Frankrijk, voorjaar 2012.


In mei 2012 zijn we met de auto en de tent 14 dagen door Frankrijk getrokken op zoek naar wat warmte en zon.

De Pyreneeën waren het hoofddoel maar we zijn uiteindelijk tot Barcelona gereden om stabiel en beter weer te krijgen. Daardoor hebben we meerdere streken doorkruisd. De Auvergne, Languedoc- Roussillon, Canmargue, Gironde, Costa Brava, Pyreneeën, Dordogne en Limousin.

De Auvergne, een heuvelachtige streek met mooie vulkanen hebben we grotendeels alleen vanuit de auto gezien. We hebben overnacht op een camping in Vichy vlakbij Clermont-Ferrand. Vanwege het op komst zijnde slechte weer zijn we na de overnachting snel weer doorgereden richting het zuiden.

In mei 2011 zijn we ook met de auto en tent 14 dagen door Frankrijk getrokken op zoek naar wat warmte en zon. De Provence was toen het hoofddoel maar we zijn uiteindelijk tot 'La Tour Fondue' aan de Middenlandse zee gereden om stabiel en beter weer te krijgen. Uiteindelijk hebben we meerdere streken doorkruisd. Op volgorde van reizen; Bourgogne, Provence, Cote-Azur, Ardeche en Midden-Frankrijk (Fontaine Bleau).

De streken Normandie (Houlgate), Bretagne (Carnac-plage), Poitou-Charentes (Vaux sur Mer) en Aquitaine (Lacaneau Ocean) hebben we in 1990-1993 met onze kinderen bezocht. Hoewel we het strand voor de deur hebben, brachten we toen onze zomer(kampeer)vakanties door aan de Atlantische kust. Kamperen in Nederland is vaak een natte gelegenheid.

Foto reeks
Languedoc- Roussillon
Vanuit Vichy zijn we in één stuk doorgereden naar Gruissan direct aan de Middenlandse zee. Daar hebben we drie nachten met de tent -aan zee- op Gruissan-Plage gestaan. Helaas 's nachts met veel wind en regen en overdag zon afgewisseld met buien. Niet echt standweer. We zijn nog wel een keer naar Narbonne-plage gelopen maar verder alleen met de auto op stap.
Eerst dichtbij de omgeving verkennen. Eén dag naar Narbonne en Beziers. Twee gezellige plekjes. In Beziers kun je ook het sluizencomplex van 'Canal du Midi' vinden. Zeven sluizen achter elkaar om het hoogteverschil tussen het kanaal en de Middenlandse zee te overbruggen. Het kanaal is 240km lang en loopt van Bordeaux naar Sete. Het kanaal kent vele bouwkundige hoogstandjes. Zo ook het aquaduct in Beziers. Ook Narbonne kent veel historie. De stad was ooit de hoofdstad van de Romeinse provincie Gallië.

Nu stond ook de 'Pont du Gard' al langer op ons verlanglijstje zodat een dagje in de auto (met dat slechte weer) richting het Oosten wel paste. Ook de weersvoorspellingen richting het Oosten waren een stuk gunstiger. Het was een mooie dag en natuurlijk waren we onder de indruk van het mooie aquaduct. Gelukkig was het niet zo druk want gezien het aantal parkeerplaatsen en de voorzieningen vermoeden we dat dat in het hoofdseizoen wel anders is. Veel mensen maken er een dagje uit van en zonnebaden dan wat aan de rivier die er onder door loopt.

Canmargue
De heenweg naar de 'Pont du Gard' hebben we afgelegd over de snelweg en de terugweg langs de kust via de Canmarque. Over secundaire wegen door de moerasgebieden van de Canmargue. Inderdaad zie wat de calatlogie beloven. Witte paarden, lepelaars, veel ander soorten vogels en oneindige watervlakten.

Voordat we naar Séte reden zijn we eerst langs Aigues Mortes gereden. Een toeristisch vestingstadje met veel terrasjes en souvenirshops. Je kunt over de vestingsmuren rond het hele stadje lopen. Een mooie wandeling met tevens zicht op de zoutvelden rondom. Het was wel heel druk en daarmee duur.

