" Rondreis Costa Rica voorjaar 2003"

In februari 2003 hebben we een rondreis van 14 dagen gemaakt door Costa Rica in centraal Amerika. Costa Rica is ontdekt in 1502 door Christopher Columbus. Hij heeft de naam aan het land gegeven. 'Rijke kust', niet vanwege de rijke natuur maar het goud dat de indianen destijds droegen. De munteenheid collones is naar hem vernoemd en elk jaar wordt op 12 oktober de ontdekking herdacht. Het land is uiteindelijk veel rijker aan natuur gebleken dan aan goud. Aan de kust vind je prachtige stranden en in het binnenland de uitlopers van het Andes gebergte. De overgebleven regenwouden zijn beschermd door ze op te nemen in nationale parken. 40 % van de oorspronkelijke 80 % hoeveelheid regenwoud is gekapt voor de agrarische sector. De huidige regering heeft het kappen zonder vergunning verboden en stimuleert de boeren hun land weer terug aan de natuur te geven. Voordat dit echter weer een mooi regenwoud (primary forest) is zijn we ca. 300 jaar verder. Het land wordt bezocht door veel gepensioneerde Amerikanen, rugzaktoeristen en eco-toeristen. Ook het adventure toerisme neemt toe. Denk aan golfsurfen, canopy-zipping, paardrijden, snorkelen, duiken, sportvissen, etc.......

Costa Rica wordt ook wel het Zwitserland van Centraal Amerika genoemd vanwege het pacifistische karakter van het land. Geen leger, gratis basisschool en medische verzorging. Hoewel landschappelijk niet bedoeld, zul je wanneer je naar de Irazu vulkaan gaat ook hierin overeenkomsten zien.

Het reisgezelschap bestond uit 13 mensen (incl. reisleidster). We zijn begonnen in de hoofdstad San José. Van daaruit naar de haciënda "Ensenada" nabij het plaatsje Abangaritos aan de Golf van Nicoya, verder naar de haciënda "Buena Vista Lodges" nabij Rincón de la Vieja, van daaruit naar La Fortuna nabij de Arenal vulkaan, verder naar Quepos en Manual Antonio aan de stille oceaan en afsluitend weer terug naar San José voor de vliegreis naar huis. Op elke locatie zijn we ca. anderhalve dag gebleven. De oostkust (Caribische zee) zit niet in de reis. De excursies en maaltijden moest iedereen zelf regelen. In de reissom zit alleen de vliegreis, vervoer per minibus tussen de locaties en de overnachtingen ter plaatse. Je kon ook gebruik maken van de suggesties van de reisleidster die diverse gezamenlijke activiteiten organiseerde.
Dag 1, Amsterdam naar San José,
Op 9 februari 2003 om 10.30 Nederlandse tijd zijn we vertrokken richting ons vakantieoord.
Martinair vliegt van Amsterdam via Miami naar San José. De aankomst tijd was 2.00 's nachts Nederlandse tijd en 7 uur eerder lokale tijd. Een vlucht van 10,5 uur naar Miami, daar ca 2 uur wachten voor de overstap en vervolgens 2,5 uur vliegen naar San José. Onze reisleidster Cora, van 'Ecole Travel' stond ons daar al op te wachten met een minibus waar we de komende dagen mee zouden reizen. Na de transfer met deze minibus naar het hotel Europe stonden we om 21.00 lokale tijd, na een snel bezoek aan onze hotelkamer, weer buiten voor onze eerste wandeling in San José.
De Amerikaanse food industrie is daar sterk vertegenwoordigd. Wij hebben er zeker een stuk of zeven geteld. KFC, Burger-king, Mac. Donalds etc....... teveel voor één avond. De temperatuur is er heerlijk. 's Avonds was het er nog zeker 20 °C. Het centrum is niet groot en bestaat in feite maar uit één lange straat met veel winkeltjes. Na een ijsje, wat geld (collones) pinnen en een mailtje aan het thuisfront zijn we terug naar ons hotel gegaan. Het was inmiddels 23.00 lokale tijd.

Dag 2, naar Abangaritos aan de Golf van Nicoya,
Na het ontbijt vervolgen we om 9.00 onze rondreis naar de kust aan de Golf van Nicoya. Koffers op het dak, (wachten op je rekening van het ontbijt) en op naar Abangaritos. De reis incl. lunch zal ca. 3.5 uur in beslag nemen voor ongeveer 150 km. Reken met een lunchtijd van 1 uur en een gemiddelde rijsnelheid van 60 km per uur. De wegen zijn nagenoeg allemaal tweebaans en slecht van kwaliteit.
Om 10.30 is het koffietijd. Inmiddels zijn we gevorderd tot bij 'San Ramon'. De koffie in Costa Rica is heerlijk. Het beste (klasse 1 en 2) wordt geëxporteerd maar wat overblijft (klasse 3 en/of 4) is nog zeker goed van smaak. Ook thee is gemeengoed in de restaurantjes.

Naar mate we de kust naderen begint de vegetatie te veranderen en de temperatuur ligt hier al een stuk hoger dan in San José. Omstreeks 13.00 arriveren we in op onze haciënda "Ensenada", waarop ca 1800 hectare honderden runderen worden gefokt en zeezout wordt gewonnen. Op deze prachtige haciënda verblijven we in mooie houten lodges met een hangmat op de veranda van waaruit we een schitterend uitzicht hebben over de baai van Nicoya. De lodges opgetrokken uit hout en bamboe en een palmbladeren dak ademen een sfeer uit van begin 20e eeuw. Verder is er een uitstekend openluchtrestaurant en zwembad met ligbedden. Na het betrekken van de lodges werden we om 14.00 verwacht voor de lunch. Rijst met bruine bonen, kip, sla en fruit na.

