"Klettersteigen in de Brenta en Ecrin, zomer 2004"


Na negen dagen in de bergen in Oostenrijk zijn we doorgereden naar Italie. Gevlucht voor het slecht weer en op zoek naar beter. We wilden in de Sesto gaan klettersteigen maar daar bleek het weer niet veel beter dan in Oostenrijk. We verwachten dat een stuk zuidelijker het weer wel beter zou zijn. Dus op naar de Brenta. We zijn via de panoramaroute van Cortina, door Cananza naar Ora gereden waar we weer de autostrada zijn opgedraaid. Deze route heeft twee hoge collen en veel mooie vergezichten. O.a. op de "Drei zinnen". Een mooie route voor auto en motor.
Dag 1,
Om ca 16:00 kwamen we aan in Molveno, aan de Zuidoost zijde van de Brentagruppe. Een klein dorpje aan het Lago di Molveno. Om 17:00 hebben we ons kamp opgesagen op de camping Spiaggia. 's Avonds om een lekkere pizza en om 22:00 naar bed. De volgende dag zouden we afhankelijk van het weer opnieuw de bergen in gaan.
Dag 2,
`s Morgens om 8:00 uit de veren. Het is mooi weer, dus kaarten kopen, een nieuwe helm voor Anke in Andalo om weer spoedig naar boven te kunnen.

Het had nog even geduurd voordat de rugzakken opnieuw gepakt waren voor de klettersteig ipv het hoog alpine (gletsjer) werk. Toch maar een pickel meegenomen voor een enkele kleine gletsjer, maar geen stokken. Die zouden toch maar in de weg zitten. De stijgijzers hebben we gewisseld voor een klettersteigset met borstgordel.
Om 14:00 stapten we in de lift naar rif." Pradel" op 1350m. Kosten 4,- euro. Een uur later om 15:00 kwamen we bij rif."Del Altissimo" (1430m) aan. Weer begon het te regenen met onweer.
We besloten om daar de nacht door te brengen! Het was niet druk. Alleen een gezin met jonge kinderen vergezelde ons tijdens de maaltijden.
Dag 3,
Traject rif."Groz Dell Altissimo" naar rif."Predotti" of "Tosa".
Weer lang geslapen van 22:00 tot 7:30. Na een ietwat anders ontbijt vergeleken met Oostenrijk ,vertrokken we om 9:30 richting rif. Pedrotti" en wel in korte broek. Na een kwartiertje liepen we in de zon te puffen wat zo door ging tot we 600m van de 1000m gestegen waren. Het weer sloeg om, werd ineens erg koud en we liepen verder in de hagel en erop volgend sneeuw. Helaas was het weer niet veel beter als in Oostenrijk. In drie uur waren we bij onze bestemming aangekomen. Rif. Tosa was gesloten en waarschijnlijk een dependance van Pedrotti. Bij grote drukte in het hoofdseizoen zal hij wel open zijn.
Hier en daar horen we dat de weg gespert zou zijn die we willen gaan; sneeuw, glad, niet kunnen zekeren. We besluiten om morgen bij goed weer, vroeg te vertrekken naar de rif. "Altissimo" dus via de 'Bochette Centrale' en niet verder via de 'Bochette Alte'(die volgens zeggen nu te gevaarlijk is).
Dag 4,
Om 8.00 vertrekken we vervolgens om de "Bochette Centrale" en de 'Sosat' achter elkaar te lopen.
Ze hebben 2 dagen goed weer voorspeld zodat we de 15e via de 'Orsi' route met goed weer, weer terug richting Molveno kunnen lopen.
Tussen de 'Bochette centrale' waar we vier en een half uur over gedaan hebben en de Sosat hebben we nog een uurtje rust genomen voor een kom soep in rif. Alimonta (2580m).
De afgelegde weg was niet eenvoudig. Bij zeker 3 á 4 stukken waren de kabels niet te gebruiken. Meestal onder de sneeuw zodat je vrij steile sneeuwveldjes moest oversteken. Het laatste stuk hebben we in de nevel gelopen. Gelukkig hadden we de pickels i.p.v. onze stokken meegenomen. Zo kon je nog wat remmen als je uitgleed. Stijgijzers in de zachte sneeuw heeft weinig zin! Touw zou wel handig zijn geweest om die stukken gezekerd te overbruggen. Maar je moet altijd kiezen tussen gewicht, snelheid en veiligheid in hoog alpine gebied, want daar leek het veel op.

