"Cortina 'd Ampezzo" zomer 2006


Van onze vier weken in augustus 2006 hebben we onze eerste week in de Glockner-Gruppe doorgebracht waar we ondanks het slechte weer toch nog een leuke tijd hebben gehad met wat beklimingen. Vervolgens zijn we doorgereden voor tien dagen in Italie naar Cortina 'd Ampezzo, het 'mekka' der klettersteigers en als afsluiting een week in Grindelwald in Zwitserland voor het beklimmen van de Jungfrau.

Dag 1, 's Morgens zijn we vroeg vertrokken vanuit de Hohe Tauern in Oostenrijk waar we ruim een week verbleven voordat we vertrokken richting Italie. We wilden gaan klettersteigen in het klim- en wandelparadijs en mondaine vakantieplaatsje Cortinna 'd Ampezzo. Alle Italianen met een beetje aanzien komen hier op vakantie. Wij waren hier ook al eens maar zijn toen vanwege het slechte weer er alleen maar doorgereden. Dit keer was het beter. De zon stond hoog aan de hemel toen wij ons tentje opzette op de mooi gelegen "Camping Rocchetta" (1130m). De camping ligt aan een riviertje tussen in het Westen de "Grüppo del Tofane", in het Noord-oosten de "Grüppo del Gristallo", en in het Zuid-oosten "Grüppo del Sorapiss".
Dag 2, Maar eerst wat rondslenteren in het stadscentrum en de weersvoorspelling voor de komende dagen opsnorren. Het is een gezellig stadje met leuke terrasjes en een goede pizzatent tegenover de supermarkt. Intussen ook een detailkaart van de omgeving gekocht en een leuke bergketen uitgezocht. We hadden een klettersteigboekje van Cicerone maar het is handig als je er een kaart naast hebt. De bedoeling was een huttentocht met meerdere klettersteigen achter elkaar. Verder hebben we in de Coöperatieve (waar iedereen komt) een aantal tricams gekocht en een set echte klettersteig handschoentjes. Voorheen gebruikten we gewone tuinhandschoenen. Eens kijken wat beter gaat. 's Avonds de tassen weer inpakken maar nu voor de klettersteig voor de volgende morgen. vanaf de camping kon je sneeuw boven de 2500m grens zien maar toch pickel en stijgijzers maar beneden gelaten. Het zal immers niet veel zijn en veel ijs was er niet te verwachten.
Dag 3, Bij het opstaan was wederom het weer wisselvallig. What else is new. Toch zijn we met de auto naar het "Lago di Misurina" gereden vanwaar we met de stoeltjeslift zijn vertrokken naar rifugio "Col de Varda" (2128m). Het was lastig om een parkeerplaatsje te vinden dus hebben we hem maar direct onderaan het station bij de auto's van het personeel van de baan gezet. Achteraf een goed idee.
Na een kopje koffie in de hut zijn we verdergegaan. Volgens het Cicerone boekje via MISUR 6, (categorie 1A) "Via ferrata Bonacossa" naar Rif. Fonda Savio (2359m). Het is een eenvoudig traject waar je wel je helm nodig hebt maar wij aanklikken teveel vonden vetragen. Onderweg hebben we nog een familie ingehaald die hetzelfde traject deed. Maar wat denk je halfverwege begon het natuurlijk weer te regenen. Wij weer regenkleding aan en verder naar de hut. Toen we daar aankwamen was het een drukte van jewelste. Door de regen waren alle mensen die rechtstreeks uit het dal kwamen voor een dagbezoek aan de hut binnen aan het schuilen. Bovendien werd er nog een klimcursus gegeven waar veel mensen op af waren gekomen. Het mooiste echter was dat er geen slaapplaats was en wij om 19:00 nog naar het dal moesten om elders onze nachtrust te vinden. Deze commerciele uitnutting van hutten vind je meer in Italie dan elders. In principe moeten ze wanneer je lid bent van een Alpenvereniging op doortocht onderdak verlenen. Daar zijn de hutten in principe voor gebouwd. De waard bleek echter niet om te praten en wij maar naar beneden. We konden wel voor de volgende dag een slaapplaats reserveren. Weer twee uur lopen naar de Rif. Lago 'd Antorno (1866) gelegen nabij het gelijknamige meer. En de volgende morgen natuurlijk weer hetzelfde traject naar boven om onze tocht te vervolgen. We hebben na aankomst elkaar getroost met een lekkere pastamaaltijd in het restaurant en een heerlijk glaasje wijn.