Na de maaltijd hebben we wat gewandeld op het terrein. Je kunt kiezen uit 5 uitgezette wandelroutes. Hoe hoger het cijfer hoe langer de route. Het gebied bezit naast de mangrovebossen met hun zoutwinning veel weidegebied en ook een mooie waterplas met een schitterend vogelbestand; lepelaar, ooievaar, ibis, reigers (in drie kleuren), pelikaan en vanzelfsprekend hun natuurlijke vijand de kaaiman. Ook zie je leguanen, padden, brulapen, eekhoorns, kolibrietjes, de extragaai en vele andere soorten vogels. Vanaf de steiger bij het wandelen van route-1 hebben we ook roggen zien zwemmen.
Om 16.00 hadden we ons ingeschreven voor een drie uur durende rit met paarden met als afsluiting het genieten van de ondergaande zon op het hoogste punt in de omgeving. We zijn over kronkelige onverharde paadjes via de zoutmeren naar de mooie waterplas gereden. Ook hebben we nog wat brulapen gezien. En niet overdreven, hebben we een prachtige zon zijdelings van de golf van Nicoya achter de bergen zien verdwijnen. Een sfeervol einde van deze prachtige rit.

Na thuiskomst was het alweer dinertijd. Dit keer keus uit kip, rundvlees, rijst, salade, gekookte groenten, en de Costaricaanse aardappel. Gezellig op het terras onder een houten palmbladeren-afdakje hebben we onze eerste ervaringen van de reis geëvalueerd. Maar voordat we naar onze hangmat gingen had de eigenaar van de haciënda nog iets leuks in petto. Met een zaklamp ging hij in het grasveld (waar die middag nog werd gelopen naar het zwembad toe) op zoek naar Tarantula's. Een grote spin die leeft in een holletje aan het aardoppervlak. Wanneer er 's avonds een insect voorlangs loopt komt hij even te voorschijn om zijn maaltijd binnen te halen. Een beet van die spin is te vergelijken met een dubbele wespensteek maar is niet giftig. Mits je niet allergisch bent voor zijn gif. Oppakken is heel normaal. De kinderen spelen met deze spinnen zoals wij vroeger met kikkers.
Uiteindelijk is het toch bedtijd en verdwijnt iedereen naar zijn/haar lodge.

Foto reeks
Dag 3, verblijf op haciënda "Ensenada",
Daar niet iedereen de dag tevoren bij de waterplas was geweest besloten we om 6.00 een gezamenlijke wandeling te maken naar de andere zijde van de plas. Na ca. een uurtje lopen hebben we wel een uur lang naar de vogels staan kijken. Zou er een worden opgegeten door een kaaiman of niet? In elk geval was het voor ons weer even mooi als de dag ervoor.
Om 8.00 ontbijt. Wederom veel fruit en wat toast met roerei en lekkere koffie.
De dag is nog maar net begonnen of de temperatuur is al bijna 20°C en snel zal oplopen tot 30°C. Zelfs ’s nachts blijft het 15°C. Na een uitgebreid ontbijt zijn we route 1 gaan lopen met z’n tweetjes. Gestart bij de aanlegsteiger waar we twee mooie roggen onder door zagen zwemmen. Zwart met geel/witte stippen. De roggen waren zeker 40 cm lang. Vervolgens zijn we langs de kust verder gelopen waar we in het territorium van een kolibrietje aankwamen. Dit groene vogeltje van maar een duim groot probeerde ons naar ons idee zelfs weg te jagen. Na ca. een uurtje wandelen over deze route zijn we bij het zwembad gaan liggen totdat de lunch gereed was. We lagen onder de bladeren van een palmboom om uit de zon te blijven en niet direct te verbranden. Dit laatste is niet gelukt want de zon is zelfs sterk genoeg om door de bladeren heen je huid rood te kleuren. De dag stond verder in teken van rust en een boekje lezen. Na de lunch konden we om 16.00 deelnemen aan een boottocht door de mangrovebossen, waar vele apen, coyotes en kaaimannen wonen. Ook zagen we veel vogels die we deze morgen al gezien hadden. Omdat de mangrovebossen grenzen aan de kust vind je er ook krabben, pelikanen en andere zeevogels zoals de Amerikaanse visarend. Het is een mooie boottocht geworden die eindigde met een ondergaande zon bij het naderen van de aanlegsteiger. Vervolgens jezelf snel opfrissen voor het diner dat wederom heerlijk smaakte en werd afgesloten met een bakje koffie op het terras, geëntertaind door twee lokale muziekanten op hun Xylofoon
Dag 4, naar Rincón de la Vieja,
We rijden deze dag door de provincie Guanacaste (genoemd naar de gelijknamige boom die daar veelvuldig voorkomt) naar de haciënda genaamd Buena Vista Lodges vlakbij het vulkaanpark Rincón de la Vieja. We zullen daar omstreeks 15.00 aankomen.