Na een kom soep in de rif. Alimonta zijn we via de 'Sosat' naar de rif. Tucket (2272m) gelopen. In deze klettersteig zitten aardig wat laddertjes maar geen sneeuw. Gelukkig bleef het goed weer dus hebben we het hele traject in t- shirt kunnen we afleggen.
De 'Sosat' is een leuke klettersteig van ca. 4 uur. Om 17.30 kwamen we in de rif. Tucket aan. Een douche koste daar 3,- euro maar die hadden we wel verdiend na twee dagen inspanning. `s Avonds nog wat gepraat met een stel Belgen die de Bochette Centrale en Orsi ook gelopen hadden.
Foto reeks
Dag 5,
Na het ontbijt om 8.45 begonnen met Orsi. Vanaf de hut moet je eerst "Bocca del Tucket" (2648m) over. Eenvoudig door de goede sneeuw maar wel even zweten. Aan de andere zijde "roetsend" naar beneden. We konden op dit stijle stuk mooi de "pickelrem" oefenen. In de nog vrij stevige sneeuw ging dit prima.
Verder was het traject mooi en je moest maar èèn stukje aanklikken. Dus toch helemaal je spulletjes aantrekken voor een stukje van ca. 100m.
Na afloop zijn we direct afgedaald naar rif. Selvata (1630m). We konden dan de volgende morgen snel naar beneden om weer met de auto een ander plekje te zoeken (afhankelijk van het weer).
Dag 6,
Een rustdag in Molveno. Een dag om te evalueren.
Tijdens de afgelopen dagen in de Brenta hebben we ons een aantal keren, ofwel vele keren verwonderd over het nonchalant gedrag, zeg maar levensgevaarlijk gedrag, van veel mensen die onwetend hun leven riskeren voor een dagje uit. Je komt er n.l. iedereen tegen, van jong tot oud, met uitrustingen van een professioneel klettersteigset tot een gordel met één touwtje en een 'snapper' zonder rem.
Tijdens dag 4 hebben we nog een helikopterredding meegemaakt van een vrouw die vermoedelijk met een beenbreuk moest worden geevacueerd. Haar metgezel ging daarna met twee rugzakken op zijn rug en een zekering zonder rem weer verder. Het klettersteigen maakt de bergsport ook bereikbaar voor 'niet klimmers'. Wat echter niet betekent dat dit zonder gevaren is.
Dag 7,
Omstreeks 9.00 op, ontbijten, tent opruimen (eerst drogen want alles was die nacht weer nat geregend) en door met de auto richting Zwitserland. De geplande bestemming voor de 3de week van onze vakantie.
Na een tussenstop in Aosta en een klapband onderweg zijn we gestrand op een kleine camping vlak ten Zuiden van de grote St. Bernhard pas.
Die avond hebben we vanwege wederom veel regen weer een restaurant opgezocht. Helaas geen goede keus want de bestelde kipfilet van Anke bleek drie gesneden boterham plakjes te zijn en een beetje mais. Dit was onvoldoende om een grote honge Wederom weer een hele dag met regen op onze hielen gelopen.
Het traject van ca. 7 km. met 2 collen van ruim 2700m bevond zich aan de noordzijde van de pas en moest een prachtig uitzicht bieden op het Mont Blanc massief. Wij hebben echter alleen wat wolken gezien en moesten de laatste kilometer wederom in de regen afleggen. Gelukkig waren er nog wel twee plekjes vrij in het hospitum. Het hospitum wordt door monniken gerund en heeft een bijzondere sfeer. We worden verwelkomt met een grote mok zoete thee. We sliepen op zaal waar je gewekt wordt om 7.00 met rustige klassieke muziek. Wat wil je nog meer?