Dag 4, Na het ontbijt zijn we in de mist weer naar de Rif. Fonda Savio gelopen. Het weer bleef slecht. Wij wilden de MISUR 7, (categorie 3B) "Via ferata Merlone" die dag doen. Een steile klim met veel ladders van op en neer ca. 3 uur. Om dit echter met veel mist en kans op onweer te doen leek ons niet verstandig. In plaats daarvan hebben we Sentiero Durissini gelopen. Een wandeling rond de 'Cima Cadin' van ca. 4 uur. Het is een korte wandeling met veel dalen en stijgen zoals de naam van de Cima al doet vermoeden. Tussen regen en zon half in de bewolking levert de wandeling veel mooie plaatjes op. Na terugkomst in de hut is er een kwart van het aantal mensen van gisteren. Het is een kleine gezellige hut waar je wel vooraf moet reserveren. Ook de keuken is goed. Neem niet het lager op zolder want daar stoot je vast je hoofd tijdens het slapen. Verder is de kleinste kamer een dormatry met 9 bedden.
Dag 5, Daar we de vorige dag de Merlone niet hedden kunnen doen waren we vroeg opgestaan om het deze morgen te proberen. 's morgens vroeg is het weer meestal het mooist in de bergen. Dit keer was het weer redelijk maar de ladders zaten vol ijs en zouden pas in de zon komen omstreeks 13:00. We besloten dus om verder te lopen richting de "Tre cime de lavaredo" en de "Via ferrata Merlone" voor wat hij is te laten. Wellicht een andere keer?
Op via het 2e deel van de MISUR 6 naar de "Auronzohütte" (2320m) en dan door via de Force. C di Mezzo naar de "Drei Zinnen hütte" (2405m). Dit is een mooie wandeling feitelijk geen klettersteig op een klein stukje bij een waterval na. Het is daar ook gevaarlijk vanwege vallend gesteente. De Auronzohutte onderaan de "Drei Zinnen" is een groot restaurant te bereiken met auto en bus. Daardoor ook heel druk. De meeste mensen lopen het stuk rond de drie pijlers en nemen weer de auto terug. Je moet wel een aardig bedrag aan tol betalen dus met de bus is een beter idee.
We hebben onze lunch genomen in deze hut en zijn daarna doorgelopen naar de "Drei Zinnen hutte". Terecht een druk stukje lopen want het is werkelijk een mooie en indrukwekkende omgeving. We hebben geslapen in de Drie Zinnen hütte. Maar eerst hebben we een uur lang voor de hut naar de drie pijlers ziten kijken. Foto's nemen en weer kijken. Je moet er je tijd voor nemen op ze op te nemen. Tijdens het avoneten bij een mooie ondergaande zon ben ik steeds weer naar buiten gerend voor weer een foto. Terecht een populaire plek met een mooie en gezellige hut.
Dag 6, 's morgens vroeg zijn we op advies van twee Engelsen begonnen aan de MISUR 2 (3B) en 3 (2A) tezamen genaamd "Toblinger knoten" (2617m). Het is een mooie steile klettersteig met veel ladders. We hebben er echt van genoten. Mede omdat het weer goed bleef die morgen. De instap is wel even zoeken maar zeker de moeite waard.
We hebben gelunched in de hut en zijn daarna door gelopen naar de 2e via ferrata van die dag. Het gebied rondom Cortina 'd Ampezzo en de Drei Zinnen is bekend uit de oorlog tussen Italie en Oostenrijk van 1915 tot 1917. Je ziet in de bergen nog veel overblijfselen uit deze periode. De volgende via ferrata waar we naar toe gingen is een tunnel die uit deze tijd stamt. Aangegeven in het Cicerone boekje als MISUR 4 (2B) genaamd "Via ferrata Luca Innerkofler". Halfverwege aan het eind van de tunnel kun je de Patern Kofel (2744m) beklimmen. Dit vergt een extra half uurtje van je tijd.
Na nog een bakje koffie in de Rif. Lavaredo (2385m) waren we om 17:00 weer terug bij de Auronzohütte waar we de bus terug namen naar het "Lago di Misurina" waar onze auto nog stond. Natuurlijk weer in de regen. Het bleef wisselvallig en onberekenbaar. Na wederom een lekkere pizza in ons favoriete restaurantje zijn we weer beland op de "Camping Rocchetta" voor de komende nacht.