Maar voordat we daar waren moesten we eerst nog 5 uur in de minibus zitten. We zijn via de "Inter Americana" -de tweebaansweg van Zuid Amerika naar Noord Amerika- naar het noorden gereden. We zijn alleen gestopt voor een bakje koffie in ‘Las Canas’ en een lunch in Liberia. Eén van de grote steden van Costa Rica. Wij hebben gekozen voor een fruit lunch onder de rubberbomen in het ‘central parc’. Daarna naar een aan het park gelegen Internetcafe waar we onze communicatie met Nederland onderhielden. Een half uurtje koste ons 250 collones.

Buena Vista Lodges lijkt veel op de vorige haciënda. Het is hetzelfde concept maar dan een stuk commerciëler. De eigenaar van het complex is gestopt met ranching en heeft zijn bedrijf met steun van de overheid omgebouwd tot een resort gericht op het ecotoerisme. Het complex grenst aan het vulkaanpark maar bevat nog geen volgroeid nevelwoud zoals in het NP Rincón de la Vieja. Wanneer vanaf niets moet worden gestart duurt het ca 300 jaar voordat een tropisch nevelwoud volledig is hersteld. In het park zelf zijn we niet geweest. Ook de door FOX zo prachtig omschreven omgeving van verborgen zwavelhoudende watervallen, borrelende modderputten en actieve geisers, waaruit rookpluimen opstijgen hebben we niet gezien. In plaats hiervan kon je paardrijden, "Canopy zippen" of wel in Nederland bekend als ‘tokkelen’(met een integraalgordel via katrol en staalkabels van platvorm naar platvorm zwieren) of in een glijbaan naar beneden roetsjen. Allemaal (naast het paardrijden) naar onze mening dure en commerciële activiteiten die niets met ecotoerisme te maken hebben maar meer zijn opgezet om de jongere sportieve toerist te trekken. We zullen daar twee nachten verblijven om daarna wederom door te reizen naar onze derde bestemming. 
Op sommige momenten kan het in deze omgeving hard waaien. Verassend is dat de lokale bevolking exact kan voorspellen hoe lang zo'n periode duurt. Dit keer was het drie dagen achtereen. Pas op de dag van vertrek was het ’s morgens windstil. Buiten om deze morgen was het gedurende het gehele verblijf winderig. Hierdoor bleven de meeste vogels op de grond zodat we daar pas op de morgen van vertrek van hebben kunnen genieten. Dat ze er wel zaten bleek later toen we boven op het gastenverblijf een Toucan paartje zagen zitten. We hebben door de harde wind dan wat minder vogels gezien maar wel hele mooie regenbogen op de scheiding van het complex en het naast gelegen park. Uit de bewolking die boven het park hing waaide steeds een regenachtige nevel naar ons toe die samen met de zon mooie plaatjes opleverden
Rincón de la Vieja betekent "Oude vrouwtje in het hoekje" een voor zich zelf sprekende naam gegeven door de oorspronkelijke bewoners van dit gebied. De omgeving heeft vele nevel- en regenwouden en een enorme variatie aan planten en diersoorten. De oorspronkelijke bewoners zijn indianen waar weinig van bekend is. De geregistreerde geschiedenis begint in feite pas na de kolonisatie van de Spanjaarden die alles vanaf dat moment hebben bijgehouden. Alleen in het nationale museum in San José kun je een stukje geschiedenis bekijken van de oorspronkelijke bewoners van het land. Na het "Canopy zippen" hebben we het hoogste punt opgezocht en hebben we de zon onder gepraat. Nadien zijn we gaan eten in het restaurant. De maaltijd bevatte geen bijzondere dingen t.o.v. de eerder genoten maaltijden. Je kon wel een lekkere Argentijnse witte wijn bestellen waarop het goed slapen was.
Dag 5, verblijf op haciënda " Buena vista Lodges",
We konden deze morgen kiezen uit twee wandelingen. Eén van twee of één van vier uur. Je mocht niet alleen op het terrein gaan wandelen dus kregen beide groepen een begeleider mee. Voor ons was de keuze niet moeilijk en maakten ons gereed voor de lange wandeling. We liepen het eerste gedeelte door open gebied en later door het bos. Wat nog geen regenwoud genoemd kon worden. Veel vogels waren er ook niet te zien m.u.v. de roofvogels die wel boven onze hoofden bleven cirkelen. Ook de neusbeertjes en vlinders trokken zich niets aan van de wind en lieten zich af en toe zien. De wandeling liep langs drie watervallen op het terrein. Het mooiste wat we zagen was een overstekende slang. Vlak voor ons stak hij het pad over. Een meter lang en behoedzaam aan de andere kant van het pad weer de bomen in. Toch wel goed zo’n begeleider die met deze dieren bekend is. Ook zagen we regelmatig een spoor van ‘leafcutters’ ofwel parasolmieren ons pad oversteken.

Om ca. 13.00 waren we al weer terug, waarna we ons een beetje hebben liggen vervelen op het grasveld voor ons appartement. Om 18.00 was de tafel weer gedekt. Althans moesten we langs het buffet om ons bordje vol te scheppen. Ook de Tico’s waren dik vertegenwoordigd omdat hun nationale voetbalclub een belangrijke wedstrijd moesten spelen en de televisie in de bar stond.

Wij werden die avond uitgenodigd om in het terrarium met de lokale gids de slangen te gaan bekijken die in de buurt voorkwamen. Alle slangen waren door hem op het terrein gevangen. Er zaten ook wel giftige tussen. Alleen door een kenner te herkennen. Kleur, grootte, vorm of tekening zegt voor een leek niets. Wanneer je een slang tegenkomt ‘stil staan niet bedreigen en wachten tot hij weer verdwijnt’ is de beste raad die we meekregen. In nood kun je bijvoorbeeld je T-shirt uittrekken en tussen jou en de slang inhouden. Als je geluk hebt zal hij daar in bijten. Na deze leerzame les was de dag weer om.