Vandaaruit zijn we via de kust richting de camping gereden. De kustweg is niet altijd even mooi daar je niet altijd direct langs de Middenlandse zee rijdt.
Costa Brava
Wederom verdreven door het slechte weer zijn we richting Spanje gereden. De afspraak was dat we zouden stoppen waar het zonnig werd. Dit was dus 500 km verder op een pensionada camping in Palamos aan de Costa Brava. Achteraf tot onze schrik tussen allemaal 'grijze zestigers'die hier de winter doorbrachten. Een hele sectie van de camping was gevuld met Hollanders. Op de receptie spraken ze Hollands en je kon natuurlijk ook aan allerlei spelletjes meedoen. Weer een illusie armer Dit wordt niet onze oude dag. Het is net een bejaardenhuis in Nederland. Alleen dan ieder met de eigen camper of caravan.

In 1978 zijn we met een busreis naar Callela geweest. Het leek ons leuk om dit kustplaatsje nog eens op te zoeken. Je kunt dit doen via de mooie kustweg (GI-682) die vele bekende badplaatsen doorkruisd. Tossa de Mar, Llorret de Mar en Blanes. Calella was in die 34 jaar natuurlijk flink veranderd. Er was niet veel herkenbaars meer bijgebleven. We hebben lekker op het strand gelegen en de dag afgesloten met een lekkere Paella. Met de eigenaar van het restaurant hebben we nog wat oude herinneringen aan het plekje kunnen doornemen. Alhoewel het in 1978 nog één van de minder drukke badplaatsen was kun je nu ook hier een broodje kroket en kaas krijgen. Natuurlijk was er ook een Mac.

Gironde
Naast een bezoek aan het strand en het centrum van Palamos zijn we de 3e dag naar barcelona gereden om deze stad eens te bekijken. Barcelona stond ook al veel langer op ons verlanglijstje maar ook dit was er nooit van gekomen. Nu dus een mooie gelegeheid om deze architectuur stad eens van dichtbij te bekijken.

Natuurlijk zijn we gestart bij de 'Sagrada familia' het artistieke hoogtepunt van Barcelona. Na een kopje koffie op het terrras aan de voet van de kathedraal zijn we de andere bouwwerken van Antoni Gaudi gaan bekijken. Zo kwamen we al wandelend terecht bij Casa Mila en Casa Batllo en via de 'Barcelona walks' bij de grote katedraal op het Place St. Jaume. Via het Parc de la Ciutadella en het fontein zijn we weer naar een tramstation gelopen om met de tram naar onze auto te gaan.

We zijn die dag met veel indrukken weer terug naar de camping gereden.
Pyreneeën
Na drie dagen op de pensionada camping zijn we richting de Pyreneen gereden. Uiteindelijk ons hoofddoel van de vakantie. De weersvoorspellingen waren goed voor de komende dagen dus wie niet waagt niet wint. Wij op weg naar Puigcerda hetgeen ons wel een leuke plek leek niet te ver van onze route terug richting Domburg.

Via de plaatsen Vic en Ripoll is het nog een flink eind rijden. Veel bergweggetjes die deels al worden vervangen door vier baans. Met name het laatste stuk vanaf Ripoll ging het niet snel. De omgeving werd daarentegen steeds mooier. Mooie groene valleien en op de achtergrond de witte toppen van het hooggebergte.

Na aankomst vonden wij Puigcerda te modern dus zijn we verder gereden op zoek naar een rustige groene camping, als het kan aan een riviertje. En plek waar we de hangmat kwijt konden om lekker te kunnen genieten van de vergezichten. Ook een mooie trekking zou in de buurt moeten liggen.

Het werd de camping 'l Enclave gelegen in het dorpje Estavar. Vlakbij het Eyne dal waar we een mooie trekking konden maken richting Coll de Eyne op 2683m.
De trekking in het Eynedal is een mooi traject. Normaal lopen we niet op en neer maar omdat het een test is voor Anke haar knie kunnen we geen lange afstanden plannen. Kijken hoe het gaat en terug wanneer het teveel wordt. Je start bij het dorpje Eyne en loopt langs het gelijknamige riviertje richting Coll de Eyne.
Als je het dennenbos door bent wordt het echt genieten. Lekker in de zon, althans op de heenweg, in een mooi berglandschap. Je ziet veel marmotten en steenbokken. Zoals ik al eerder aankondigde moetsen we omdraaien voor een naderende regenbui. Helaas zijn we niet drooggebleven maar met goede kleding is dat weer te dragen.