Dag 7, Een dagje rust hadden we wel verdiend. Op het gemak wat boodschappen doen. De volgende tocht uitstippelen. Wat slenteren door Cortina en uitrusten op een terrasje. Vervolgens naar Auronzo gereden en daar wat aan het meer gezeten. We besloten de volgende dag een dagje Tofana gruppe te proberen. Twee via ferrata's achter elkaar. Uit het Cicerone boekje CORT 10 en 9 resp. "Sentiro Guiseppe Olivirie" (1B) en "Sentiro Astaldi" (1A). Met goed weer twee mooie ferrata's. Dus meer een dagje wandelen i.p.v. intensief klimmen.
Dag 8, 's Morgens vroeg zijn we naar pitofane gereden en vervolgens naar de kabelbaan gelopen om met de lift van 9:00 naar boven te kunnen. Dit is een nadeel van het gebruik van de kabelbanen in Cortina. Je kunt pas om 9:00 omhoog en moet met de laatse voor 18:00 naar beneden.
Die morgen waren we om 9:30 bij "Rif. de la valles" (2470m). Er lag nog ijs en het was flink koud op die hoogte. De twee ferrata's traverseren hoog boven Cortina met steeds een spectaculaire blik op de stad. Na verloop van tijd loop je steeds lager dus rekende we dat het ijs gedurende de dag wel zou verdwijnen. Er bleken ook nog een aantal ladders onderweg te zitten. Een prachtige dag voor prachtige foto's. Het pad is niet moeilijk te vinden en het werd inderdaad een mooie dag. Na een uurtje of twee waren we al aangekomen bij Rif. Pomedus (2303m). Net tijd voor een bakje koffie. Deze hut was tevens het einde van de 1e en het begin van de 2e via ferrata. De 2e zou nog gemakkelijker worden dan de 1e. Eerst daal je wat af en vervolgens traverseer je nagenoeg tot boven Rif. Dibona ( 2037m) waar je steil naar beneden gaat. Maar voordat je dit punt bereikt loop je via een gëerodeerd pad van groenrode rots dat horizontaal tegenaan een rotswand loopt. Het is de voet van een steiler gedeelte.
Omstreeks 15:00 liepen we voorbij Rif. Dibona richting onze auto. Dit duurde nog wel ruim een uur maar het bleef mooi weer dus vermaakten we ons wel. 's Avonds weer terug naar de camping en plannen voor de komende dag.
Foto reeks
Dag 9, Weer de tent opbreken om 's Middags met de kabelbaan te vertrekken naar Rif. G. Lorenzi (2932m) in de Cristallo Gruppo. Eerst hebben we de auto geparkeerd bij Rif. 'd Ospitale (1400m) waar we aan het eind van de volgende dag weer aan zouden komen. De eenpersoonscabines van lift naar de Rif. G. Lorenzi lijken wel op gekleurde kegeltjes en gaan heel langzaam richting de hut. De meeste klimmers kwamen alweer naar beneden terwijl wij naar boven gingen. Ons plan was om eerst naar de top van Cima de Meso (3154m) te gaan (CORT 5, categorie 2B). Na een koffie in de hut waren de meeste klimmers alweer beneden. Mooi voor ons naar boven te gaan zonder las van anderen aan de kabel. Het was 14:00 zodat we zeker weer voor 18:00 weer terug konden zijn. Het was een mooie klettersteig op sommige plekken wel pittig. Doordat de gesmolten sneeuw in de schaduw was opgevroren waren er een aantal gevaarlijk gladde stukjes. Ook waren er niet overal kabels aangebracht en lag er op veel plaatsen nog sneeuw. Dus een combinatie van ijs, sneeuw en rots zonder stijgijzers. Er zaten ook aardig wat ladders in dus leuk om te doen. Precies om 18:00 waren we weer terug. Nog net tijd voor een kopje koffie bij de ondergaande zon voordat het diner werd opgediend. Het is een gezellige hut op een heel mooie lokatie.