Dag 6, Naar La Fortuna,
Na het ontbijt vertrekken we weer naar onze volgende bestemming (de derde) en rijden we door het groene landschap naar La Fortuna, waar we wederom twee nachten verblijven. Dit maal in de omgeving van de El Arenal vulkaan en totaal anders dan de vorige twee bestemmingen.

San José ligt als een spin in zijn web in het centrum van Costa Rica. Alle wegen lopen via dit centrum. We moesten dus eerst weer een stukje terug over dezelfde weg tot aan Liberia en Las Canas en daar vandaan weer het binnenland in. Op weg naar La Fortuna zijn we langs het Areal meer gereden en in een klein dorpje gestopt voor een bakje koffie. In het naastgelegen café waren wat mannen in een grote pan stukken varkenshuid aan het koken. Dit is een delicatesse voor de lokale bewoners die dit met een glaasje Imperial (lokale bier) achterover slaan.

In dit gebied is ook de Toucan veelvuldig te vinden. We hebben er drie gezien. één alleen en een paartje dat naar elkaar zat te roepen. Alles wordt groener en vochtiger.

Omstreeks 15.00 kwamen we aan in La Fortuna. Die zelfde middag was er nog de mogelijkheid om een bezoek te brengen aan de zwavelhoudende heetwaterbronnen van Tabacon of "Baldi Hot Springs". Dit zijn beide luxe kuuroorden met heilzaam water en stoombaden. Zittend in een heetwaterbassin heb je een adembenemend uitzicht op de Arenal. Doordat het toch bewolkt was zijn wij gaan lopen naar de vlakbij het dorp gelegen waterval. De waterval komt uit in een diepe kloof waar je ca. 60 meter in moet afdalen over smalle trapjes. De toegang is helaas niet meer gratis en kostte ons 6 US-dollar per persoon. Onderweg zagen we brulapen door de bomen slingeren. Onder in de kloof is het groen en vochtig. Als je wilt kun je er ook zwemmen. Tenminste wij hebben geen krokodillen gezien.

Na deze wandeling zijn we terug gegaan naar ons hotel om ons wat op te frissen. Ca. 60 meter klimmen maakt je bij die temperatuur en vochtigheidsgraad wel wat zweterig.

La Fortuna is een klein dorpje met uitzicht op de Arenal vulkaan. De vulkaan is nog steeds actief en heeft elk uur wel een uitbarstinkje. Op een avond zonder wolken kun je de lava zien stromen. We zouden dan ook die avond in een restaurant met uitzicht op de top gaan eten. Het was heerlijk eten. Grote stukken vlees met patat maar geen zicht op de top door de wolken die ons uitzicht verpestten. Helaas, maar we hadden nog een avond tegoed in dit gebied dus hoopten we dat de volgende dag beter weer zou brengen.
Dag 7, verblijf omgeving La Fortuna,
Deze dag zijn we naar de grens van Nicaragua gereden. Op de grens met Costa Rica loopt de rivier Rio Frio (de naam zegt genoeg). Het gedeelte waar we hebben gevaren eindigt bij Caño Negro het nationale park waar veel vogels hun thuis hebben gevonden.

We zijn op 6.30 opgestaan en direct naar een restaurant in de buurt gereden voor een Costaricaans ontbijt. Het restaurant "Rancho Corcovado" heeft een terras liggende bij een waterplas waar ’s morgens vroeg veel vogeltjes op het uitgestrooide eten afkomen. De eigenaar hoopt naast het lokken van vogels ook wat toeristen op deze wijze te lokken. Ook kwam er regelmatig een eekhoorntje en een kolibrietje kijken. De grotere vogels bleven bij het water zitten.

Na het ontbijt zijn we doorgereden naar Los Chiles waar we aanboord zijn gestapt voor een boottocht van 4 uur. Eerst naar de Nicaraguaanse grens en vandaar in ca. drie uur de andere kant op naar Caño Negro en weer terug naar Los Chiles. Aan de oever van de rivier vind je aan beide zijden een smalle strook laagland regenwoud. De dieren zijn samen met het kappen van het woud teruggedrongen tot tegen aan de rivier. Er zaten veel reigers en andere soorten watervogels. Ook hele families kaaimannen, schildpadden, leguanen, kapucijner- en brulapen hebben we gezien. Het mooiste was een stelletje Jezus-hagedissen, twee gif groene hagedissen van ca. 15 cm die over het water kunnen lopen. Een mooi moment om een plaatje te schieten.

Halverwege de boottocht zijn we aan wal gegaan om aan de waterkant te picknicken. Als je dan wat beter kijkt zie je meer dan vanuit de boot. Alles heeft te maken met de tijd die je ervoor neemt om iets te ervaren. Je moet ook weten waar je moet kijken. Een gids is een welkome hulp daarbij. Hij weet exact waar hij moet kijken en kent het territorium van dieren. We zagen een reiger een vis vangen en verschalken en de mooie waterduik van de ijsvogel. Ook de Ahinga vleermuizen zou je nooit zelf zien. Deze kleven onderaan een boom wachtend op de avond om weer op jacht te gaan.

