte. Lekker gegeten in het restaurant en geslapen in het lager met een vrouw en haar zoontje die de volgende dag ook naar de top zouden gaan.
Dag 9, Na het ontbijt samen op weg naar de Studlhutte. Een wandeling van ca. 2,5 uur. Ook weer een mooie aanloop met continu zicht op de top van de Gross Glockner. Alleen het laatste stuk verlies je hem uit het oog. We zijn vertrokken met mooi weer maar rond een uur of tien begon het te regenen. Weer al. Hopelijk zou de volgende dag goed zijn. Als je met zo'n georganiseerde tour meegaat heb je feitelijk twee kansen om de top te bereiken. Eén aan het eind van de middag op de dag dat je bent vertrokken en één 's morgens vroeg op de dag dat je terug gaat. Je overnacht in de Erzhertog Johanhütte (3454m). Omstreeks 10:30 waren we al in de Studlhütte en hebben we daar wat eten besteld. Dit is waardeze hut bekend om is. Je kunt er heerlijk eten en meestal kun je de voorgeschotelde hoeveelheid niet op.
Anke had al een poosje last van haar knieen en zou daar blijven slapen. Ik ging na de kennismaking met de andere drie mensen door richting Erzhertog Johanhütte. Het weer was wederom opgeklaard dus we vertrokken in de zon over de Kodnitzkees in ons T-shirt. De aanloop is niet moeilijk en het laatse stuk op de Adlersruhe is voorzien van stalen kabels. Ook nu weer zoals ik al eerder aangaf vertrokken we met zon en moesten we de laatste meters onderaan de hut in een sneeuwstorm afleggen. De kans om die middag de top te beklimmen zou er dus niet inzitten.
Althans wij (in overleg met de gids) hadden besloten deze poging tot de volgende dag uit te stellen. Twee andere jongens uit Holland zijn wel gegaan en kwamen onder sneeuw en ijs terug. Veel sneeuw en wind, de top gehaald maar niets gezien. Dit was toch wel te verwachten geweest dus waarom niet gewacht? Alle hooggelegen berghutten bij populaire bergen zijn erg vol. Om de beurt eten, schouder aan schouder slapen, meestal geen water, één toilet voor 50 man en je doet 's nachts bijna geen oog dicht. Is dit leuk? Nee!
Foto reeks
Dag 10, Maar ook nu weer diende zich de volgende morgen aan en dit keer met een heldere hemel. Wat goed van ons dat we gewacht hadden. Om 6:00 vertrokken we richting de top. Ca. 2 1/2 uur klimmen. We waren met ca. 5 touwgroepen, dus iets van 15 mensen op de berg. Dit valt zoals ik vernam nogal mee en kwam vermoedelijk door de wisselvallige weersvoorspelling.
Wij in elk geval blij. Het was een schitterende klim. De gehele berg lag wel onder de sneeuw maar het was niet echt moeilijk. Op de kritieke plekken staan eisenstangen waar je jezelf kunt zekeren op weg naar boven en weer naar beneden. Het was een prachtige morgen zoéén waar je altijd naar verlangd. Na de top zijn we via de Erzhertog Johanhütte direct doorgelopen naar de Studlhütte waar Anke ons stond op te wachten. Het was omstreeks 11:00 toen we daar aankwamen nog steeds goed weer zodat we lekker op het terras nog wat hebben gegeten. Na een uurtje ging een ieder weer zijn/haar weegs en zijn wij terug naar het Lucknerhaus gelopen waar onze auto nog stond. Totaal 1900m achtereen dalen en geen last van mijn knie. Ook dit was een prettig gevoel en gaf me zeker net zoveel voldoening als de mooie klim van deze dag.
's avonds weer overnacht op de camping Edengarten in Matrei. Waarschijnlijk de laatse dit jaar in Oostenrijk.
Dag 11, De volgende morgen zijn we vroeg vertrokken richting Italie. We wilden gaan klettersteigen in het klim- en wandelparadijs en mondaine vakantieplaatsje Cortinna 'd Ampezzo. Alle Italianen met een beetje aanzien komen hier op vakantie. Wij waren hier ook al eens maar zijn toen vanwege het slechte weer er alleen maar doorgereden. Dit keer was het beter. De zon stond hoog aan de hemel toen wij ons tentje opzette op de mooi gelegen "Camping Rocchetta" (1130m). De camping ligt aan een riviertje tussen in het Westen de "Grüppo del Tofane", in het Noord-oosten de "Grüppo del Gristallo", en in het Zuid-oosten "Grüppo del Sorapiss".

Wetenswaardigheden.
Heerlijke gerechten uit de Tiroler keuken:
  • Kaiserschmarren mit compote / preiselbeeren
  • Leberkäse mit kartoffelen, spiegelei en salat.
  • Tiroler knödel mit suppe und salat.
  • Tiroler Gröstl mit spiegelei und salat.
  • Apfelstrüdel.
  • Rezeptzentrum.

    Algemene informatie Oostenrijk:
  • Austrian travel network.
  • Austrian seek.
  • Oostenrijk start-tips.

    Algemene informatie Tirol:
  • Tirol.

    Tourinformatie:
  • Austrianmap on line.
  • Venediger bergfuehrer.
  • Glockner bergfuehrer.

    Hutteninformatie:
  • Trekking in Austria.



  • Terug reisverslagen

    - Einde -