Om 7:30 zijn we begonnen aan CORT 5 (2B) en 6 (2B) resp. "Via ferrata Marino Bianchi" en "Via ferrata Ivano Dibona" en duurde tezamen 8 uur. Door in de hut te blijven slapen waren we alle andere potentiele klimmers die met de kabelbaan van 9:00 kwamen een flink eind voor. We begonnen met een lange ladder naar de langste hangbrug in de Dolomieten en daarna Cristallo 'd Ampezzo (3008m). Er lag nog veel sneeuw. Gelukkig was het stevig maar met goede schoenen niet bijzonder lastig. Alleen de steile stukken met een dun laagje waren lastig. Ook in deze via ferrata vind je veel overblijfselen uit de oorlog tussen Italie en Oostenrijk in 1915-1917. Het is veel horizontaal lopen en niet erg moeilijk. Wel een lang stuk met af en toe maar een stuk kabel. Twee maal flink dalen in de losse stenen (groll). Of je doet dit snel of heel langzaam. Het laatste stuk vanaf "Col dei Stombe" (2017m) was dalen op een groene dennenbomen helling waar het steeds warmer werd naarmate we het eind naderden.. Een saai einde na de tijd bovenin de bergen. Bovendien kreeg Anke flink last van haar knieen. Achteraf hadden we beter onze 'poles' mee kunnen nemen. Het was toch een dag van totaal 1600m dalen. Bovendien hadden we het wel gehad na 8 uur aaneensluitend wandelen, klimmen en klauteren. Het was net als de dag ervoor prachtig weer geweest en een mooie tocht. Omstreeks 17:00 kwamen we aan bij Rif. Ospitale waar onze auto stond. Niet opengebroken zodat we direct weer door konden naar onze camping. Lekker douchen, wat eten en naar bed.
Dag 10, Een dag rust voor wederom boodschappen te doen en wat te slenteren in de omgeving. we stonden naast de Camper van Frans uit Groningen. Hij was op weg naar Zuid Italie met zijn hond Kerry die de avond ervoor tijdens het vuurwerk was weggelopen. Frans had het gehele stadje gemobiliseerd (dierenarts, lokale radio etc.....) om Kerry terug te vinden wat uiteindelijk de volgende dag tegen de avnond was gelukt. Frans en Kerry weer een eenheid.
Dag 11, Waarschijnlijk de laatse dag in Cortina want we wilden via Zwitserland langzaamaan weer Noordelijk rijden. Eerst hebben we nog naar Kerry uitgekeken terwijl Frans op zoek was buiten de camping. Ook nog wat aan de camper gesleuteld om het elektriciteitshuishouden weer wat op orde te krijgen. Het was proachtig weer dus toch nog maar wat in de middag ondernemen zonder veel belasting voor de knieen van Anke. Nu stond er nog een eenvoudige klettersteig in ons boekje dus moetsen we die maar proberen. De "Via ferrata Lucio Dailaiti", categorie 1A (CORT 1) zou naar onze inschatting niet teveel problemen opleveren. Het is een mooie wandeling naar een mooie waterval (Cascade) en door een diepe kloof naar de andere zijde. Je kunt het zonder zekering doen maar je moet natuurlijk wel je helm op. Vanaf Cortina richting Rif 'd Ospitale" neem je de afslag links naar "Valle di Fianes". 's avond voor de laatse maal naar het gezellige pizzatentje voordat we weer naar de camping terugkeerden.
Dag 12, 's morgens vroeg op om te vertrekken richting Berner Oberland. We zouden niet via de Autostrada gaan maar via de N-wegen richting het "Lago di Como". Het was heet en naarmate we meer uit de bergen richting het "Valtelina" dal reden werd het steeds heter. Het traject van Cortina naar het Comomeer is een prachtige autoroute. Je kunt niet echt doorrijden maar je kruist een heleboel mooi plekjes. Een mooie vakantielokatie wanneer je van een rustige omgeving houdt. De vele druivenplantages en pitoreske dorpjes wisselen elkaar keer op keer af. Omstreeks 17:00 reden we een camping op aan het Comomeer. Met de toepasselijke naam "Solarium" in het plaatsje Domaso. Rond het meer vind je schitterende dorpjes met allemaal hun eigen kleine haventje en pastel getinde huizen. Een mooi omgeving wanneer je van watersport houdt. De avonden in Cortina 'd Ampezzo waren nadat de zon weg was altijd koud dus het was een aangename verrassing dat we om 22:00 nog met 25 gr. C buiten zaten. Ook de buitentent hebben we die nacht niet nodig gehad.

Wetenswaardigheden.

Algemene informatie Cortina:
  • Info Dolomieten.

    Tourinformatie:
  • Bergsportschool.

    Camping informatie:
  • Camping Rocchetta.



  • Terug reisverslagen

    - Einde -