Nadat we terug waren in Los Chiles zijn we weer teruggereden naar La Fortuna. Bij aankomst zat de Arenal vulkaan nog steeds in de wolken. Een diner met zicht op de vulkaan zat er dus wederom niet in. Echter op het moment dat wij daar waren was er een festival gaande waar het hele dorp en omgeving ’s avonds was te vinden. Dit was een mooi compromis. De mechanische stier rijden, een grote danstent, karaoke-café, disco, vele kraampjes met allerlei lekkernijen en plekken waar je spelletjes kon spelen. B.v. een soort van ‘Rad van avontuur’ met inzet zoals bij Roulette. Wat opviel, was dat iedereen aanwezig was van jong tot oud. Iedereen liep in die vochtige hitte te eten en te flaneren alsof dit het enige belangrijke die avond was. Vermoedelijk voor velen wel. De jeugd liep er modieus bij en doet zeker niet onder voor de Europese jeugd in dit verband. Na twee uur te hebben rondgelopen op het terrein hadden we genoeg gezien en zijn we richting hotel gegaan.

Dag 8, naar Manuel Antonio,
Bij vertrek uit La Fortuna (de 3e dag) is de top van de Arenal vulkaan nog steeds in de mist gehuld. Soms zag je even een stukje van de linker krater die door de wolken heen kwam. Wij konden echter niet langer wachten en na het ontbijt zijn we richting Manuel Antonio gereden waar we de laatste drie dagen zouden doorbrengen.

We zijn hiervoor weer terug gereden via de weg zoals we gekomen waren maar dit keer bij Barraca langs de kust door naar het Zuiden. Voor de koffie zijn we dit keer gestopt bij San Ramón. Hierna verder naar de badplaats Manuel Antonio. Deze gezellige badplaats ligt direct aan de rand van het prachtige gelijknamige natuurreservaat en heeft een aantal mooie baaien met schitterend witte zandstranden en een azuurblauwe zee, omgeven door vele tropische palmen. Je waant je hier alleen op een tropisch eiland.

Ook kwamen we op de weg naar Manuel Antonio over de bekende ‘Crocodile bridge’ over de rivier Rio Tarcoles vlakbij het nationale park Carara. Hier liggen dagelijks de krokodillen (wel tien) te wachten op iets eetbaars. De koereigers lopen tussen deze krokodillen in maar weten precies hoever ze kunnen gaan. Bij het restaurantje net over de brug zijn we gaan lunchen. Aan de achterzijde kun je op het terras zitten en genieten van wat watervalletjes in één van de zijriviertjes.

Het nationale park Carara bevat één van de mooiste stukjes regenwoud van de westkust.

Omstreeks 16.00 kwamen we aan bij ons hotel ‘Villa Teca’ gebouwd op de heuvel tussen Quepos en Manual Antonio in. In de richting van Manual Antonio zo’n 4 km rijden naar het strand en het gelijknamige nationale park en in de ander richting naar Quepos, zo’n 4 km rijden om te pinnen of te shoppen. Ook is er een mooie haven in Quepos. Je kunt met de streekbus, die tussen deze twee dorpjes heen en weer rijdt, eenvoudig verplaatsen. Naar elke kant zo’n 15 min rijden.

Op het terras van dit hotel keken we uit op twee papagaaien die zaten te genieten van de avondzon terwijl de doodskopaapjes heen en weer slingerden. Ook zagen we een grote vlinder die met uitgestrekte vleugels op een uilenkop leek. Nu hadden we alle drie voorkomende soorten aapjes gezien. De kapucijner- brul- en doodskopaap. Na een duik in het zwembad en een lekkere douche zijn we gaan eten. Ook het restaurant is goed. Vooral de visgerechten waaronder mijn favoriet spaghetti met seafood en een rum-rozijnen ijsje na.

Dag 9, verblijf Manuel Antonio,
Maandagmorgen zijn richting Manual Antonio gereden voor een dagje aan het strand. Dinsdagmorgen zouden we naar de ‘Rainmaker’ gaan, dinsdagmiddag zeilen en woensdag de hele dag naar het park.

Volgens de boekjes is het strand het drukste van de westkust. Echter in vergelijking met de Europese stranden stelt dit niets voor. Het strand is naar schatting wel 2 km lang en we hebben maar ca. 100 mensen gezien op de hele dag. Wat nou een druk strand. Het is wel het mooiste strand van de westkust (voor zover wat wij hebben gezien) maar naar Europese maatstaven zeker niet druk. Ook vind je er geen hoogbouw. Maar natuurlijk wel een internetcafé, direct aan het strand op de boulevard. Niet goedkoop dit keer zo’n 2000 collones per uur. Vanaf het strand kun je direct het park inlopen maar dit is op maandag gesloten.

Na een dagje zonnen en zwemmen zijn we om 18.00, toen de zon in de zee was verdwenen, met de streekbus naar Quepos gereden om dit dorpje eens te verkennen. Het dorpje ligt onder de zeespiegel waar ook de naam vandaan komt. De mensen bestonden vroeger van arbeid in de mangrove bossen die inmiddels zijn verdwenen. Tegenwoordig werken de mensen in de Afrikaanse palmplantages waar palmolie uit wordt gewonnen. Ook het toerisme wordt een steeds belangrijkere inkomstenbron voor dit dorpje.

Deze dag hebben we afgesloten met weer een heerlijke visschotel en ijs na.