Het is een prettig onderkomen waar je na een intensieve dag heerlijk tot rust kunt komen. Ook `s winters wanneer de pas is dichtgesneeuwd kun je er terecht. De monniken verrichten dan ook reddings operaties bij zoek geraakte passanten. Veel skiers en winterwandelaars maken dan gebruik van deze overnachtingsmogelijkheid.
De voorwaarde voor een overnachting is dat je lopend of per fiets op doortocht bent. Het hospitum heeft ook een moooie kapel als bijgebouw.
De vermaarde St. Bernhard honden die je tegenover het hospitum kunt bezoeken worden niet meer gebruikt bij het zoeken naar verwaalden. De Herder schijnt een fijnere neus te hebben en heeft hun taak overgenomen in het hospitum.
Dag 9,
We worden om 7.30 inderdaad gewekt met klassieke muziek. Rugtas inpakken, ontbijten en op naar Zwitserland (Wallis). Althans dat was de bedoeling.
Maar ook boven Zwitserland was het weer al niet veel beter en tot woensdag was er veel regen voorspeld.
Na even dubben en zoeken besluiten we naar de "Ecrin" in Frankrijk te rijden om nog wat te klettersteigen. De geplande 4000-ers in Wallis moeten nog maar even wachten.
Via de kleine St. Bernhardpas (2188m), Savoie en Grenoble kwamen we al om 15:00 aan op de bestemming. Een kleine camping vlakbij het dorpje Valbonnais in de d `Isere streek. De zon scheen volop en het was ca. 30 graden. Heel wat anders dan in de Alpen. Bovendien was er geen spoor van regen te vinden. Kennelijk was het al een lange tijd zo droog en heet. Eindelijk lekker in het zonnetje voor de tent kunnen koken en genieten van de warme avond.
Val d'Isère is een streek waar veel toerfietsers hun vertier zoeken. Je ziet ze vooral op kleine slingerweggetjes over en tussen de bergen door.
Dag 10,
Helaas toen we `s morgens opstonden was het weer verslechterd. We hadden de avond ervoor een klettersteig "le Cascade" uit een folder gehaald waar we naar toe zouden gaan. Met een dreigende lucht vertrokken we na ons ontbijt richting "Alpe de grand Serre". Bij aankomst bleek er net een groep kinderen te vertrekken..... We besloten daardoor de klettersteig niet te doen en door te rijden naar Vizille. Hier konden we wat informatie inwinnen en eventueel wat kaarten kopen van de omgeving.
Bij aankomst begon het weer te regenen, dus snel de winkels in op zoek naar informatie. Al snel hadden we een boekje gevonden met alle klettersteigen in de omgeving. Dus de volgende dagen hoefden we ons niet te vervelen. Dezelfde middag zijn we nog doorgeden naar "Croix de Chamrousse" waar twee klettersteigen zijn gebouwd: nr 50 en 51 uit ons boekje.
Het was al 14:00 eer we met de lift op bestemming waren waar de klettersteig "Troi Pontaines" (nr 51) begon. De zon scheen weer dus gordel aan, helm op en starten maar. De klettersteig is P/AD gewaardeerd en heeft twee tussentijdse escape mogelijkheden. Leuk om te doen, maar niet moeilijk. Om 16:00 begon het weer te regenen. We konden net droog de vertrekhal van de lift bereiken. Wat een gedoe. Maar eenmaal beneden en na een bakje koffie klaarde het weer weer op en `s avonds hebben we weer voor de tent ons potje kunnen koken in de zon.
Uiteindelijk hebben we tussen alle regenperioden door toch voldoende goed weer gehad om onze plannen te verwezenlijken.
Dag 11,
Een dag die we wakker werden met een stralend zonnetje. De hele dag zon en die hebben we benut door 3 ferrata's te klimmen. Nr. 57, PD+ van 3uur bij 'Du lac de Sautet'. Heel mooi gelegen boven een stuwmeer, ietwat kunstmatig en niet te vergelijken met de Brenta maar toch leuk om te doen.
Nr. 78, PD van 1uur 'La Traversée des Beaumes' en aansluitend in dezelfde route nr: 79 D+/TD van 1,5uur 'La Vertigo'. De route liep langs en tussen een rots die bewoond werd door vogels die onze aanwezigheid niet helemaal waardeerden. Krijsend scheerden ze langs ons heen, gestoord in hun habitat. Het laatste stuk kon er gekozen worden uit verschillende moeilijkheids graden, Anke koos helaas de verkeerde, de moeilijkste die Wim eigenlijk had willen proberen.
Om 18:00 waren we klaar, moe maar voldaan, terug naar de tent en weer lekker in de zon gegeten.
Het plan was de volgende dag nog een route te doen en vervolgens op het gemakje naar huis te rijden.
T oen de tent eenmaal was afgebroken en de auto was ingeladen hadden we geen zin meer om nog een 'via ferrata' te beklimmen.
We zijn dus maar direct doorgereden richting Nederland. Bij Vizille waren er veel wegen afgezet vanwege de populaire Tour du France etappe (Alp d`Huez van 2004). Verder verliep de reis gelukkig voorspoedig dus besloten we om in èèn keer door te rijden naar huis.

Wetenswaardigheden.
Reisinformatie:
  • Via Ferrata.



  • Terug reisverslagen

    - Einde -