Ook zijn we een dag richting de Franse kust gereden tot aan het klooster St-Martin du Canigou vlakbij Prades. Ook weer een heel mooi traject en een apotheose als je vanaf de top van de heuvel neerkijkt op het klooster. Zie de foto rechts.

Na drie dagen zijn we richting het Noorden gereden. De volgende en één na laatste bestemming was de Dordogne. Via de N20 zijn we door de Pyreneen richting Toulouse gereden. Vervolgens de A20 volgen en bij Souillac eraf. Je kunt vanaf daar de rivier de Dordogne volgen tot aan Bergerac. We hebben lang moeten zoeken naar een camping aan de Dordogne. Maar na een uur rijden hadden we er één gevonden die ons wel wat leek. Aan de rivier in het dorpje Carsac.
Helaas had de rivier lange tijd hoog gestaan en was de camping nog drassig. En ............. het ergste tevens vergeven van muggen. Als je even liep zaten er zo tien op je benen. Dus veel smeren en niet buiten zitten. Volgens de eigenaar zou het elke dag minder worden maar na drie nachten zijn we maar vertrokken naar onze volgende bestemming want zo wil je toich niet op een camping zitten. Hoe mooi die en de omgeving ook is.
Foto reeks
Dordogne
De Dordogne is een prachtige streek. Veel kastelen en mooie natuurschoon. Ook zagen we veel fietspaden (langs de Dordogne) hetgeen het fietsen natuurlijk een stuk aantrekkelijker maakt. Jammer voor de automobilist kun je daar geen gebruik van maken.

Toch hebben wij veel met de auto gereden. De D703 volgt voor lange stukken de rivier de Dordogne en brengt je naar prachtige dorpjes met kastelen en mooie vergezichten. Elk dorpje is de moeite waard om uit te stappen. Begin een dagje met Sarlat la Caneda, een historisch dorpje met veel mooie pleintjes en gebouwen, bezoek vervolgens het plekje Domme vanwaaruit je een schitterend uitzicht hebt over de rivier. Volg een dag de D703 naar het dorpje Beynac et Cazenac en het gelijknamige kasteel en vervolgens weer door naar St-Cyprien. Zo kun je doorgaan tot Bergerac. Voor ons was Cyprien het einde van de dag en het punt om terug naar de camping te gaan en de volgende dag via de grotten van Rouffignac naar 'Ouradur sur Glane' bij Limoges in de streek Limousin.

De grotten van Rouffignac zijn heel indrukwekkend om te bezoeken. Wel heel vreemd kun je de ingang nauwelijks vinden maar wanneer eenmaal binnen vergeet je de tijd. Athans het gaat natuurlijk over de tijd want de grot zit vol prehistorische muurtekeningen. Heel bijzonder om te zien hoe onze voorouders (in het donker gemaakt) zulke mooie tekeningen hebben achtergelaten.
Foto reeks
Limousin
Ouradur sur Glane stond ook al een hele tijd op ons verlanglijstje. Dit dorpje is in vervallen staat gelaten na een inval van de SS aan het einde van de 2e wereld oorlog (10 juni 1944). Een aangrijpend verhaal waar zonder enige reden 642 mannen, vrouwen en kinderen zijn vermoord. In de benen geschoten, vergast en verbrand en nadien begraven. Om identificatie onmogelijk te maken zijn de lichaamsdelen van de slachtoffers verwisseld voordat ze werden begraven.

Als je door de ruïnes loopt voel je de wanhoop van de vermoorde mensen. De verhalen en de plaquettes die op de gebouwen hangen kunnen je niet ontroerd laten. Verbrande kinderwagens, resten van inventaris, resten van auto's ...........

In het museum kun je een video bekijken en hangen foto's van de moordpartij. Aangrijpend is de zwart-wit foto van een jongen en een meisje. Als je er naar kijkt hoor je nog het intens verscheurend huilen van het jongetje. Zo erg, en zonder dat de daders werkelijk zijn gestraft.

We hebben ongeveer 30 km ten Oosten op de kasteelcamping "Leychoisier" bij Bonnac la Cote gestaan. Ook weer een doorreiscamping nagenoeg direct gelegen aan de A20-E9.

- Einde -