Foto reeks
Dag 10, verblijf Manuel Antonio,
In de morgen van de tweede dag in Manual Antonio werden we afgehaald om naar het nabijgelegen regenwoud "Rainmaker" te gaan. Via de Afrikaanse palmplantages net buiten Quepos zijn we richting Parrita gereden. Zo’n 17 km ervoor sloegen we af richting het Valle de Parrita. Rainmaker is een ‘Conservation project’ gevestigd in één van de laatste overgebleven stukjes regenwoud in centraal Costa Rica waar dieren en vegetatie in een beschermde omgeving kunnen bestaan. Het park is alleen toegankelijk met een gids en kost USD 65,= per persoon. Een hoge toegangsprijs die je werkelijk over moet hebben om een stukje ‘Primary rainforest’ te kunnen aanschouwen. Het entreegeld is in feite een donatie aan het in stand houden van dit soort unieke projecten, die overigens steeds meer door particulieren met steun van de overheid worden gestart. Zie ook Ensenade Lodges waar de eigenaar de oude koeienfarm heeft terug gegeven aan de natuur.
In feite zie je in zo’n primary rainforest weinig dieren omdat deze van nature uit schuw zijn, niet worden gevoederd en nog de ruimte hebben om zich te verschuilen. In andere drukkere parken waar wel door de bezoekers wordt gevoederd zie je ook meer dieren. Feitelijk betaal je dus bij het bezoek aan het ‘Rainforest’ niet om de dieren te zien maar voor de instandhouding ervan. Toch hebben we mooie dingen gezien. Naast de drie hangbruggen waarvan je een mooi uitzicht hebt op de ‘canopy’ hebben we twee soorten slangen gezien waaronder de gele ‘Eyelash pit viper’, de mooie blauwe vlinder ‘Bleu Morpho’, de duizendpoot ‘Large forest floor millipede’ en de ‘Black and green Dart Frog’. Helaas weinig vogels en andere zoogdieren maar een schitterende stukje regenwoud waar je moeite moet doen om elkaar te verstaan door het getsjirp van alle insecten.

PS. In de toegangsprijs is wel het vervoer naar het park, een ontbijt en een lunch begrepen. Voordat we aan de zeiltocht op de ‘Stille oceaan’ begonnen zijn we eerst op advies van onze reisleidster een kopje Costaricaanse koffie gaan drinken naast de koffiebranderij aan de boulevard. Geen slecht advies want de koffie smaakt daar voortreffelijk.

Om 13.30 bij de haven was de afspraak, waar we zouden vertrekken voor een zeiltocht op zoek naar dolfijnen en als afsluiting snorkelen in één van de mooie baaien van deze kust. Om te beginnen met het laatste, doe dit niet want het is niet de moeite waard. Weinig zicht en weinig vissen voor de kust. Je schijnt dieper in de Stille oceaan wel goed te kunnen duiken om b.v. haaien en reuzen mantas te zien. Snorkelen kun je beter niet voor de kust van Manual Antonio doen. Wel kan dit aan de Adriatische kust en op het eilandje Cano.

Eenmaal op het water op zoek naar dolfijnen zagen we op een kilometer afstand twee walvissen paaien. Letterlijk direct paniek aan boord. De stuurman snel koers wijzigen en iedereen op zoek naar zijn camera om de horizon af te zoeken. Helaas viel er in het begin alleen wat met de verrekijker te zien.

Ze sprongen, draaiden en bliezen rondom elkaar. (Wij waren de gelukkigen met een verrekijker) Kortom heel mooi en indrukwekkend om te zien. Ze sprongen met driekwart van hun lichaam uit het water en lieten zich vervolgens weer vallen, sloegen met hun vinnen bij het draaien in het water en spatten met hun staart bij het duiken.

Geleidelijk kwam de boot dichterbij maar hielden ze ook op met het spelen. In plaats daarvan zwommen ze richting de kust en vervolgden hun weg naar het Noorden. Zo ook de boot erachter aan. Op nog geen vijftien meter konden we ze volgen en kwamen ze nu en dan voor of achter de boot weer boven water.

Zo ging dit wel een kwartiertje totdat ze meer snelheid maakten en wij omdraaiden om te gaan snorkelen. Het was inmiddels ook al vier uur geworden. Zonder de zon aan hemel is snorkelen helemaal niets.

We gingen voor de dolfijnen die we ook wel in de verte hebben gezien maar niemand stoorde zich daaraan en waren dik tevreden met deze mooie walvissenshow.

De dag eindigde echter niet zo mooi want nog geen half uur later kwamen we in een tropische regenbui terecht en viel het water met emmers uit de hemel. Kleding kletsnat, kajuit van de boot lek, nergens te schuilen, kortom met natte kleren in de stromende regen weer terug naar het hotel.

Einde van een indrukwekkende maar dure dag. Twee maal USD 65,= en USD 50,= voor een dag vertier. Op zich zijn de excursies die je kunt doen erg aan de prijs in vergelijking met andere landen.

Dag 11, verblijf Manuel Antonio,
De derde dag in Manual Antonio. Vandaag gaan we een bezoek brengen aan het gelijknamige park. Het park dat verschillende wandelroutes heeft en een oppervlak van 683 hectare. We hebben alle 5 routes op één dag gelopen. Je begint met route-10 in feite het hoofdpad tot aan de baai. Het mooiste deel vonden wij het vervolg, route-11 over de rots aan de kust. Hier waan je je nog in een dicht regenwoud. Sommige bomen zijn zeker 30 a 40 meter hoog. We zagen leguanen, hagedissen, een soort specht met een rode kuif, twee neusbeertjes en diverse doodskopaapjes. Na route-11 hebben we route-12 en -13 op en neer gelopen en hebben we via route-15 (de luiaard route) het park verlaten.

Route-12 komt uit bij twee stille baaitjes waar je met hoog water niet meer weg kunt. Je vindt hier allerlei schelpdieren en krabbetjes op het strand. Op de terugweg zagen we een grote groep kapucijnerapen slapen. Het schijnt dat ze in de namiddag wat stoned raken van een bepaald soort bladeren die ze daar eten.

Route-13 komt uit ver boven het strand bij een uitkijkpunt. Je kijkt hier ver over de oceaan uit. Op de weg ernaar zie honderden oranje krabben. Niet overdreven. Wanneer je aan komt lopen en ze schieten van het pad af over de dorre bladeren opzij is het net of het regent. Via route-13 verlaat je het park aan de achterzijde. Dit pad wordt het luiaard pad genoemd die daar veelvuldig voorkomen vanwege de vele bomen met vingerbladeren waar zij zo van houden. We hebben twee luiaards gezien die hoog op het bladerendak lagen te luieren. Het was wel een hele dag zweten en puffen maar een bezoek aan dit park is zeker de moeite waard. De relatieve vochtigheidsgraad is rond de 90 % en de temperatuur tussen de 25 en 30°C. Het park is open van 7.00 tot 16.00 en ’s maandags gesloten. We hebben de dag afgesloten met nog een uurtje luieren aan het zwembad en een avondwandeling aan het strand.

Dag 12, naar San José,
Donderdagmorgen, We verlaten na het ontbijt Manuel Antonio en rijden terug naar de hoofdstad San José.

Wederom komen we langs de ‘Crocodile bridge’ waar we weer even stoppen. Daarna zijn we rechtstreeks naar hotel Europa in San José gereden.

Na het inchecken zijn we richting het centrum gelopen. We hadden nog voldoende tijd om nog wat inkopen te doen in het grootste souvenir center ‘El casanona’ van de stad. Daar zijn aardig wat leuke dingen te koop. Vooral hangmatten, houtwerk, koffie en beeldjes van vulkanen lava zijn populair.

Vervolgens zijn we naar het nationale museum, nationaal theater, nationale park en de overdekte markt ‘Mercado central’ gelopen. Hier vind je allerlei kraampjes met vis, vlees, kruiden en vele andere consumptie artikelen door elkaar.

Het nationale theater heeft één grote ronde zaal met plafondschilderijen en verschillende rijen met balkons. Het moet een lust zijn om daar een voorstelling te mogen bijwonen.

Het nationale museum is gevestigd in een oude militaire kazerne vlak bij het ‘Plaza de la democracia’. Je kunt er de geschiedenis zien vanaf de eerste bevolking van Costa Rica tot nu. Je vindt er toch nog aardig wat over de oorspronkelijke bewoners. Maar het meeste is bewaard gebleven uit de koloniale tijd van de Spanjaarden.

’s Avonds zijn we gaan eten bij ‘Manolos’ een populair restaurant in het centrum waar iedereen nog een cocktail van onze reisleidster kreeg. Je kunt daar lekker eten als je van vlees houdt maar de viskaart is minder uitgebreid. Na nog wat napraten zijn we weer vertrokken naar ons hotel voor de laatste nacht in Costa Rica.

Dag 13, verblijf omgeving San José,
Vrijdagmorgen, de laatste uren in Costa Rica. Om 15.30 vetrekken we richting het vliegveld om, om 17.30 weer te vertrekken richting Nederland. Echter voordat het zover is gaan we eerst naar de Irazu vulkaan zo’n 18 km ten Oosten van San José. De vulkaan heeft drie kraters, is 3432m hoog en ligt in het gelijknamige park. Je kunt met de auto bij de top komen maar je moet wel eerste het entreegeld voor het park betalen. In één krater staat nog groen water gekleurd door de vulkanische gassen. De andere kraters zijn droog.

Toen we vertrokken was het bewolkt maar toen we hoger kwamen reden we boven de wolken uit en kregen we een schitterend uitzicht over de omgeving en het park. Het leek net een plaatje uit de Alpen. Het gebied is zeer vruchtbaar op deze hoogte. Het is het de groentetuin van San José.

Je kon een wandeling maken tussen de drie kraters door en als afloop het hoogste punt beklimmen. Na deze wandeling en een bakje koffie zijn we weer terug gereden richting Cartago. De 1e succesvolle kolonie van de Spanjaarden. Hier hebben we de mooiste basiliek van Costa Rica de ‘Nuestra Señora de Los Angeles’ bezocht. De basiliek is gebouwd op de plek waar een jong meisje een beeldje van Maria vond dat nadat het beeldje was meegenomen de volgende dag weer op de oorspronkelijk plek stond. De basiliek is van hout en is zowel van binnen als van buiten zeker een bezoek waard. Helaas was het inmiddels al 13.00 en moesten we terug richting ons hotel. Daar aangekomen zijn we richting het vliegveld waar we afscheid hebben genomen van Cora onze reisleidster.

Omstreeks 19.00 lokale tijd met drie kwartier vertraging vlogen we weer richting huis.

Dag 14, thuiskomst Amsterdam,
Op de terugweg denk je vaak aan wat je de afgelopen dagen hebt beleefd. We kwamen tot de conclusie dat we niet hebben gezien wat we hadden verwacht. Je vraagt je af waar dat door komt. Te slecht voorbereid? Te weinig cultuur ervaren? Onvoldoende tijd? De kust aan de stille oceaan (Pacific coast) is heel mooi maar de hoeveelheid regenwoud viel tegen. Veel van het regenwoud is teruggedrongen tot in de nationale parken. 50% van het oorspronkelijke regenwoud is gekapt voor de agrarische sector. Vermoedelijk was de reis te kort om een goede indruk te krijgen van Costa Rica. Om alle mooie plekjes te zien moet je vanwege het stervormig verkeersnet veel tijd nemen om elk hoekje te bezoeken. Er moet zeker veel meer moois zijn dan we hebben gezien. Dit staat wel vast anders zouden we niet de behoefte voelen om een keertje terug te gaan. Maar dan wel op eigen initiatief zodat je de tijd hebt om alle mooie plekjes te bezoeken.

Na deze overpeinzing en een uurtje of twee slapen kwamen we om ca. 15.45 aan op Schiphol, waar we weer de trein naar huis hebben genomen.
Einde van een mooie maar te korte vakantie!

Wetenswaardigheden.
Vluchtgegevens heen:
  • Vliegmaatschappij, Martinair
  • Boeiing 767
  • Amsterdam - Miami, 10.30 uur
  • Miami - San José, 2.30 uur
  • Vluchtgegevens retour:
  • Vliegmaatschappij, Martinair
  • Boeiing 767
  • San José - Miami, 2.15 uur
  • Miami - Amsterdam, 10.15 uur
  • Lucht temperatuur San José:
  • Gemiddeld overdag 25 °C
  • Gemiddeld 's nachts 20 °C
  • Relatieve vochtigheid ca. 50 %.
  • Lucht temperatuur Manual Antonio:
  • Gemiddeld overdag 30 °C
  • Gemiddeld 's nachts 25 °C
  • Relatieve vochtigheid ca. 90 %.
  • Tijdverschil:
  • Zomers, Nederlandse tijd +6 uur
  • 's Winters, Nederlandse tijd +7 uur
  • Verkeer:
  • De wegen in Costa Rica zijn (buitenom San José) over het algemeen slecht en hoofdzakelijk tweebaans.
  • De maximum snelheid die je met onze minibus (20 personen) kon halen is ca 90 km/h.
  • Gemiddeld hebben we per dag zo’n 50 á 60 km/h gereden.
  • Op de fiets is het helemaal niet zo aantrekkelijk.
  • Er zijn geen fietspaden aanwezig en het verkeer racet gewoon door.
  • Verklaringen:
  • Jungle te verklaren als tropische wildernis/ Rimboe
  • Tropical rainforest te verklaren als tropisch regenwoud
  • Primary rainforest te verklaren als oer-regenwoud
  • Secondary rainforest te verklaren als nieuw regenwoud
  • Tropisch regenwoud komt voor beneden de 1000m boven zeespiegel tussen de twee keerkringen (tropen).
  • Het dichtst begroeide rainforest ligt op de evenaar (Zaïre en Brazilië). Rondom de keerkringen heerst een subtropisch klimaat.
  • Heerlijke gerechten uit Costa Rica:
  • Een authentiek ontbijt bestaat uitsluitend uit vruchten. Wij kregen vaak een bordje met watermeloen, papaja en ananas.
  • Voor de toeristen werd er aanvullend aan het vruchtenontbijt toast met roerei geserveerd en soms wat toast en pannenkoek met stroop.
  • Palmhart ter vervanging van groente.
  • De lunch verschilt niet veel van het Diner. Rijst met bruine bonen en vlees of vis.
  • Vlees eet je in het binnenland en vis aan de kust. Je kunt wel overal alle krijgen.
  • Tussendoor worden er veel zoete snacks gegeten. B.v. de Churros a 125 collones, een smakelijk gebakken deegproduct met veel suiker.
  • Op zondag gaat de Tico naar een Amerikaanse eettent.
  • Tips voor in een tropisch land:

  • Schud je kleding en schoenen uit voordat je het uittrekt.
  • Laat je koffer zoveel als mogelijk gesloten.
  • Open je koffer na thuiskomst buiten op het terras.
  • Neem altijd voldoende water mee. Ca 3liter per dag.
  • Denk aan zonnecrème en muggenolie.
  • Kleding met lange mouwen en pijpen aantrekken in het regenwoud.
  • Ga geen confrontatie aan met onbekende dieren. Probeer fysiek contact te vermijden.
  • Wanneer je voordat je op vakantie gaat en vitamine B komen er minder muggen op je af.
  • Financieel:

  • US dollars zijn overal te gebruiken.
  • Je kunt alleen pinnen in grote steden.
  • Zowel in collones als in US Dollars.
  • Bij opname met je creditcard aan de balie in een bank wordt er een aanzienlijke provisie gerekend. Ca. 3%.
  • Inflatie is ca. 10% per jaar.
  • Jan Modaal verdient ca. 200 US dollar per maand.
  • Gebruik van Internet varieert van 1000 tot 200 collones per uur.
  • Reisinformatie:

  • Reisorganisatie FOX.

  • Lonely planet pocket.

    Algemene informatie Costa Rica:

  • NP Manual Antonio.
    Terug reisverslagen
       

    - Einde -